Ποιος δεν έχει μετρήσει τα κέρματα από το χαρτζιλίκι του για να δει αν φτάνουν για να αγοράσει τα… μαγικά χαρτάκια; Ποιος δεν «έπαιξε» στο ιδιότυπο χρηματιστήριο ανταλλαγής ενός ποδοσφαιριστή που ο κολλητός τον έχει «διπλό», ενώ εκείνος σε έλλειψη; Ποιος δεν θυμάται την έκσταση όταν κολλούσε το τελευταίο χαρτάκι που έλειπε για να συμπληρωθεί το άλμπουμ με τους αγαπημένους του ποδοσφαιριστές;
Εικόνες παιδικής ηλικίας που συντροφεύει γενιές ανθρώπων σε όλο τον κόσμο, στην Ελλάδα έκανε την εμφάνισή της για πρώτη φορά το 1980 και μέχρι και σήμερα αποτελεί μια μεγάλη… μανία μικρών και μεγάλων. Μακράν κορυφαίος όλων στην Ελλάδα είναι ο Πευκιώτης, Ράλλης Μπούρης, μετρώντας μια συλλογή περισσότερων από 2.000 άλμπουμ, ο οποίος μίλησε στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ για τα αποκτήματά του, τις αναμνήσεις του, τα όνειρά του, αλλά και το πώς μεταλαμπάδευσε το ενδιαφέρον στους γιους του και πώς διαχειρίζεται την ομολογουμένως λογική δυσανασχέτηση πολλές της συζύγου του!
Ο φονέας των γιγάντων…
«Εκείνο που με έκανε να κολλήσω ήταν η ομάδα της ιδιαίτερης πατρίδας μου, Βύζας Μεγάρων που τότε βρέθηκε στην Α’ Εθνική και ήταν, μαζί με τον Φωστήρα ο «φονέας των γιγάντων», καθώς είχε νικήσει Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό, ΆΕΚ, ΠΑΟΚ στα Μέγαρα. Ξεκίνησα χάριν αυτού του ποδοσφαιριστή, του Σάκη Κουβά, που έπαιξε αργότερα και στον Παναθηναϊκό και ήταν και σπάνιος να τον βρεις στα χαρτάκια. Αρχίζοντας να κολλάς, παθαίνεις «αυτοκολλητομανία». Δεν σταματάς να κολλάς με τίποτα», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Όπως αναφέρει, το πρώτο άλμπουμ που ήρθε στην Ελλάδα το 1980 είναι το «Argentina 78», ενώ το πρώτο που αφορούσε στο ελληνικό ποδόσφαιρο ήταν το «Ποδόσφαιρο του 80», επιμέλεια στο οποίο είχε ο μεγάλος δημοσιογράφος Γιάννης Διακογιάννης. «Τότε τα άλμπουμ είχαν και στοιχεία μέσα. Ήταν καταπληκτικά και περιλάμβαναν μεγάλες ομάδες και σπουδαίους παίκτες. Το 1980 βγήκε το «Euro 80» στην Ελλάδα, που ήταν η πρώτη συμμετοχή της Εθνικής. Έκανε μεγάλη αίσθηση εκείνη την εποχή», θυμάται.
Ο ίδιος είναι από τους τυχερούς, καθώς κατάφερε να εργαστεί για την αντιπροσωπεία της εταιρείας που βγάζει τα άλμπουμ στην Ελλάδα, έχοντας από τους πρώτους πρόσβαση σε όλα τα άλμπουμ, ωστόσο, όπως επισημαίνει, όποιος επιθυμεί μπορεί να αποκτήσει όλα τα μαγικά χαρτάκια.
