Βασισμένο στην ομώνυμη εμβληματική ταινία του Εμίρ Κουστουρίτσα, στο θεατρικό έργο «Άνοιξη τον Ιανουάριο» και το μυθιστόρημα «Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια χώρα» του Ντούσαν Κοβάσεβιτς η παράσταση με τίτλο «Underground» που παρουσιάζεται στο θέατρο «Ακροπόλ» είναι από τα καλύτερα θεατρικά θεάματα της πόλης.
Το «Underground» αφηγείται την επική ιστορία δύο φίλων, του Μπλάκι και του Μάρκο, με φόντο την πολιτική αναταραχή και τον πόλεμο στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Πενήντα χρόνια ιστορίας περνάνε από τα μάτια των θεατών μέσα σε δυο ώρες υπό τον ήχο των χάλκινων της ζωντανής ορχήστρας σε μια παράσταση γεμάτη σκοτεινό χιούμορ, ειλικρινή συγκίνηση και ένα εξαιρετικό φινάλε – αποθέωση της Τέχνης του θεάτρου και της ίδιας της ζωής.
Η Αλεξάνδρα Αϊδίνη, η οποία υποδύεται τη «Νατάλια», ένα πρόσωπο – κλειδί για την εξέλιξη του έργου, «σαρώνει» τη σκηνή με έναν τρόπο κωμικό αλλά και τόσο τραγικό ταυτόχρονα.
Καθώς το έργο δεν ενδείκνυται για… spoiler, δίνουμε τον λόγο στη σημερινή μας καλεσμένη. Μια από τις καλύτερες ηθοποιούς της γενιάς της αποκαλύπτεται στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΤΑΣΟΣ ΜΕΡΓΙΑΝΝΗΣ
Βλέποντας την παράσταση σκεφτόμουν ότι πρόκειται για μια «γενναιόδωρη» προς τον θεατή θεατρική δουλειά. Εσείς πως το εισπράττετε;
Όσο περνάει ο καιρός και εξελίσσεται η δημιουργική διαδικασία και το «δέσιμο» μεταξύ των συντελεστών, τα νοήματα του έργου ωριμάζουν μέσα μας, με αποτέλεσμα οι θεατρικοί ρυθμοί να γίνονται όλο και πιο σφριγηλοί. Οπότε, σε αντιστοιχία με αυτό που λέτε, θα έλεγα ότι κι εμείς νιώθουμε πιο γενναιόδωρο απέναντί μας το κοινό. Είναι μια παράσταση που ενώ δεν είναι διαδραστική, κατακλύζεται από μια δυνατή ενέργεια. Είναι μια γεμάτη παράσταση. Γεμάτη από μουσική, χιούμορ, παραλογισμό, αλλά και ένα σχόλιο της τραγελαφικής φύσης του ανθρώπου και της αυτοκαταστροφής του.
Πώς θα περιγράφατε τον δικό σας ρόλο, τη Νατάλια; Θα συμφωνούσατε εάν της προσέδιδα τον χαρακτηρισμό της «αριβίστριας»;
Όπως κάθε χαρακτήρας του έργου έτσι και οι τρεις κεντρικοί ήρωες κάτι εκπροσωπούν. Υπάρχει μια αλληγορία από πίσω. Ναι μεν η Νατάλια είναι η γυναίκα που θα κάνει τα πάντα για να φτάσει στον στόχο της, για να ζήσει μια εύρωστη και άνετη ζωή, όμως κατά βάση είναι ένα κορίτσι που μεγαλώνει σε ένα ανδροκρατούμενο περιβάλλον και σε έναν πόλεμο τρομερά βίαιο. Ο μόνος τρόπος για να αγγίξει τα όνειρά της και να «λάμψει» είναι μέσα από την καρδιά ή την τσέπη ενός άνδρα. Αυτό είναι που καταρρίπτεται στο τέλος με έναν τρόπο, όταν η Νατάλια συνειδητοποιεί ότι είχε βασίσει όλη την ύπαρξή της πάνω σε ένα «τίποτα» ουσιαστικά και έτσι επιδιώκει να ξαναβρεί τη δύναμη και την αξιοπρέπεια που είχε χαραμίσει.
