Δεν ξέρω αν το έχουμε καταλάβει, αλλά η 5η Ιουνίου είναι ίσως μια από τις πιο σημαντικές ημέρες δράσης για ολόκληρο τον πλανήτη. Η Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος, γιορτάστηκε για πρώτη φορά το μακρινό 1974 και αποτελεί την αφετηρία για μια ευρεία κινητοποίηση σε κάθε γωνιά της Γης, με έμφαση την προστασία της μεγαλύτερης Ζωοδόχου Πηγής της ανθρωπότητας.
Από μικρά παιδιά μαθαίνουμε για την προστασία του Περιβάλλοντος με πολλούς τρόπους. Σήμερα, σε όλους τους Δήμους, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε παγκόσμια κλίμακα, γίνονται δράσης ευαισθητοποίησης και ενεργοποίησης για το πώς μπορούμε να υποστηρίξουμε τον πλανήτη μας να επιβιώσει και, κατ’ επέκταση, μαζί με αυτόν, εμείς και οι επόμενες γενιές.
Δεν χρειάζεται να πούμε ότι η προστασία του Περιβάλλοντος δεν είναι μια ανάγκη που τη θυμόμαστε μόνο μια φορά το χρόνο. Υπάρχει μέσα μας ως αίσθημα ευθύνης και εφαρμόζεται καθημερινά σε οποιαδήποτε πτυχή της ζωής μας. Στην μείωση της χρήσης πλαστικών, στην αποφυγή της έκχυσης τοξικών υγρών στο έδαφος ή τις σωληνώσεις, στην αποφυγή της σπατάλης του νερού, την χρήση φιλικών προς το περιβάλλον μέσων μαζικής μεταφοράς. Ακόμα και ένα μικρό δεντράκι να φυτέψουμε στον κήπο μας. Είναι μια κίνηση μικρής ατομικής ευθύνης που δείχνει την πρόθεση να κάνουμε κάτι. Κάτι, ό,τι κι αν είναι αυτό.
Φτάνει; Είναι αρκετό; Ποτέ δεν θα ήταν ακόμα κι αν η κατάσταση στον πλανήτη ήταν ειδυλλιακή. Δυστυχώς, η ζημιά γίνεται από αλλού και, όσο και να προσπαθούμε ως άτομα ή μικρές κοινωνίες να κάνουμε τις ορθές επιλογές, η κατάσταση έχει ξεφύγει από τις δικές μας δυνάμεις. Την ώρα που εμείς καταπίνουμε χάρτινα καλαμάκια για να «σώσουμε» τον πλανήτη, πάνω από τα κεφάλια μας χορεύουν πυρηνικά που προκαλούν ανεπανόρθωτες ζημιές για αμέτρητα χρόνια.
Θα σας παρέπεμπα να αναζητήσετε την συνέντευξη που μου έδωσε πριν από μερικές εβδομάδες ο πρόεδρος της Οργάνωσης «Κόσμος Χωρίς Πολέμους και Βία» στην Ελλάδα, Νίκος Στεργίου, για τους αγώνες του παγκόσμιου ακτιβιστικού κινήματος και τη Συνθήκη για την Απαγόρευση των Πυρηνικών Όπλων. Η συνέντευξη υπάρχει στη σελίδα της «Α» στο διαδίκτυο. Η κατάσταση είναι εξαιρετικά κρίσιμη για όλους μας. Το πιο ανατριχιαστικό όλων, είναι μόνο ένας άνθρωπος, σε ένα όχι τόσο φαντασιακό σενάριο, έχει στη διάθεσή του μόλις 8 λεπτά για να αποφασίσει στο ηθικό δίλημμα, αν θα πατήσει το κουμπί που θα προκαλέσει ανεπανόρθωτες συνέπειες για όλο τον πλανήτη.
Τι σημαίνει, όμως, αυτό; Ότι επειδή τα πάντα εξαρτώνται από ένα κουμπί, εμείς οι μικροί και ασήμαντοι θα πάψουμε να προσπαθούμε και να παλεύουμε για έναν καλύτερο κόσμο; Άραγε, δεν έχουμε ήδη πολλά βάρη φορτωμένα στις πλάτες μας, για να διαχειριστούμε και αυτό;
Αν η προσωπική μου γνώμη έχει κάποια αξία, θα έλεγα πως, όχι. Κανένας δεν ξέρει πόσο χρόνο θα έχουμε πάνω σε αυτόν τον πλανήτη. Όμως, αδιαπραγμάτευτη αρχή μου ήταν και παραμένει ότι, όσος και να είναι ο χρόνος αυτός, όσο «χαμένος» και να είναι ο οποιοσδήποτε αγώνας, τίποτα δεν έχει τελειώσει, αν δεν έρθει το τέλος το ίδιο.
Και με το πρίσμα αυτό, παίρνοντας ως αφορμή την σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος, ο καθένας μας, οφείλει να φροντίσει από την πλευρά του να κάνει ό,τι μπορεί, για να βάλει το δικό του ίχνος στο ψηφιδωτό μιας παγκόσμιας προσπάθειας. Ακόμα κι αν αυτό είναι να σώσει έστω μια σταγόνα νερό…
