Γράφει ο Χρήστος Φωτιάδης – Από την έντυπη έκδοση της εβδομαδιαίας Αμαρυσίας, 26/03/2022
«Ο πρόεδρος Ζελένσκι μέρα τη μέρα παρουσιάζεται πιο καταπονημένος και αξύριστος, επειδή δεν τρώει και δεν κοιμάται, ευρισκόμενος δίπλα στον λαό του»
(κεντρικό δελτίο ειδήσεων μεγάλου καναλιού…)
Οι «ήρωες μιας χρήσεως» βοήθησαν να ξαναχτιστεί ο ψυχρός πόλεμος, με τα ίδια φθαρμένα υλικά του 1947-1990
Ασφαλώς θα κατακάτσει ο κουρνιαχτός και θα αποδοθούν στον κάθε πρωταγωνιστή του ουκρανικού δράματος οι ευθύνες που του αναλογούν.
Στην πρώτη γραμμή οι ηγέτες της Δύσης, αθροιστικά, από την ημέρα που έπαψε να υπάρχει η ΕΣΣΔ. Όχι μόνο δεν συζήτησαν με ειλικρίνεια τη «νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας», όπως εύλογα ζητούσε η εξασθενημένη διάδοχος Ρωσική Ομοσπονδία, αλλά εξακολούθησαν να την υπονομεύουν, όπου και όπως μπορούσαν!
Το πρώτο ανήθικο δείγμα ήταν η Τσετσενία, όπου (όπως προηγουμένως στο Αφγανιστάν και αργότερα στη Συρία!) ενίσχυσαν ολόψυχα τους τρομοκράτες, με πρωταγωνίστρια τη Βρετανία! Συνέχισαν με «έγχρωμες επαναστάσεις» στις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες, με πιο πρόσφατο θύμα το Καζακστάν, μόλις λίγες μέρες πριν τη σοβιετική εισβολή.
Παρά τις διαβεβαιώσεις τους, ενέταξαν στο ΝΑΤΟ 14 ολόκληρες χώρες, που προηγουμένως ήταν σύμμαχοι ή και δημοκρατίες της ΕΣΣΔ. Η προώθησή τους προς τα ρωσικά σύνορα ήταν συνεχής.
«Σαουδαραβία με πυρηνικά»
Η Δύση απολάμβανε τον κατήφορο της Ρωσίας, ολόκληρη τη δεκαετία του 1990 και την παρουσίαζε ως μικρή και αδύνατη, με… «οικονομία του μεγέθους της Ισπανίας και της Ιταλίας». Αν μπορούσαν θα τη διέλυαν σε ακόμη μικρότερα κομμάτια, αλλά το πυρηνικό της οπλοστάσιο τους απέτρεπε. Λησμόνησαν οι τυχοδιώκτες ότι η μεγάλη αυτή χώρα υπήρξε υπερδύναμη επί σειρά αιώνων, ως τσαρική αυτοκρατορία και ως ΕΣΣΔ, και φέρθηκαν στη Ρωσική Ομοσπονδία με υπεροψία και περιφρόνηση. Ο Πούτιν άλλαξε σταδιακά αυτή την κατάσταση και γι’ αυτό είναι τόσο μισητός στη Δύση.
Με τον ιστορικό του λόγο στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου το 2007, ο Ρώσος πρόεδρος είχε προειδοποιήσει ρητά ότι ο κόσμος που ήθελαν να φτιάξουν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους δεν επρόκειτο να γίνει ανεκτός από τη Ρωσία. Η Δύση δεν τον πήρε στα σοβαρά και συνέχισε να καταστρέφει όσες χώρες της Μέσης Ανατολής δεν υπέκυπταν στην ηγεμονία της, σπέρνοντας μαζικό θάνατο και καταστροφή.
Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου
Είναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι οι ακραίοι επιθετικοί κύκλοι που προσδιόριζαν τις τύχες της Ουκρανίας ήταν έτοιμοι να εισβάλουν στο Ντομπάς -έχοντας συγκεντρώσει εκεί το «επίλεκτο» μισό του στρατού τους- και να μπουν στο ΝΑΤΟ, γεγονός που είχε κατοχυρωθεί και συνταγματικά. Οι ΗΠΑ, που καθοδηγούσαν τον Ζελένσκι, είχαν πολύ καλές πληροφορίες για ρωσική επέμβαση μικρής ή μεγάλης κλίμακας, και όμως δεν έκαναν την παραμικρή κίνηση ανταπόκρισης στις ρωσικές προτάσεις για μια ουκρανική ουδετερότητα. Αντίθετα, φούσκωναν τα μυαλά του Ζελένσκι, μετατρέποντάς τον σε… πολέμαρχο!
Την ίδια και χειρότερη στάση κράτησαν και μετά την εισβολή, αν και γνώριζαν α) την τελική έκβαση του άνισου πολέμου, β) τα θύματα που προκαλούσε η αδιαλλαξία της ουκρανικής πλευράς.