Και οι τρεις ρόλοι (Νατάλια, Μάρκο, Μπλάκι) εκπροσωπούν ένα σκοτεινό κομμάτι της Ιστορίας, όμως το συναρπαστικό είναι ότι σε μια εποχή πολύ θανατερή αυτοί παραμένουν παθιασμένοι, προσκολλημένοι στη ζωή. Ακόμα και τη δυστυχία και την προδοσία, βρίσκουν έναν τρόπο να την κάνουν πάθος, γιορτή, έρωτα. Και μέσα σε αυτό το πάθος θα καούν κιόλας.
Ο ρόλος σας έχει έντονα κωμικά στοιχεία. Ήταν μια επιλογή του σκηνοθέτη Νικίτα Μιλιβόγεβιτς ή παράλληλα και δική σας ανάγκη αυτό;
Όλοι οι ρόλοι ισορροπούν ανάμεσα στο κωμικό και το τραγικό. Μπορείς να γελάσεις σε μια πολύ τραγική στιγμή και να νιώσεις την τραγικότητα σε κάτι αστείο. Είναι μια ποιότητα που διακατέχει την ωραία κωμωδία ή το ωραίο δράμα – το ένα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το άλλο. Κρατώντας αυτόν τον μετεωρισμό, o οποίος αποτυπώνει τον παραλογισμό της ανθρώπινης φύσης, κινηθήκαμε κι εμείς σκηνοθετικά. Προσωπικά, χαίρομαι πάρα πολύ με τις κωμικές πινελιές του ρόλου μου. Είναι πολύ γοητευτικό να βλέπεις άμεσα την αντίδραση του κοινού σε αυτό που κάνεις.
Πενήντα χρόνια ιστορίας της πρώην Γιουγκοσλαβίας περνούν επί σκηνής μέσα σε δυο ώρες. Από την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι τον εμφύλιο πόλεμο των αρχών της δεκαετίας του ’90. Αυθόρμητο το ερώτημα που δημιουργείται: μαθαίνουν οι άνθρωποι από τα λάθη του παρελθόντος;
Ο πόλεμος της Γιουγκοσλαβίας, ο πρώτος μεγάλος πόλεμος στην Ευρώπη μετά τον Β’ Παγκόσμιο, μιλάει για τη χειραγώγηση των μεγάλων δυνάμεων, ακόμα και μέσα από την προπαγάνδα που υφίστανται οι άνθρωποι που βιώνουν τις τρομερές συνέπειές του. Αυτή τη στιγμή έχουμε δυο πολύ άγριους πολέμους εν εξελίξει δίπλα μας. Εάν το καλοσκεφτούμε είναι δυο πόλεμοι μεταξύ αδελφών. Σκοτώνονται άνθρωποι που μένουν σε διπλανά σπίτια, που ανήκουν στην ίδια οικογένεια. Δεν νομίζω ότι φαίνεται, λοιπόν, να μαθαίνουμε από τα λάθη μας. Αντίθετα, τα κουβαλάμε μέσα μας. Σαφώς υπάρχει υποτυπωδώς μια επίφαση εξέλιξης (π.χ. τα Διεθνή Δικαστήρια καταδικάζουν πλέον τους πολέμους), όμως εάν σκεφτούμε πέρα από τους τύπους, το να χάνονται σήμερα 40 άμαχοι άνθρωποι την ημέρα κι εμείς να προχωράμε τις ζωές μας, μοιάζει σχεδόν απάνθρωπο και σίγουρα αφύσικο. Οι βόμβες εξελίχθηκαν, έγιναν «έξυπνες». Εμείς πάλι με τόση γνώση και ενημέρωση μάλλον «χαζέψαμε».
Στην αλληγορία του έργου, κυριαρχούν δυο ανθρωπότυποι. Οι πλανευτές και οι πλανεμένοι. Εσείς έχετε νιώσει ποτέ το αίσθημα της πλάνης;
Σαφώς και το έχω νιώσει. Φαντάζομαι, όμως, ότι έχω πλανέψει κιόλας άθελά μου, ακόμα και τον ίδιο μου τον εαυτό. Νομίζω ότι είναι ευθύνη του καθενός να παλεύει να εισχωρήσει σε μια αλήθεια και μια ισορροπία, η οποία μοιάζει όλο και πιο μακρινή. Είναι εύκολο να λέμε «με αδίκησαν, με καταπίεσαν». Μπορεί να ισχύει, αλλά χρειάζεται να βλέπουμε κι εμείς τι κάναμε γι’ αυτό.