«Η Μόντενα είναι περήφανη για τρία τέκνα της: Λουτσιάνο Παβαρότι, Έντσο Φεράρι, Τζιουζέπε Πανίνι. Είναι τρία ιερά τέρατα ο καθένας στον χώρο του. Είχα την ευτυχία να είμαι στην Panini από το 1978. Είχα την ευθύνη της διανομής για την Ν. Ελλάδα. Από το 1994 με το άλμπουμ «Ποδόσφαιρο 1994» το πήραμε για όλη την Ελλάδα. Είχα την ευκαιρία να βλέπω πρώτος τα άλμπουμ και γι’ αυτό έχω ένα μικρό πλεονέκτημα. Ξέρω τι βγαίνει και τι θα βγει. Μπάσκετ, χόκεϊ, Ολυμπιακούς Αγώνες. Όμως, ο κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να γράψει στην εταιρεία και να αγοράσει ό,τι θέλει και μάλιστα πολύ οικονομικά».
Συλλογή που ζηλεύουν πολλοί
Σήμερα, έχει μια αξιοζήλευτη συλλογή, η αξία της οποίας είναι αρκετά δύσκολο να υπολογιστεί. «Έχω περίπου 2.033 άλμπουμ συμπληρωμένα. Κάποια έχουν πολύ μεγάλη αξία. Πρέπει να έχω περάσει τα 60.000 ευρώ. Αλλά η αξία τους τώρα είναι πολλαπλάσια. Πρώτος παγκοσμίως είναι ο φίλος μου ο Τζιάνι Μπελίνι, ο οποίος έχει πάνω από 4.000 άλμπουμ. Για να φτάσει σήμερα κάποιος αυτά τα επίπεδα θα πρέπει να ξοδέψει πάρα πολλά λεφτά. Κάθε άλμπουμ παλιό δεν το βρίσκεις κάτω από 300-400 ευρώ. Τα παλιά Calcio τα ιταλικά, δεν τα βρίσκεις κάτω από 10.000 ευρώ το καθένα. Το «Mexico 70» πουλήθηκε πριν λίγο καιρό 16.000 ευρώ σε δημοπρασία. Σημαντική λεπτομέρεια ότι πρέπει να είναι ακόλλητα γιατί έχει μεγαλύτερη αξία. Αν κολλήσεις τα χαρτάκια είναι χρησιμοποιημένο και η αξία του πέφτει. Ακόμα και στην Panini έχουν τελειώσει όλα τα άλμπουμ των δεκαετιών ’60, ’70, ’80. Και στην Ελλάδα, από το 80 ως το 85 έχουν τελειώσει. Το άλμπουμ σταθμός του Euro 2004 δεν υπάρχει πουθενά. Έχει εξαντληθεί παρ’ όλες τις προσπάθειες που κάναμε λόγω ζήτησης. Το ήθελε όλη η Ευρώπη. Αν κάποιος θέλει, πρέπει να βγει στο διαδίκτυο να αναζητήσει το άλμπουμ. Πρόκειται για ένα κανονικό χρηματιστήριο. Όποιος θέλει να το δώσει, μπορεί και να το βρει».
Δεν είναι, όμως, μόνο τα αγόρια που έχουν μανία με τα αυτοκόλλητα, αλλά και τα κορίτσια έχουν αξιοζήλευτη παρουσία. Επιπλέον, φανατικοί των άλμπουμ είναι και οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές που πολλές φορές κάνουν… ουρά για να βρουν χαρτάκια με τον εαυτό τους!
«Τα κορίτσια είναι πιο δυνατά από τα αγόρια. Το άλμπουμ με την Σάρα Κέι έχει το ακατάρριπτο ρεκόρ των 10.000.000 στην Ελλάδα, όταν το καλύτερο Μουντιάλ όλων έφτασε 7.000.000 φάκελα. Τα κορίτσια όταν το παίρνουν θέλουν οπωσδήποτε να το συμπληρώσουν. Είναι πιο τακτικές και τα μαζεύουν πιο εύκολα. Τα αγόρια θα παίξουν, θα το σκίσουν, θα το πετάξουν.
