Μιμή Ντενίση: «Θα ήθελα να υιοθετήσω ένα προσφυγόπουλο»

Η Μιμή Ντενίση υπηρετεί κι έναν άλλο σοβαρό κι υπεύθυνο ρόλο, αυτόν της μητέρας. Η κόρη της Μαριτίνα είναι πια 15 ετών και οι αγωνίες της μάνας έχουν αλλάξει.

«Ως μαμά είμαι υπερπροστατευτική. Της δίνω ελευθερίες αλλά δεν πάει κάπου μόνη της, με τόσους κινδύνους στην Αθήνα, την πάει κάποιος ή την παίρνει από εκεί που θα είναι. Ξέρω πάντα που βρίσκεται και με ποιους. Είναι γενικά συνεπής, ήσυχη έφηβη. Σχετικά με άλλα που βλέπω… Οι φίλοι της έρχονται στο σπίτι και τα φλερτ της ξέρω, όλα τα ξέρω».

«Έχουμε τις κόντρες μας για το διάβασμα. Εγώ είμαι πολύ υπέρ της μόρφωσης. Ο ελληνικός λαός βρίσκεται σε χάλι λόγω έλλειψης παιδείας. Και δεν έχουμε τρόπους. Οι τρόποι καλής συμπεριφοράς θα έπρεπε να διδάσκονται στα σχολεία».

Η Μαριτίνα έχει το θεϊκό χάρισμα της ωραίας φωνής. Είναι σοπράνο και σπουδάζει μουσική και τραγούδι. Δε ξέρει ακόμη με τι θα ασχοληθεί επαγγελματικά, το σίγουρο όμως είναι ότι δε θέλει να γίνει ηθοποιός. «Αν ήθελε δεν θα είχα ενστάσεις, γιατί, εγώ κακοπέρασα;», λέει η μαμά της.

«Η Μαριτίνα θα πάει σε ελληνικό πανεπιστήμιο θα μορφωθεί ίσως και στο εξωτερικό, μετά ας κάνει ότι θέλει. Ό,τι και να αποφασίσει θα είμαι δίπλα της. Της λέω ένα πράγμα: Ότι κάνεις θα το κάνεις με αγάπη. Θέλεις να γίνεις μαγείρισσα, ακαδημαϊκός, γυμνάστρια; Κάνε το με πάθος. Εγώ αγαπώ πολύ το θέατρο γι αυτό και δε βαριέμαι ποτέ».

«Είναι πολύ ανοιχτή κοινωνικά, δεν είναι φοβισμένη, είναι ευγενική, προσιτή, δεν έχει ταμπού. Αυτό το έχει μάθει από μένα. Θα τη «σκότωνα» αν έλεγε «η υπηρέτρια», ο «μαύρος» κτλ. Έχει αξίες και αρχές, έχει τρόπους.Οι κακές της συνήθειες είναι ότι έχει μάθει να κοιμάται και να ξυπνάει αργά. Και να τρώει στον καναπέ. Εγώ θέλω να τρώμε στο τραπέζι. Και δεν έχει την πειθαρχία που έχω εγώ. Ελπίζω να την αποκτήσει. Και την αγάπη για το διάβασμα θα ήθελα να έχει. Εγώ στην ηλικία της διάβαζα πάρα πολύ. Είμαι βιβλιοφάγος. Κάθε βράδυ διαβάζω ένα βιβλίο ολόκληρο, όχι κάποιες σελίδες. Παρά την κούραση. Μεγάλα βιβλία. Βέβαια, δεν είμαι και ο μέσος όρος. Το σπίτι μου έχει πολλές βιβλιοθήκες και χιλιάδες βιβλία. Τα πάντα. Ιστορικά πολλά, βιογραφίες, πολιτική».

«Θέλω να είναι ανεξάρτητη. Και να κάνει τα λάθη που έχω κάνει εγώ με τους άντρες και όχι αυτά που κάνει εκείνη. Η σχέση να είναι ένας σημαντικός τομέας στη ζωή της αλλά να μην την καπελώνει. Η γυναίκα πρέπει να διατηρεί την αυτονομία της. Η Μαριτίνα είναι πολύ συναισθηματική. Δε θέλω να γίνεται θύμα. Επίσης, δε θέλω η καριέρα της να πάρει μεγάλο κομμάτι από τη ζωή της όπως συνέβη με μένα».