Θεωρώ ότι είναι μια παράσταση που με έναν τρόπο κινητοποιεί το καλλιτεχνικό κίνητρο. Στην περίπτωσή σας, υπήρξε κάποια παράσταση ή κάποιος άνθρωπος που σας ενέπνευσε να ασχοληθείτε με τον χώρο του θεάτρου;
Βρήκα τον δρόμο μου αρκετά μεγάλη (στην εφηβεία) και τον είδα ως μονόδρομο – σαν να υπήρχε πάντα και να μην τον έβλεπα έως τότε. Αυτό που με ενέπνευσε ήταν η ίδια η θεατρική πράξη και το θαύμα που αντίκρυσαν τα μάτια μου και ένιωσε η ψυχή μου όταν πρωτοείδα θέατρο.
Αυτό που συνέβαινε σε εκείνη την αίθουσα, στην οποία είχα πάει με τη γιαγιά μου, ήταν πάνω από τις μονάδες, ήταν το όλον. Ήταν ο ήχος της συνύπαρξης ποδιών που περπατάνε στη σκηνή, κάτι που συμβαίνει στο «εδώ και τώρα», καθώς κάποιος μου αφηγείται μια ιστορία και εγώ συγκινούμαι, προβληματίζομαι, συμπάσχω. Μου φαινόταν σχεδόν εξωπραγματικό το γεγονός ότι αργότερα μπόρεσα κι εγώ να γίνω μέλος αυτής της μεγάλης θεατρικής ομάδας που μπορεί να κάνει τους ανθρώπους να μετακινηθούν συναισθηματικά, να νιώσουν πιο ζεστά και παρήγορα μέσα τους…
Πριν από 20 χρόνια, προτού καν αποφοιτήσετε από τη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου, πρωταγωνιστήσατε στην ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου «Το λιβάδι που δακρύζει». Πώς προέκυψε η συνεργασία σας με τον μεγάλο μας σκηνοθέτη;
Είχα περάσει από casting στα γραφεία του στην οδό Σόλωνος για βοηθητικό ρόλο στην ταινία. Μετά από έναν χρόνο και ενώ ήμουν πρωτοετής φοιτήτρια του Εθνικού, με είδε ο συνεργάτης του Θ. Αγγελόπουλου και casting director Χάρης Παπαδόπουλος και με κάλεσε να κάνω ένα δοκιμαστικό. Εκεί συνειδητοποίησα ότι το δοκιμαστικό ήταν για τον πρωταγωνιστικό ρόλο! Πέρασα και άλλα δοκιμαστικά ένα καλοκαίρι ολόκληρο και εν τέλει συνέβη αυτό το… μεγαλείο. Για έναν νέο ηθοποιό αυτή η εμπειρία ήταν ένα τεράστιο σχολείο, ένα ολόκληρο πανεπιστήμιο.
Το 2016 σας είχε απονεμηθεί το βραβείο «Μελίνα Μερκούρη», το οποίο είχατε μοιραστεί με την Ιωάννα Παππά. Τι σηματοδότησε για εσάς αυτή η βράβευση;
Χάρηκα ιδιαιτέρως που μοιράστηκα αυτό το βραβείο με την Ιωάννα με την οποία εκείνη τη χρονιά παίζαμε μαζί στο θέατρο στις «Τρεις αδερφές» του Τσέχοφ! Ένα βραβείο που το μοιράζεσαι είναι ακόμα πιο δυνατό και σπουδαίο. Μόλις ανακοινώθηκε ότι το βραβείο για πρώτη φορά (σ.σ. και τελευταία μέχρι σήμερα) θα μοιραστεί σε δυο συνυποψήφιες, κοιταχτήκαμε και σκάσαμε ένα μεγάλο χαμόγελο η μια στην άλλη.
Φυσικά, τη στιγμή που δημιουργείς κάτι και βρίσκεσαι στη διαδικασία της έρευνας και της πρόβας, δεν σκέφτεσαι ποτέ ότι το κάνεις για να πάρεις ένα βραβείο. Οπότε, όταν αυτό έρχεται είναι ένα επιπλέον δώρο και ένα «προχώρα» που σου λένε κάποιοι άνθρωποι που παρατηρούν την πορεία σου. Από την άλλη, όλο αυτό προσδίδει μια μεγαλύτερη ανασφάλεια, καθώς σκέφτεσαι ότι πρέπει να δικαιώσεις την εμπιστοσύνη αυτών των ανθρώπων.