Όσο για τον ίδιο τον Ζελένσκι, οι ψηφοφόροι τον επέλεξαν για να ηρεμήσει τις σχέσεις με τη Ρωσία, να ελέγξει την καταστροφική επιρροή των νεοναζί στη χώρα και να χτυπήσει την απόλυτη διαφθορά του πολιτικού συστήματος, που στην ίδια τη Δύση χαρακτηριζόταν ως «η χειρότερη στην Ευρώπη»! Αυτός ήταν ο λόγος που κανείς δεν την ήθελε στην ΕΕ, ακόμη και σήμερα που όλοι τής «συμπαραστέκονται»…
Όχι μόνον απέτυχε σε όλα τα παραπάνω, όχι μόνο δεν εφάρμοσε τις Συμφωνίες του Μινσκ για ειρηνική επανένταξη του Ντομπάς, αλλά υιοθέτησε σύντομα την πιο ακραία αντιρωσική ρητορική των προκατόχων του, ενισχύοντας την πολεμική μηχανή που πολιορκούσε τους «τρομοκράτες» των δυο αποσχισθέντων περιοχών!
Η θυσία των αμάχων
Όμως, η μεγαλύτερη ευθύνη του έγκειται στη στάση του μετά τη ρωσική στρατιωτική εισβολή. Ενώ έγινε αντιληπτό από την πρώτη μέρα (το τόνιζαν όλοι οι στρατιωτικοί αναλυτές, ακόμη και στα ελληνικά κανάλια) ότι ο τακτικός στρατός του είχε ουσιαστικά χάσει κάθε επιχειρησιακή ικανότητα, έχοντας ήδη περικυκλωθεί στις μεγάλες πόλεις, επέλεξε ως τρόπο «άμυνας» την «ασπίδα» των αμάχων, καταδικάζοντας σε θάνατο πολλούς από αυτούς. Οι τοπικοί στρατιωτικοί διοικητές του, απαγόρευαν κατά κανόνα την ομαλή έξοδο των αμάχων από τους διαδρόμους που αμέσως δημιούργησαν οι Ρώσοι. Όλα αυτά επιβεβαιώνονται ήδη, ακόμα και από τους πρώτους Έλληνες που έφτασαν εδώ από τη μαρτυρική Μαριούπολη!
Ο Ζελένσκι εμπιστεύτηκε τις υποσχέσεις των Αμερικανών και του ΝΑΤΟ ότι δεν θα τον άφηναν αβοήθητο και επέλξε να συνεχίσει τον ρόλο του χρήσιμου αχυράνθρωπου που του είχε εξαρχής επιφυλάξει η Ουάσιγκτον! Χωρίς ποτέ να διακινδυνεύσει τη ζωή του, όπως ισχυρίζονταν τα διεθνή μέσα παραπληροφόρησης, έπαιζε άριστα (ως γνήσιος επαγγελματίας ηθοποιός) το παιχνίδι του «εγκλωβισμένου ηγέτη», έτοιμου να θυσιάσει και τη ζωή του!
Ναι, ο Ζελένσκι ήταν ό,τι καλύτερο χρειάζονταν οι Αμερικανοί και οι ακροδεξιοί σύμμαχοί τους στην ΕΕ! Μια μοιραία και άβουλη φιγούρα, μια καρικατούρα «ήρωα», που η Ιστορία εύκολα θα κατατάξει στους «χρήσιμους ηλίθιους», δίπλα στον Γκορμπατσόφ, τον Βαλέσα και τον «φιλόσοφο Χάβελ» που ερωτοτροπούσε με τη… Μιμή Ντενίση, την ώρα που η Τσεχοσλοβακία έπαυε να υπάρχει! Σε αυτούς περιλαμβάνονται φυσικά και όλοι ανεξαιρέτως οι ηγέτες της μετασοβιετικής Ουκρανίας, που κανείς δεν θέλει να θυμάται.
Η ρωσική εισβολή ήταν σίγουρα η πιο ακραία επιλογή, όμως αν ο Ζελένσκι ενδιαφερόταν πράγματι για τον λαό που τον ψήφισε μαζικά, θα επέλεγε την επώδυνη ειρήνη, αντί της ολικής καταστροφής. Αυτό θα καταγράψουν οι ιστορικοί του μέλλοντος, κάνοντας την ψύχραιμη αποτίμησή τους. Άλλωστε οι Έλληνες γνωρίζουμε πολύ καλά ότι οι απεγνωσμένοι ηρωισμοί σπάνια αμείβονται. Ο μεγάλος κερδισμένος το 1945 ήταν η «ουδέτερη» Τουρκία και όχι η «μπαρουτοκαπνισμένη» Ελλάδα, που πολέμησε στην ουσία χωρίς διακοπή από το 1940 μέχρι και τον πόλεμο της… Κορέας!