Επίσης, πολλοί ποδοσφαιριστές ακόμα και σήμερα ζητούν να έχουν τα άλμπουμ. Μην ξεχνάμε ότι είναι κι αυτοί παιδιά. Όλα τα άλμπουμ έχουν στοιχεία μέσα. Αποτελούν εγκυκλοπαίδεια. Μπορεί να βρει στατιστικά για τον ποδοσφαιριστή, αποτελέσματα, συμμετοχές, γκολ, ομάδα που ανήκει. Σε κάνει παιδί. Θυμάμαι χαρακτηριστικά, ο Γιώργος Καραγκούνης όταν του έδωσα το άλμπουμ πριν ταξιδέψει με την Εθνική Ομάδα για το Μουντιάλ της Ν. Αφρικής το 2010 μου είπε ότι το έπιασε στο αεροπλάνο και το κολλούσε σε όλη τη διάρκεια της πτήσης μέχρι να φτάσουν.
Το 2014 στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Βραζιλίας απάντησα σε 22.000 επιστολές ανθρώπων που ήθελαν να τους βοηθήσω να συμπληρώσουν τις συλλογές τους. Τα άλμπουμ σκοτώνουν τον οπαδό. Βοηθάνε να έχεις καλύτερα αισθήματα. Έχω έναν συλλέκτη που μαζεύει όποιον ποδοσφαιριστή έπαιξε έστω μια φορά στην Ελλάδα και αγωνίστηκε μετά σε Εθνική Ομάδα, έρχεται και μου το ζητάει. Άλλοι μαζεύουν τα σήματα Εθνικών ομάδων και των Συλλόγων».
Κόμικς και γραμματόσημα
Ο ίδιος, ωστόσο, δεν μένει μόνο στην συλλογή των άλμπουμ με τα αυτοκόλλητα, αλλά έχει ένα αξιοζήλευτο αρχείο πολλών διαφορετικών συλλογών.
«Μαζεύω πολλά άλλα. Τα «Δυναμικά Παράξενα» του ’60, όλα τα «Κλασσικά Εικονογραφημένα» του ’58-60, τα «Μικρός Ήρως» συνολικά 980 τεύχη, όλα όσα Κόμικς έχουν κυκλοφορήσει του Ντίσνεϊ, όλα τα Αστερίξ, Τεν Τεν, Λούκι Λουκ, Ιζνογκούντ, από τις πρώτες εκδόσεις τρεις φορές. Έχω όλα τα γραμματόσημα που έχουν κυκλοφορήσει στον ΟΗΕ από την ημέρα που ιδρύθηκε ο Οργανισμός μέχρι σήμερα. Όλα τα γραμματόσημα του ελληνικού Κράτους από το 1930 μέχρι σήμερα. Δεν λείπει κανένα. Θυμάμαι το 1964 όταν πέθανε ο Κένεντι ο ΟΗΕ κυκλοφόρησε τρία γραμματόσημα σε διαφορετικά χρώματα, τα οποία τα αγόρασα το 1982 με 25.000 δραχμές που τότε έπαιρνα μισθό 18.000. Σήμερα δεν ξέρω πόσο κάνει.
Από μικρό παιδί μου άρεσε να μαζεύω τα μικρά Κλασσικά. Όταν ήρθα στην Αθήνα για να δώσω εξετάσεις για την Ιατρική και τελικά πέρασα Χημεία, γύρισα έπειτα από καιρό στο πατρικό και μου είπε η μάνα μου ότι μου τα είχε πετάξει. Όλοι τα ίδια μου λένε. “Μου τα πέταξε η μάνα μου, η γιαγιά μου!” (γέλια) Μια φορά ένας φίλος βρήκε κάποια μικρά Κλασσικά πολύ οικονομικά και τα αγόρασε για μένα. Τα έκρυψα σε μια γωνιά για να μην το δει η γυναίκα μου. Κάποια στιγμή ήρθε ο κουνιάδος μου και του το είπα και μου ζήτησε να τα δει. Τα έβγαλα να του τα δείξω. Μόλις άκουσε η γυναίκα μου άρχισε να φωνάζει, αλλά τότε μας διέκοψε ο κουνιάδος μου και μου είπε να τρέξω. Με μεγάλη μου έκπληξη είδα ότι πάνω σε αυτά τα τεύχη έγραφε το όνομά μου “Μπούρης Ράλλης, 1964”. Έκλαψα. Το λέω και ανατριχιάζω ακόμα. Πάντα εμείς οι παλιοί γράφαμε πάνω το όνομά μας με το μολύβι. Τόσα χρόνια που είχε φύγει από μένα, φαντάζομαι τι ταξίδι είχε κάνει αυτό το τεύχος. Το καταλαβαίνει η σύζυγος μου. Πάντα μάζευα περιοδικά, άλμπουμ κλπ».