Είναι πιο σημαντικό αυτό το βραβείο από το χειροκρότημα του κοινού;
Είναι πολύ σημαντικό το χειροκρότημα, μια ενέργεια που εκτοξεύεται και μεταλλάσσεται. Το χειροκρότημα είναι η καθημερινή βιταμίνη ενός ηθοποιού. Το μαγνήσιο και τα ιχνοστοιχεία του! Αυτό που σου δίνει τη δύναμη να προχωράς κάθε μέρα.
Μετά από τα χρόνια του COVID, μετά τις αποκαλύψεις για το ελληνικό «me too», πώς είναι τα πράγματα στο ελληνικό θέατρο σήμερα;
Νιώθω ευγνώμων απέναντι στο κοινό, γιατί είναι παρόν και στηρίζει το θέατρο. Ακόμα και μια μικρή παραγωγή θα βρει το κοινό της και εάν αξίζει θα ανθίσει, ακόμα και από «στόμα σε στόμα» όπως λέμε. Σαφώς υπάρχει μεγαλύτερη προσφορά από τη ζήτηση. Είναι όντως πολλές οι θεατρικές σκηνές στην Αθήνα. Από την άλλη, δεν ξέρω με ποιόν τρόπο μπορεί κανείς να κρίνει τι αξίζει και τι όχι. Η ιστορία και η πορεία του κάθε σχήματος αποδεικνύει τι πρέπει να συμβεί και τι όχι.
Ως προς τις δυσκολίες στις οποίες αναφερθήκατε, είναι αλήθεια ότι ο χώρος είναι πολύ «χτυπημένος», ειδικά στη δύσκολη περίοδο εγκλεισμού που περάσαμε. Ο χώρος, όμως, είναι «χτυπημένος» ακόμα και από την ίδια μας τη Δημοκρατία που απαξιώνει ένα πτυχίο δραματικής σχολής. Αυτό που συνέβη πέρυσι με την υποβάθμιση των πτυχίων μας το βρίσκω πολύ αντιπροσωπευτικό του που βρίσκεται αυτή τη στιγμή η θέση του πνεύματος και της καλλιτεχνικής δημιουργίας και του τι σημαίνει «Τέχνη» σε μια χώρα που την έχει γεννήσει.
Παρ’ όλα αυτά το θέατρο επιβιώνει -δείτε πόσες σκηνές άνοιξαν μέσα στην κρίση- γιατί ο κόσμος έχει ανάγκη να ακούσει, να κρίνει και να συνευρεθεί. Γιατί το θέατρο μοιάζει με την Εκκλησία του Δήμου στην αρχαία Αθήνα. Είναι πολλά τα χτυπήματα, λοιπόν, αλλά πολύ ανθεκτικό το υλικό!
Πρωταγωνιστείτε στην υπέροχη τηλεοπτική σειρά «Έρημη χώρα» που έχει καταγράψει περισσότερες από 2 εκατομμύρια θεάσεις στην ψηφιακή πλατφόρμα της ΕΡΤ και η οποία θα ξεκινήσει να προβάλλεται και στην ΕΡΤ στις 29 Μαρτίου. Πώς ήταν η εμπειρία των γυρισμάτων;
Τα γυρίσματα έγιναν το περασμένο καλοκαίρι και κράτησαν 3 μήνες, με τη δική μου συμμετοχή σε αυτά να διαρκεί μια εβδομάδα. Ο Γιώργος Γκικαπέππας που όχι μόνο σκηνοθέτησε τη δουλειά, αλλά έγραψε και το σενάριο, δούλεψε πολύ με τους ηθοποιούς όπως κάνει πάντα. Κάναμε πολλές πρόβες, μιλήσαμε αναλυτικά για το παρελθόν του κάθε χαρακτήρα. Η συνεργασία του με τον διευθυντή φωτογραφίας έφερε ένα πολύ όμορφο -κινηματογραφικό θα το χαρακτήριζα- αποτέλεσμα, το περιβάλλον που έφτιαξε ήταν πολύ αληθινό και ατμοσφαιρικό ταυτόχρονα. Είναι μια δουλειά για την οποία είμαι πολύ υπερήφανη και χαίρομαι για την ανταπόκριση του κοινού στην ψηφιακή πλατφόρμα της ΕΡΤ που προβλήθηκε ήδη.
