Και… «ο νοών νοήτω» όπως έλεγε μια ψυχή (καλή μέρα – καλή μέρα!!!) τότε που στο Μαρούσι, κάποιοι «φευγάτοι» από εμάς τους Μαρουσιώτες, «δίναμε ρέστα» για να πραγματοποιηθούν της «Ονειροφαντασιάς» μας τα ποθούμενα. Μέχρι και το… «ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΟ ΞΕΦΑΝΤΩΜΑ ΣΤΟ ΜΑΡΟΥΣΙ» σκαρώσαμε και μιας και το αναφέραμε, καλές Απόκριες…..
Λατρεύω Παπακωνσταντίνου -ΡαδιοΑνταριασμένοι μου- κι όταν κάποιο παιδί τη δεκαετία του ’80 είχε φτιάξει έναν μικρό «πειρατικό» ραδιοφωνικό σταθμό στη γειτονιά μας, η μόνιμη παραγγελιά μου ήταν το «Χαιρετίσματα στην εξουσία». Ας ξαναπιάσουμε όμως τη «Σφεντόνα». Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ ακούγοντας το τραγούδι, στάθηκα σε κάθε πρόταση, σε κάθε φράση, χώθηκα μέσα στις εικόνες της, «βίωσα» τις… κοινωνικές επιταγές, συνταγές, τις συγγενικές κρίσεις, επικρίσεις, το αθέλητο ξεστράτισμα του κάθε παιδιού από την Ουσία της ζωής -γιατί η «τάξις» ορίζεται και διοχετεύεται μέσα στις κοινωνικές μάζες από «άνομες εξουσίες» όπως λέει ένα άλλο τραγούδι. Στάθηκα στο νανούρισμα της μάνας που θέλει το παιδί της με «προικιά», «χρυσαφικά», «άρχοντα» και… «φρόνιμο»! Το νανούρισμα, όπου σαν χορός Αρχαίου Δράματος, εδώ, υποβάλλει στο παιδί να αποδεχθεί τα «πρέποντα» του μέλλοντός του, στα οποία θα συμβάλει και «η μοίρα» για να πραγματοποιηθούν. Προϋπόθεση όμως βασική, να… κρυφτεί η σφεντόνα, όπως και έγινε!!!
«Σαράντα χρόνια: κοντά μισόν αιώνα». Επίπονη στέρηση, η οποία ευτυχώς έστρεψε αυτόν τον τύπο στην Αυτογνωσία: «Σαράντα χρόνια είμ’ ώριμος ξεφτίλας Δον Κιχώτης. Σαράντα χρόνια γκόμενος, σαράντα χρόνια πότης».
Κι όταν ο άνθρωπος αξιώνεται –όποτε κι αν γίνει αυτό– στην Αυτογνωσία, ψάχνει και βρίσκει τη σφεντόνα του, ξανακάνει τη διαδρομή από εκεί που του την πήρανε, και με «εκείνη» στο χέρι, Ώριμος ως Παιδί πλέον, φτάνει στο «Στάδιο» της Προσφοράς… Το επόμενο παιχνίδι του, ψυχανεμίζομαι πως είναι το «Φτου Ξελευθερία»…
Ελπίζοντας ότι περάσαμε όμορφα σ’ αυτήν την «εκπομπή», σας θυμίζω το μέσο για την επικοινωνία μας: themidos@ rocketmale.gr και βεβαίως… καααλή σας μέρα.