Όπως είναι λογικό, η βασική ένσταση της συζύγου είναι ο χώρος που θα τοποθετηθούν, ωστόσο, υπάρχει η κατανόηση ότι πρόκειται για μία αγάπη παιδιόθεν, η οποία θα ήθελε να έχει και συνέχεια.
«Είναι αλήθεια ότι έχω δημιουργήσει πολλές χωροταξικές δυσκολίες. Έχω καταλάβει υπόγειο, ντουλάπες, όλους τους χώρους. Θέλω να το διαμορφώσω πάλι. Είναι κρίμα να χαθούν. Είναι έργο ζωής. Χαίρομαι να βλέπω ότι ο κόσμος χαίρεται. Τα παιδιά που έρχονται να πάρουν τα τελευταία τους χαρτάκια για να κλείσουν το άλμπουμ, είναι συγκλονιστικά. Μια μέρα ήρθε μια κυρία με ένα άλμπουμ της Μπάρμπι. Μου είπε ότι μάζευε τα χαρτάκια όταν ήταν 12 ετών και τώρα θέλει το παιδί της να μαζέψει τη δική της. Έχω φίλους από τη Βραζιλία, το Περού κλπ. Μου λένε μόλις βγει το βραζιλιάνικο, θα στο στείλω, να μου στείλεις το ελληνικό. Ο ένας γιος μου δουλεύει μαζί μου, ξέρει πολύ καλά. Ο άλλος φοβάται να τα πειράξει, αλλά ξέρει κι αυτός. Η συλλογή δεν έχει αξία μόνο στο πόσο μεγάλη είναι. Έχει συναισθηματική αξία.
Έχουν έρθει πολλοί και μου ζητούν να τους πουλήσω ένα άλμπουμ όσο όσο. Ξέρουν ότι δεν πουλώ. Είμαι ο συλλέκτης, τα αγαπώ, τα θέλω. Η συλλογή είναι συλλογή. Αυτό το αυτοκόλλητο έχει άλλη αίσθηση. Από την ώρα που κάνεις το «σκρατς» και βγαίνει η μυρωδιά του, δεν σταματάς».
Υπάρχει, ωστόσο και η αντίθετη άποψη εκείνων που λένε ότι σε τέτοια κρίση πολλοί σκορπούν λεφτά για να αγοράσουν «Μίκυ Μάους»; Τι απαντά ο συλλέκτης;
«Μαύρες εποχές υπήρχαν πολλές εποχές. Πάντα υπήρχαν δυσκολίες. Η συλλογή είναι συλλογή. Και λίγα χρήματα, όσα μπορεί να διαθέσει ο καθένας, αξίζει. Δεν θα πας να χρεωθείς για να αγοράσεις το άλμπουμ, αλλά δεν κάνεις και κάτι κακό. Κάνεις κάτι που θα το έχεις ως παιδί όταν μεγαλώσεις, αλλά και ως μεγάλος. Δεν είναι καζίνο, δεν είναι παρανομίες. Λόγω της ιδιαιτερότητας που είχα να βοηθώ χιλιάδες ανθρώπους να συμπληρώσουν τις συλλογές τους, έχω να πω ότι δεν είναι όλοι περίεργοι τύποι. Είναι άνθρωποι που θέλουν να κάνουν τη συλλογή. Είναι αναμνήσεις. Μαζεύονται υπέροχοι άνθρωποι, άνδρες και γυναίκες».
