Όταν ήμουν παιδί, στις γειτονιές του Γεροβουνού, όπου μεγάλωσα, έζησα την αστική ανάπτυξη, όπως αυτή εξελισσόταν με ταχύτατους – για την εποχή και τα παιδικά μου μάτια – ρυθμούς.
Αυτό σήμαινε ότι οι αλάνες, όπου παίζαμε και στήναμε τα αυτοσχέδια δοκάρια ποδοσφαίρου, σταδιακά άρχισαν να λιγοστεύουν. Οι χώροι περιφράσσονταν, μεγάλα μηχανήματα έμπαιναν μέσα και έσκαβαν βαθιούς λάκκους και η παιδικότητά μας χανόταν μέρα με τη μέρα. Ανάμεσα σε αυτά που άλλαζαν, ήταν ότι, μέσα από τα σκαψίματα, συχνά ξεπηδούσαν ζώα που έως τότε σπανίως αντικρίζαμε να κυκλοφορούν στη γειτονιά μας. Αρουραίοι – κυρίως – τυφλοπόντικες, σκαντζόχοιροι, χελωνάκια, εμφανίζονταν και έδιναν ένα διαφορετικό χρώμα στην διπλανή αλάνα, όπου πλέον είχαμε μεταφερθεί, άλλοτε ευχάριστο (για τις συμπαθείς χελώνες) άλλοτε απεχθές (για τα «σιχαμένα» τρωκτικά). Μέσα σε αυτήν την διαδικασία, μοιραία, συχνά πυκνά, υπήρχαν και απώλειες.
Θυμάμαι, την πρώτη φορά που αντίκρυσα μια διαμελισμένη χελώνα, ανάμεσα στα άγρια χόρτα που φύτρωναν στα παραιτημένα οικόπεδα, πρέπει να ήμουν πάνω κάτω στην ηλικία του γιου μου, γύρω στα 9 μου χρόνια. Περισσότερο από την σοκαριστική εικόνα, νομίζω, σήμερα, σχεδόν τέσσερις δεκαετίες μετά, εξακολουθεί και με σοκάρει το συναίσθημα. Είναι αυτό που δεν μπορείς να περιγράψεις γιατί ταυτόχρονα με τον αποτροπιασμό και τη στενοχώρια, υπάρχει και αυτή η αίσθηση του εντυπωσιασμού, όταν αντικρίζεις κάτι τόσο ξένο από τα μέχρι τότε βιώματά σου. Στο μυαλό του ενηλίκου, ερχόταν η σκηνή από την ταινία «Στάσου πλάι μου», όπου οι τέσσερις έφηβοι αντίκρισαν για πρώτη φορά το σώμα ενός νεκρού ανθρώπου, μόνο που τότε το αντικείμενο αναφοράς ήταν ένα νεκρό ζώο. Θλίψη και αμήχανη έκρηξη αδρεναλίνης.
Αυτά τα συναισθήματα αναδύθηκαν εκ νέου αντικρίζοντας τις φωτογραφίες που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο με τις νεκρές χελώνες στο Άλσος Νέας Φιλαδέλφειας, κατά την διάρκεια των εργασιών καθαρισμού, για την αντιπυρική περίοδο. Οι εικόνες είναι πράγματι σοκαριστικές και αυτό είναι το μοναδικό συναίσθημα πλέον που αντιμετωπίζει ο ενήλικος εαυτός μου, αφού ο θάνατος πια δεν κρύβει τίποτα το εντυπωσιακό.
Το συμβάν έχει ξεσηκώσει μια πολύ μεγάλη συζήτηση και καταγγελίες, που έφτασαν μέχρι το αστυνομικό τμήμα, με τον Δήμο να απαντά πως πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό.
Να είμαστε ρεαλιστές. Όταν υπάρχει ένας τόσο φρικτός θάνατος, όποια ζωή και να έχει αφαιρεθεί, με όποιον τρόπο και να έχει συμβεί, κάτι έχει πάει λάθος. Τι είναι αυτό, μπορούμε να γράψουμε πολλά για να το συζητήσουμε.
Από εκεί, ωστόσο, μέχρι το να θεωρήσουμε ότι η εντολή που δόθηκε στον εργολάβο ήταν «πάρε παραμάζωμα ό,τι βρεις και μη σε νοιάζει», νομίζω ότι υπάρχει μια σημαντική απόσταση.
Δεδομένου ότι υπάρχουν μαρτυρίες και καταγραφές ότι εθελοντές και φιλόζωοι ήταν παρόντες και έλεγχαν την περιοχή για την απομάκρυνση ζώων πριν περάσουν τα μηχανήματα, η εκδοχή του «δόλου», λογικά απομακρύνεται.
Ωστόσο, ας μείνουμε στην ουσία του θέματος. Προφανώς, για να υπάρξουν απώλειες, κάποια πράγματα ξέφυγαν από τον έλεγχο. Ταυτόχρονα, οι εργασίες καθαρισμού του Άλσους δεν πρέπει να σταματήσουν, γιατί εν μέσω καλοκαιριού, μια σπίθα μπορεί να κάνει ανυπολόγιστη ζημιά.
Ας γίνει αυτό το περιστατικό αφορμή για έναν ακόμα καλύτερο συντονισμό, με στόχο να μην υπάρξουν άλλες απώλειες στο μέλλον.
Αν χρειαστεί, ας ζητηθεί συνδρομή από περιβαλλοντικούς φορείς και οργανώσεις για την προστασία της άγριας πανίδας. Ας ζητηθεί συνδρομή επιπλέον εθελοντών πολιτικής δασοπροστασίας.
Η προσαρμοστικότητα στις συνθήκες είναι απαραίτητο χαρακτηριστικό για να γίνονται τα πράγματα σωστά. Καμιά ζωή δεν περισσεύει και αυτό είναι δεδομένο ότι το ενστερνίζονται όλες οι πλευρές.
Σε κάθε περίπτωση, το να διαμελίζονται ζώα είναι κάτι το φρικτό. Το Άλσος είναι ένας πυρήνας υγείας και αναψυχής. Οι χελώνες θα πρέπει να είναι αντικείμενο παρατήρησης, χαράς και ενδιαφέροντος και όχι αποτροπιασμού. Με προσοχή και σεβασμό, ευθύνη πλέον είναι η ολοκλήρωση των εργασιών, να γίνει χωρίς επιπλέον απώλειες. Όπου, φυσικά, είναι ανθρωπίνως εφικτό.
