Τα όσα διαδραματίστηκαν το απόγευμα της Κυριακής μετά από φωτιά σε σπίτι στην Καλλιθέα σοκάρουν και εγώ προσωπικά παρακολουθούσα την εικόνα με δέος και συγκίνηση.
Ίσως και αυθόρμητα να άπλωνα τα χέρια μου να πιάσω και εγώ την ηλικιωμένη γυναικά που στο χείλος του μπαλκονιού έπρεπε να πάρει μια απόφαση ζωής, ενώ από κάτω μια χούφτα ανθρώπων της διπλανής πόρτας με υψωμένα τα χέρια την εκλιπαρούσαν να πηδήξει από το μπαλκόνι της για να σωθεί από τις τεράστιες φλόγες.
Λεpτά πριν αυτοί οι άνθρωποι, άγνωστοι μεταξύ τους περπατούσαν ο καθένας στη δική του ζωή, και που ξαφνικά έγιναν ένα, μπροστά στο κάλεσμα της ευθύνης να σώσουν μια ανθρώπινη ζωή.
Δεν ήταν φίλοι ή συγγενείς. Ήταν άνθρωποι που δεν την γνώριζαν και όμως έτρεξαν να βοηθήσουν… “πήδα, θα σε πιάσουμε εμείς”, φώναζαν δίνοντας της θάρρος να πάρει την μεγάλη απόφαση και να αφήσει την κουπαστή, όπως και έκανε.
Δεν ξέρω τι σκέψεις έκανε τις μοιραίες στιγμές, αλλά πιστεύω ότι εκείνο το δίκτυ από χέρια, χέρια που σηκώθηκαν μόνα τους ασυναίσθητα, σώματα που πλησίασαν και έγιναν ένα ανθρώπινο δίχτυ και μια αγκαλιά με δεκάδες μπράτσα, την οδήγησαν στο να κάνει το άλμα που δεν ήταν μοιραίο αλλά ένα άλμα προς την ζωή.
Οι ψυχολόγοι λένε ότι είναι πολύ εύκολο για κάποιον να παγώσει μπροστά στον κίνδυνο του άλλου, ο καθένας περιμένει τον διπλανό να κάνει το πρώτο βήμα.
Ευτυχώς σε εκείνη τη γειτονιά συνέβη το αντίθετο και ένας άνθρωπος του μόχθου, ένας ντελιβεράς έδειξε έμπρακτα την αλληλεγγύη του έκανε το πρώτο βήμα και οργάνωσε τους περαστικούς που βρέθηκαν κοντά του για να βοηθήσουν όλοι μαζί, τους οργάνωσε, λέγοντάς τους να κάνουν ένα πλέγμα, με τα χέρια ώστε να την πιάσουν όταν θα πέσει, όπως και έγινε.
Οι αντιδράσεις μιας κοινωνίας δεν φαίνεται στα λόγια της ούτε όταν υπάρχουν τα περιθώρια της σκέψης. Φαίνεται στον αυτοματισμό της και στην ακαριαία αντίδραση. Όταν βουτάς χωρίς δεύτερη σκέψη στη θάλασσα να σώσεις κάποιον που πνίγεται, στο δευτερόλεπτο που κάποιος πέφτει και κάποιος πρέπει να αποφασίσει αν θα τον πιάσει.
Έτσι έγινε και στην Καλλιθέα το απόγευμα της Κυριακής, γεμίζοντας μας αισιοδοξία για το μέλλον μας, γεμίζοντας μας υποσχέσεις για το αύριο, όπως εκείνοι οι άνθρωποι κράτησαν τη δική τους όταν το πίστεψαν και άπλωσαν τα χέρια τους προς τον ουρανό σαν μια σπονδή για την ζωή.
Ας μας γίνει μάθημα λοιπόν και να μην το ξεχνάμε πως στα δύσκολα δεν σωζόμαστε μόνοι μας, σωζόμαστε ο ένας μέσα στα χέρια του άλλου…
