«Κυβόλιθοι», μια λέξη που κρύβει πίσω της μόνο απογοήτευση. Μια λέξη που κουβαλάει μια ιστορία με γεύση πίκρας, σαν κι´ αυτήν που αφήνει μια γουλιά καφέ χωρίς ζάχαρη.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.
Η ιστορία τους αρχίζει πριν λίγα χρόνια, την εποχή που η πόλη μας ετοιμαζόταν να υποδεχθεί τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Εκείνη την εποχή η διοίκηση του κ. Τζανίκου παρουσίασε ένα έργο, που αφορούσε στην ανάπλαση των δρόμων στο κέντρο της πόλης μας. Ο κ. Τζανίκος έλεγε ότι μόλις θα τελείωνε, η πόλη δεν θα διέφερε και πολύ από πολλές «προχωρημένες» πόλεις της Ευρώπης. Θα γινόταν μια πόλη εξωτερικών προδιαγραφών, της οποίας οι δρόμοι θα θύμιζαν λίγο Ιταλία, λίγο Ελβετία, λίγο Γερμανία κ.λπ. Ως πρώτη άποψη ακουγόταν ευχάριστα στο αυτί μας. Έμελλε όμως να δούμε και το αποτέλεσμα.
Το αποτέλεσμα αυτού του «υπέροχου» κατά τα άλλα οδοστρώματος το είδαμε και το νοιώσαμε στο πετσί μας. Το ζήσανε οι κάτοικοι του Μαρουσιού και οι επισκέπτες για 5 ολόκληρα χρόνια. Το υλικό που χρησιμοποιήθηκε για το στρώσιμο των δρόμων, «οι κυβόλιθοι», ήταν σύμφωνα με μαρτυρία πολλών μηχανικών καλής ποιότητας. Ήταν γνήσια πέτρα. Δεν ήταν όμως σωστά τετραγωνισμένη και απαιτούσε έμπειρο προσωπικό για την τοποθέτησή της. Ο Δήμος μας πλήρωσε δεκάδες εκατομμύρια ευρώ για την αγορά και την τοποθέτησή της!
Αν εξετάσουμε το θέμα από ενεργειακή σκοπιά, μπορούμε να πούμε ότι μετά το στρώσιμο υπήρξε μια καλή ισορροπία στη θερμοκρασία του περιβάλλοντος. Ιδίως τις θερμές μέρες του καλοκαιριού. Και αυτό επειδή η πέτρα -σε σχέση με την άσφαλτο- συμπεριφέρεται εντελώς διαφορετικά στην απορρόφηση και αποβολή της θερμότητας.
Η κακοτεχνία – τα προβλήματα
Η βιασύνη και η κακοτεχνία με την οποία τοποθετήθηκαν οι κυβόλιθοι επισκίασε τα προτερήματα που μας παρείχε αυτό το υλικό. Έτσι όλοι μας απολαύσαμε το «μεγαλείο» αυτής της κατασκευής. Πολλές ήταν οι γυναίκες που… έχασαν τα τακούνια τους γιατί δεν αρμολογήθηκαν σωστά οι κυβόλιθοι. Άλλοι πάλι έπεφταν σε λακκούβες που δημιουργήθηκαν από κυβόλιθους που βγήκαν από τη θέση τους αμέσως μετά την κατασκευή τους. Επίσης τα ειδικά πλακάκια για τους τυφλούς σε πολλά σημεία ήταν σπασμένα από την αρχή της κατασκευής και δεν αντικαταστάθηκαν ποτέ, ενώ πολλά άλλα προβλήματα εμφανίστηκαν, που όλοι γνωρίζουμε.
Σημειώνω εδώ ότι όταν τελείωσε το έργο κανένας από τους υπεύθυνους της διοίκησης του Δήμου δεν βρήκε το θάρρος να το παραλάβει. Ήταν ένα έργο που στοίχισε στο Μαρουσιώτικο λαό πολλά μα πάρα πολλά εκατομμύρια ευρώ, πολύ μεγάλη ταλαιπωρία την εποχή της κατασκευής και τελικά δεν βρήκε, δικαίως, την αποδοχή του κόσμου. Και αυτό οφείλεται αποκλειστικά στην κακοτεχνία και την έλλειψη καλού σχεδιασμού και όχι στην επιλογή για στρώσιμο του κέντρου της πόλης με κυβόλιθους.
Η αντικατάσταση
Ερχόμαστε λοιπόν στις μέρες μας, «Αύγουστος και Σεπτέμβριος 2009». Η διοίκηση του κ. Πατούλη, που γνώριζε εδώ και τρία χρόνια πολύ καλά τη σοβαρότητα του θέματος, αντί να εντοπίσει πού υπήρχε κακοτεχνία του δρόμου και να την επισκευάσει, αποφάσισε να αντικαταστήσει τους κυβόλιθους με την άσφαλτο.
Δηλαδή, έτσι αβασάνιστα, πέταξε κυριολεκτικά στα σκουπίδια ένα υλικό που στοίχισε τόσα εκατομμύρια, με πολλά βιοκλιματικά προτερήματα, αντικαθιστώντας το με ένα φθηνό υλικό, την άσφαλτο. Οι κυβόλιθοι αποτελούν πλέον παρελθόν και είναι ένας σωρός από μπάζα σε ένα χωράφι δίπλα στην Αττική οδό, κοντά στο 6ο Γυμνάσιο Αμαρουσίου.