«Δεν έχω αγωνία για την Μαριτίνα που έχει μεγαλώσει σε σπίτι χωρίς άντρα. Καλύτερα να μεγαλώνει ένα παιδί με μια σωστή μαμά που θα παίρνει σωστές αποφάσεις παρά με δυο γονείς που δε μπορούν να τα βρουν μεταξύ τους. Έχει πρότυπο τη μαμά της».

«Όταν η Μαριτίνα ήταν μικρή δεν ήθελε να έρθει κι άλλο μέλος στην οικογένεια. Ήταν λάθος μου που την άκουσα.

Τώρα θα υιοθετούσα ένα παιδί και μεγάλο σε ηλικία. Μακάρι να μπορούσα να υιοθετήσω ένα προσφυγόπουλο που έχασε τους γονείς του. Υπάρχει πολύς κόσμος στην Ελλάδα θα ήθελε να υιοθετήσει ένα προσφυγόπουλο».

«Πιο μικρή ζήλευε. Τώρα που μεγαλώνει μού λέει να βρω κάποιον σύντροφο να κάνω παρέα. Τώρα που δεν έχω εγώ ενδιαφέρον και δεν ασχολούμαι. Αλλά τα στάνταρντς της είναι υψηλά. Με βλέπει σαν πολύ σημαντική και μου λέει: ‘’γιατί δεν πας να βρεις τον Τζωρτζ Κλούνει’’; Δεν έχει απλές απαιτήσεις για μένα».

«Μερικές φορές ξυπνάω το πρωί και λέω, μακάρι να είχα κάποιον σύντροφο να μοιραστώ αυτό που ζω. Ζηλεύω τους ανθρώπους που έχουν βρει έναν σύντροφο καλό και μπορούν να επικοινωνήσουν».

«Θα ερωτευόμουν έναν άντρα έξυπνο και καλό. Η καλοσύνη είναι σπουδαία αρετή. Δε μπορώ να ερωτευτώ έναν κουτό, όσο ωραίος και γοητευτικός κι αν είναι, ούτε κάποιον που έχει χρήματα, μού είναι παντελώς αδιάφορο αυτό».

«Έχω κάνει δύο γάμους, με τον Γιάννη Φέρτη και τον Σωτήρη Πολύζο. Ο άντρας μου όμως ήταν ο άνθρωπος που δεν πρόλαβα να παντρευτώ γιατί έφυγε από τη ζωή, ο Αντώνης Τρίτσης. Ήταν όλοι αξιόλογοι αλλά με τον Τρίτση είχαμε απίστευτες ομοιότητες. Ο πόνος μαλακώνει αλλά δεν ξεπερνιέται η αίσθηση αυτού που έχασες. Όπως δεν ξεπερνάς ποτέ όταν χάνεις τον πατέρα σου. Πάντα δακρύζω γι αυτόν. Ήταν αληθινά μεγάλος έρωτας, ήταν ένα κομμάτι του εαυτού σου. Αν ζούσε θα ήταν αλλιώς η ζωή μου».

«Όχι, δεν το έχω πει. Η Αλίκη είχε ξεκινήσει σε μια κοινωνία διαφορετική, θεωρούσε ότι έκανε αντρικά πράγματα, ότι δεν βρέθηκε ένας άντρας στη ζωή της για να ακουμπήσει πάνω του. Εγώ δεν θεωρώ ότι αυτά που κάνω είναι αντρικά, πιστεύω ότι είμαι ακόμη πιο ικανή από έναν άντρα για να διοικήσω μια μεγάλη επιχείρηση ένα μεγάλο θέατρο».

«Κάναμε παρέα στον Θεολόγο. Περνούσαμε ωραία. Με μένα δεν ήταν ανταγωνιστική, μόνο με τις ξανθιές ήταν. Είχα περάσει καλά μαζί της, ντυνόμουν με δικά μου ωραία ρούχα, στις παραστάσεις φορούσα Billy Bo, παραδεχόταν ότι ντυνόμουν καλύτερα από εκείνη κι έλεγε ότι θα γίνω πρωταγωνίστρια».

