Με την ευκαιρία της επετείου του «Μπλόκου της Καλογρέζας», και την θυσία των 22 παλικαριών, συνειρμικά μου έρχεται στο μυαλό και η υπόθεση του οικοπέδου της ALTEC.
Εκεί που στο χάραμα της 15ης Μαρτίου, στα λιγνιτωρυχεία, την ώρα που σχόλαγε η νυχτερινή βάρδια και οι εργάτες έβγαιναν βγαίνει από τις στοές, έγιναν αρκετές συλλήψεις με κάποιους εξ αυτών να χάσουν λίγες ώρες αργότερα τη ζωή τους εκτελεσμένοι στο ρέμα του Ποδονίφτη.
Τα γεγονότα γνωστά, όπως γνωστά είναι και τα όσα διαδραματίσθηκαν δύο χρόνια και κάτι μήνες πριν όταν η τότε δημοτική Αρχή, ήθελε να μεταφέρει εκεί τα απορριμματοφόρα του Δήμου.
Η έντονη αντίδραση των κατοίκων αλλά και φορέων, που συνοδεύτηκε από κινητοποιήσεις πέτυχαν τη ματαίωση του σχεδίου.
Θυμάμαι τότε μια επιστολή που είχαν στείλει άνθρωποι των Γραμμάτων, των Επιστημών και του Πολιτισμού της Νέας Ιωνίας να επισημαίνουν πως το οικόπεδο της πρώην Altec είναι μνημείο βιομηχανικής κληρονομιάς και ζώσας μνήμης, που οφείλουμε να διατηρήσουμε ως χρέος προς την ιστορία και τους εκατοντάδες λιγνιτωρύχους που εργάστηκαν στα Λιγνιτωρυχεία της Καλογρέζας.
Ζητούσαν μάλιστα να εντάξουν στον σχεδιασμό του Δήμου, τη διάσωση και την ανάδειξη του μνημείου και του χώρου.
Απομεινάρι εκείνης της εποχής είναι το σιλό φόρτωσης, ένα τοπόσημο των ανθρακωρυχείων, που επιβάλλεται, όπως όλοι αντιλαμβανόμαστε, να διασωθεί και να αναδειχθεί ως το τελευταίο ορατό ίχνος από τη λειτουργία των Λιγνιτωρυχείων Καλογρέζας, ένα από τα σημαντικότερα λιγνιτωρυχεία της Ελλάδας την περίοδο 1940-1958.
Η δημοτική Αρχή άλλαξε χέρια αλλά μια βόλτα από την περιοχή μας κάνει να πιστεύουμε ότι μπορεί οι κάτοικοι να κέρδισαν εκείνη την μάχη, αλλά ορατός πλέον είναι ο κίνδυνος να χαθεί ο πόλεμος, μιας και ο χώρος όχι μόνο δεν έχει αξιοποιηθεί προς όφελος των δημοτών αλλά παρουσιάζει και μια πολύ άσχημη εικόνα.
Όπως χαρακτηριστικά μάλιστα περιγράφει ένας κάτοικος «…το γκράφιτι των παιδιών στην πρόσοψη και η αναθηματική πλάκα στον περίβολο ουδόλως εξωραΐζουν την κατάσταση γιατί την ίδια ώρα «ποντικοί» ροκανίζουν τα σίδερα από το σκελετό με ρυθμό τέτοιο που δεν θα αργήσει το κτίσμα να σωριαστεί σε ερείπια ενώ ασυνείδητοι πετάνε πάσης φύσεως μπάζα εντός και πέριξ του «περιφραγμένου» οικοπέδου».
Το σιλό φόρτωσης των λιγνιτωρυχείων, αντιστέκεται προς το παρόν στο χρόνο και την εγκατάλειψη, κρατώντας άσβεστη τη μνήμη των ανθρώπων εκείνων που πότισαν με ιδρώτα τη γη κι εκείνων που αγωνίστηκαν και εκτελέστηκαν στο Μπλόκο της Καλογρέζας, αλλά πρέπει κάτι άμεσα να γίνει ώστε να αναδειχθεί η περιοχή τιμώντας τη μνήμη τους αλλά και αναβαθμίζοντας την περιοχή…