Θα υπάρξει δεύτερος κύκλος;
Απ’ ό,τι γνωρίζω, υπάρχει μια πολύ σοβαρή σκέψη να υπάρξει και δεύτερος κύκλος.
Γεννηθήκατε στη Ρώμη από Ιταλίδα μητέρα, αποφοιτήσατε από ιταλικό σχολείο και τα ιταλικά σας είναι εξίσου καλά με τα ελληνικά. Πηγαίνετε τακτικά στην Ιταλία;
Η Ιταλία είναι μια χώρα που κατοικεί μέσα μου. Την κουβαλάω και δεν θέλω να χάσω την επαφή μαζί της. Υπάρχει μια μεγάλη «οικογένεια» φίλων με τους οποίους εγώ και η οικογένειά μου διατηρούμε σχέσεις. Όσο μου δίνεται η ευκαιρία, φροντίζω να επιστρέφω.
Έχετε σχέδια για το καλοκαίρι;
Δουλεύω ακατάπαυστα εδώ και δυο χρόνια, οπότε νομίζω ότι θα σταματήσω λίγο για να μπορέσω από τη μια να σκεφτώ τι έχω κάνει έως τώρα και από την άλλη να παρακολουθήσω ως θεατής πολλές παραστάσεις του Φεστιβάλ Αθηνών. Ησυχία και παρατήρηση, λοιπόν.
iNFO
«Underground»
στο θέατρο «Ακροπόλ»
(Ιπποκράτους 9-11, τηλ. 2103648303)
Διασκευή – Σκηνοθεσία: Νικίτα Μιλιβόγιεβιτς
Μουσική από την κινηματογραφική ταινία «Underground» του Goran Bregovic
Πρωτότυπη μουσική σύνθεση: Άγγελος Τριανταφύλλου
Προσαρμογή κειμένου στα ελληνικά – Διερμηνεία: Ισμήνη Ραντούλοβιτς
Επιμέλεια κειμένων: Γιώργος Μακρής
Σκηνικά: Μανόλης Παντελιδάκης
Κοστούμια: Ηλένια Δουλαδίρη
Κίνηση – Χορογραφίες: Αμάλια Μπένετ
Σχεδιασμός φωτισμών: Λευτέρης Παυλόπουλος
Video art: Κάρολος Πορφύρης
Φωτογραφίες: Ελίνα Γιουνανλή
Γραφιστικά – Σχεδιασμός αφίσας:
Χριστόφορος Χαραλαμπόπουλος
Teaser videos: Βασίλης Χαραλαμπόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Νίκος Τσιμάρας
Διαδικτυακή επικοινωνία:
Κωνσταντίνος Ζουρνάς | Digital.gr
Οργάνωση παραγωγής: Ντόρα Βαλσαμάκη
Πρωταγωνιστούν: Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, Γιάννης Τσορτέκης, Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Γιώργος Μακρής, Κωνσταντίνος Πλεμμένος, Αλέξανδρος Βιδαλάκης,
Εμμανουήλ Κοντός, Νίκος Παπαδομιχελάκης, Νίκος Τσιμάρας, Χριστίνα Κυπραίου,Νικολίτσα Ντρίζη, Νίκος Μυλωνόπουλος, Στράτος Νταλαμάγκος, Φίλιππος Πατσούρης, Αγνή Μοίρα
Συμμετέχει ζωντανή ορχήστρα επί σκηνής:
Μενέλαος Μωραΐτης – Τούμπα
Σπύρος Νίκας – Σαξόφωνο
Κώστας Σαπούνης – Τρομπέτα
Βασίλης Παναγιωτόπουλος – Τρομπόνι
Περικλής Κατσώτης – Κρουστά
Παραγωγή: Θέαμα ΑΚΡΟΠΟΛ
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ
• Τετάρτη στις 19:00
• Πέμπτη στις 20:00
• Παρασκευή στις 21:00
• Σάββατο στις 17:45 & 21:00
• Κυριακή στις 19:00
ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ: 15-45 ευρώ
Προπώληση: more.com