«Έχω ζήσει πολλά ακραία στις σχέσεις μου. Πάντα ευχαριστιέμαι όταν κάνω ακραία. Έχω ρίξει κρασί στα μούτρα κάποιου σε εστιατόριο, έχω σπάσει πόρτες. Εγώ δε ζηλεύω, οι άλλοι ζηλεύουν γι αυτό και αντιδρούσα έτσι. Είχα πολλά ενδιαφέροντα και δουλειές και με ζήλευαν. Άδικα όμως γιατί εγώ ήμουν πάντα πιστή. Κάποιος με παρακολουθούσε συνέχεια. Μια φορά είχε φτάσει στην ταράτσα και κατέβηκε στο μπαλκόνι μου με σχοινί. Τρόμαξα, νόμιζα ότι είναι κλέφτης και φώναξα την αστυνομία, η οποία τον συνέλαβε. Κάποιος άλλος είχε εγκατασταθεί απέναντι από το σπίτι μου σε μια πολυθρόνα. Μόλις κάποιος μου χτυπούσε το κουδούνι, χωρίς να τον ξέρει, τον πλάκωνε στο ξύλο».

«Είμαι περιποιητική, υποχωρητική, δεν είμαι γατούλα, δεν φωνάζω, δεν είμαι της φωνής, δεν είμαι νευρική, δίνω τις μάχες μου ειρηνικά.

Το βασικό μου ελάττωμα είναι ότι είμαι τελειομανής κι ότι δε βάζω όρια τους ανθρώπους. Είμαι πολύ δημοκρατική γι αυτό και στο τέλος όταν έχω μαζέψει πολύ, θυμώνω».

«Αν η ζωή μου ήταν ταινία θα είχε τον τίτλο ‘’Ζωή σαν μυθιστόρημα’’»

«Τις ασθένειες. Και τα αεροπλάνα επίσης, είμαι λίγο κλειστοφοβική».

«Έχει περίεργο μυαλό και δεν τον καταλαβαίνω. Δεν καταλαβαίνω γιατί ταλαιπωρούνται κάποιοι άνθρωποι».

«Στην Ελλάδα η Μαλαισίνα και στο εξωτερικό η Ανατολή γενικά. Έχω ταξιδέψει αρκετά εκεί».

«Οι τηγανητές πατάτες. Τις τρώω μια φορά τον χρόνο βέβαια. Προσέχω. Τρώω ανά τρίωρο και φαγητό υγιεινό».

«Κάνω γυμναστική. Μ’ αρέσει πολύ το γυμναστήριο».

«Δεν είναι μόνο το θέμα που προκαλεί τόσο έντονα συναισθήματα. Είναι η ανάγκη που έχει ο ελληνικός λαός για αλήθεια. Στην πολιτική, γενικά, αισθάνεται ότι υπάρχουν πολλές κρυμμένες αλήθειες που δεν τις μαθαίνει. Το θέμα της Σμύρνης, έτσι όπως γράφτηκε από μένα, άνοιξε ένα τραύμα που υπάρχει σε σχέση με τη Μικρά Ασία. Γιατί το θέμα δεν μπήκε ποτέ στην επίσημη ελληνική ιστορία, στα πανεπιστημιακά ή στα σχολικά βιβλία. Είναι το μεγαλύτερο πλήγμα που υπέστη η Ελλάδα τον 20ο αιώνα, μεγαλύτερο και από τον εμφύλιο. Το έργο έχει τεράστιο έρευνα πίσω του. Ο θεατής ακούει και βλέπει πράγματα που ούτε είχε διανοηθεί και καταλαβαίνει ότι η απώλεια των πατρίδων αυτών, δεν οφείλεται μόνο στον τούρκικο εθνικισμό αλλά και στα λάθη των ελληνικών κυβερνήσεων και των προδοσιών της Ευρώπης. Αυτό συγκινεί τον κόσμο γιατί αντίστοιχα πράγματα συμβαίνουν και τώρα».

Η παράσταση θα γυριστεί σε τηλεοπτική σειρά στην οποία θα συμμετέχει η πολυβραβευμένη βρετανίδα ηθοποιός Βανέσα Ρεντγκρέιβ. «Την ηθοποιό και πρέσβειρα της UNICEF Βανέσα Ρεντγκρέιβ την προσκάλεσα εγώ και το Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού στην Ελλάδα. Θα παίξει στην τηλεοπτική σειρά κι έπρεπε να δει την παράσταση. Με την Βανέσα γνωριστήκαμε πριν από 15 χρόνια στην Αγγλία. Ήθελε να δει τους πρόσφυγες αλλά δεν υπήρχε χρόνος για να πάμε Μυτιλήνη. Καλέσαμε λοιπόν τους ιθύνοντες και πήγαμε στον Αυλώνα. Μου έλεγε συνέχεια ότι δεν έχει δει πιο γενναιόδωρο και φιλόξενο λαό».