Ως ερασιτέχνης δρομέας έχω πάρει μέρος σε άπειρους αγώνες που διεξάγονται εντός του αστικού ιστού. Εδώ και περίπου μιάμιση δεκαετία, όταν και αποφάσισα ότι το ατομικό άθλημα και ο δρόμος είναι αυτό που πλέον μου ταιριάζει για να επεκτείνω την αθλητική μου δραστηριότητα για όσο ακόμα με κρατούν τα πόδια μου, έχω απολαύσει πλείστες όσες διαδρομές, μικρές ή μεγαλύτερες.
Κάθε χιλιόμετρο που έχω διανύσει είναι και μια διαφορετική ιστορία. Από αυτές που ο καθένας είτε μοιράζεται, είτε τις κρατάει αποκλειστικά για τον εαυτό του.
Τα τελευταία δύο χρόνια, τη χαρά μου αυτή τη μοιράζομαι μαζί με το γιο μου. Είναι μια συνήθεια που μπαμπάς και γιος αρχίζουμε και χτίζουμε από κοινού, δημιουργώντας μια όμορφη οικογενειακή παράδοση. Εγώ τρέχω τα 10ρια μου και, μόλις τερματίσω, στήνομαι ξανά στην εκκίνηση και τρέχουμε μαζί τον όποιο παιδικό αγώνα 1.000 ή 1.500 μέτρων συμμετέχει εκείνος. Το χαμόγελο στο πρόσωπο του όταν τερματίζουμε μαζί και φοράει το μετάλλιο του, είναι ικανό να με κάνει να τρέξω τόσα κι άλλα τόσα και άλλα πολλαπλάσια, αν χρειαστεί.
Κάπως έτσι, την περασμένη Κυριακή, συμμετείχαμε μαζί στον αγώνα «Run Maroussi Σπύρος Λούης 2025», που διοργάνωσε ο Δήμος Αμαρουσίου. Δυστυχώς, την ίδια μέρα, διεξαγόταν και ο ιστορικός 43ος Αγώνας Δρόμου Δήμου Φιλοθέης – Ψυχικού. Και γράφω «δυστυχώς», γιατί η ανακοίνωση του αγώνα έγινε αφού είχαμε ήδη δηλώσει συμμετοχή στον πρώτο και έτσι χάσαμε την ευκαιρία να τρέξουμε σε ένα επίσης πολύ όμορφο προάστιο.
Είναι, ωστόσο, πολύ σημαντικό να εκφράσουμε την θετική μας σκέψη προς όλους τους Δήμους που οργανώνουν αντίστοιχους αγώνες στις γειτονιές τους. Εδώ και χρόνια, είναι γεγονός ότι ο μαζικός αθλητισμός έχει αποκτήσει υπόσταση σε όλη τη χώρα και οι αγώνες αποτελούν μια γιορτή για κάθε πόλη. Χιλιάδες μικροί και μεγάλοι δρομείς φοράνε τα πολύχρωμα αθλητικά τους ρούχα και ξεχύνονται στους δρόμους κατακτώντας ανάσες ευεξίας. Το χρειαζόμαστε, το έχουμε ανάγκη.
Στον αγώνα της Φιλοθέης, ο γηραιότερος δρομέας, ο κ. Χρήστος Χρηστίδης ήταν 78 ετών. Ακόμα θυμάμαι τον αγαπημένο μου κ. Στέλιο Πρασσά, 94 ετών σήμερα, που με προσπέρασε στον τελευταίο Μαραθώνιο της Αθήνας που έτρεξα, πριν από 5 χρόνια, όταν εκείνος πλησίαζε ήδη τα 90. Αν αυτό δεν είναι απόδειξη ότι η ζωή πάντα θα νικάει την καθημερινότητα, δεν ξέρω τι μπορεί να είναι.
Πλέον, μπήκε η Άνοιξη και το καλεντάρι είναι γεμάτο από αθλητικές διοργανώσεις σε πολλούς Δήμους, ανάμεσα τους και αρκετοί των Βορείων Προαστίων. Θα είναι πάντα ευχάριστο να συναντούμε αυτό το πολύχρωμο ανθρώπινο ποτάμι να ξεχύνεται στους δρόμους και να απολαμβάνει τη φύση και την γειτονιά του.
Είναι η καλύτερη απάντηση σε όλους όσοι εδώ και χρόνια δεν μπορούν να καταλάβουν πόσο σημαντική είναι για τον καθένα αυτή η συνήθεια. Πολλοί ρωτούν «μα καλά, δεν βαρέθηκες να τρέχεις στους δρόμους;». Η απάντηση θα είναι πάντα ξεκάθαρη. Δεν τρέχουμε. Ζούμε. Και αυτό, όχι, δεν πρόκειται να το βαρεθούμε ποτέ.