Η Πεύκη, ο εθελοντισμός και η μη ανάμιξη με τα κοινά
Σε κάθε περίπτωση, έχει πάντα πολύ ωραία λόγια να πει για την Πεύκη όπου ζει τις τελευταίες δεκαετίες και εδώ έφτιαξε την οικογένειά του. Εκφράζει, μάλιστα, το ενδιαφέρον του να βοηθήσει με όποιον τρόπο μπορεί, ωστόσο, δεν θέλει να εμπλακεί σε κομματικές και μικροπολιτικές μεθοδεύσεις.
«Η Πεύκη είναι καταπληκτικό μέρος. Την αγαπώ πολύ. Είμαι από το 1978. Όταν ήρθα υπήρχαν μόνο λίγα σπίτια. Τη θεωρώ όμορφο και ασφαλές μέρος. Πιστεύω ότι όσοι διοίκησαν προσπάθησαν και έβαλαν το λιθαράκι τους για κάτι καλό. Αυτό που φοβάμαι είναι ο ίδιος ο άνθρωπος. Ο Έλληνας είναι παράξενος άνθρωπος. Πρέπει να μάθουμε να υπακούμε πρώτα στον εαυτό μας και μετά στην Αρχή. Πρέπει να γίνει Παιδεία. Μου αρέσει η τάξη. Η Πεύκη είναι από τους Δήμους που έχουν τάξη.
Έχω γράψει ένα γράμμα, το οποίο έστειλα και σε δημάρχους της πόλης, αλλά και σε πρώην και τον νυν πρωθυπουργούς. Υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να προσφέρουν. Πού θέλετε να έρθουμε να βοηθήσουμε; Δεν μου απάντησαν κανένας. Θέλουμε να προχωρήσει το Κράτος. Να λειτουργήσουμε, να πάμε μπροστά. Ο Έλληνας είναι πανέξυπνος άνθρωπος όπου πήγε μεγαλούργησε. Πρέπει να βοηθήσει το σύστημα. Εμείς οι ίδιοι το φτιάχνουμε και πρέπει να αλλάξουμε μυαλό όλοι», αναφέρει, ενώ εξηγεί τους λόγους που όλα αυτά τα χρόνια δεν ανακατεύτηκε με τα κοινά.
«Μίσησα τα κοινά όταν το 1972 πέρασα στη σχολή μου, συμμετείχα σε φοιτητική παράταξη και μέσα σε ένα χρόνο τσακώθηκα με όλους γιατί μου έλεγαν ότι “πρέπει να κάνεις αυτό γιατί το λέει το κόμμα”. Όχι. Δεν συμβιβάζομαι με αυτό. Πρέπει να γίνει γιατί είναι για το συμφέρον όλων μας. Να βοηθήσω χωρίς να φαίνομαι και χωρίς προβολή, θα το κάνω με όλη μου την καρδιά. Θέλω να με αγαπάει όλος ο κόσμος. Δεν συμβιβάζομαι εύκολα. Αν δεν γίνει το σωστό και αυτό που έχουμε συμφωνήσει, δε συμμετέχω. Με έχουν προσεγγίσει να συμμετέχω πολλοί που ήταν στην διοίκηση του Δήμου. Έλεγα ότι όπως μπορώ να βοηθήσω, αλλά προσέξτε αυτό που θα πείτε, να μην πάρετε το λόγο πίσω. Εκεί τελείωσες. Δεν μπορείς να λες ψέματα. Πες την αλήθεια. Η ιστορία θα σε γράψει μια φορά. Να επιλέξεις πώς θα σε γράψει. Την αγαπώ την Πεύκη. Προσπαθώ να βοηθήσω όσο μπορώ, αλλά καλύτερα να μείνω απέξω. Θα νιώθω καλύτερα και για τον εαυτό μου. Αν έρθει κάποιος και μου πει μου είπες ψέματα, καλύτερα να με σκοτώσεις. Καλύτερα να μείνω με τις συλλογές μου.
