Υποθέσαμε ότι φέτος θα τη γλυτώναμε. Μάλιστα, στο γραφείο είχαν αρχίσει να μπαίνουν και τα πρώτα στοιχήματα ότι φέτος μπορεί και να μην καούμε. Δυστυχώς, διαψευστήκαμε. Οι ισχυροί άνεμοι, εκεί προς το τέλος του δεύτερου δεκαημέρου του Αυγούστου, μας έπιασαν -γι’ άλλη μια φορά- απροετοίμαστους και οι… συμπτωματικές πυρκαγιές κατάφεραν να μετατρέψουν σε στάχτη άλλες μερικές χιλιάδες στρέμματα του διαρκώς περιοριζομένου πρασίνου της χώρας μας.
Του Θάνου Σταθόπουλου
Ο… στρατηγός άνεμος, όχι μόνο μας αιφνιδίασε για πολλοστή φορά, αλλά σκόρπισε μεμιάς τα όμορφα τα λόγια τα μεγάλα, αρμοδίων και μη, ότι -δήθεν- έχουν ληφθεί όλα τ’ απαραίτητα μέτρα για την αποφυγή κι άλλων πύρινων καταστροφών. Εκτός κι αν έχουμε φθάσει πια στο σημείο να θεωρούμε επιτυχία ότι στις φετινές πυρκαγιές δεν θρηνήσαμε θύματα!
Εύλογα αναρωτιέται ακόμη και ο πλέον καλόπιστος πολίτης πού να βρίσκονται άραγε εκείνοι που σχεδίασαν κι ανακοίνωσαν τα φιλόδοξα σχέδια πυρασφάλειας; Ποιες άλλες «τρύπες» πήγαν να κλείσουν τα όσα κονδύλια χορηγήθηκαν στην Τοπική Αυτοδιοίκηση για καθαρισμούς οικοπέδων και μέτρα πυροπροστασίας, αφού πολλές εκτάσεις βρέθηκαν να «πνίγονται» στα ξερόχορτα; Και το σημαντικότερο, πού θα κρυφτούν όλοι όσοι έφεραν και φέρνουν τεράστιες ευθύνες για το «ξεγύμνωμα» του κρατικού μηχανισμού, ο οποίος πλέον έχει καταστεί τραγικά ανεπαρκής για ν’ αντιμετωπίσει οποιοδήποτε φαινόμενο, φυσικό ή μη;
Και να ήταν μόνο οι φωτιές; Το ίδιο ανεπαρκές και -σε ορισμένες περιπτώσεις- επικίνδυνο κράτος εμφανίζεται στις εθνικές οδούς. Τα δύο βασικά εθνικά μας δίκτυα τρομοκρατούν όσους αποφασίσουν να ταξιδέψουν βράδυ, καθώς μεγάλα τμήματά τους φωτίζονται μόνον από τους προβολείς των αυτοκινήτων που τα διατρέχουν! Αλλά τα διόδια, διόδια. Και μάλιστα, να προπληρώνεις τα έργα που ΘΑ γίνουν!
Δηλαδή, για να το γράψω έτσι απλοϊκά, έρχεται αύριο το πρωί ο υπάλληλος του ιδιωτικού ΟΤΕ, της ιδιωτικής ΔΕΗ ή κάποιας άλλης επιχείρησης που εμπορεύεται δημόσια αγαθά και μου λέει: «Καλημέρα σας. Επειδή η εταιρεία μου σκοπεύει να κάνει τη δείνα επένδυση σε κάποιο δίκτυο ή να ρίξει το τάδε προϊόν στην αγορά, παρακαλώ δώστε μου τόσα ευρώ για τη μελλοντική χρήση που θα κάνετε». Κι εγώ θα πρέπει, αντί να τον πετάξω με τις κλωτσιές έξω από το σπίτι, να τον πληρώσω κι όλας. Σαν να μην μας τα λέτε καλά τα πράγματα, κ.κ. κυβερνώντες.
Ας το γράψω και πιο κυνικά. Χρησιμοποιώ το… υπέροχο οδικό δίκτυο Πατρών-Κορίνθου και προπληρώνω τα διόδια της εταιρείας που ΘΑ κατασκευάσει τον νέο δρόμο. Συνεχίζω τον δρόμο μου και χαζεύοντας τις πινακίδες που πολύ… φυσιολογικά με προειδοποιούν ότι στα επόμενα τρία χιλιόμετρα συμβαίνουν θανατηφόρα τροχαία, εμπλέκομαι σε τροχαίο δυστύχημα και σκοτώνομαι. Πότε θα κάνω χρήση της υπηρεσίας που ήδη προπλήρωσα πριν λίγα λεπτά;
Ας αφήσουμε και τις εθνικές οδούς κι ας πάμε σε άλλα θέματα που «ζεματίζουν» την καθημερινότητά μας.
Αυξάνουν οι τιμές των καυσίμων διεθνώς, παίρνουν… φωτιά οι μάνικες των εθνικών μας πρατηριούχων. Καταποντίζονται διεθνώς οι τιμές του «μαύρου χρυσού», ακλόνητες οι τιμές στα ελληνικά πρατήρια. Παραλογισμός; Όχι, «υγιής» λειτουργία του ανταγωνισμού σε μία «αυτορυθμιζόμενη» καπιταλιστική αγορά.
Δηλώνεις τα εισοδήματά σου στο κράτος, σε φορολογεί κι έρχεται εκ των υστέρων και σου λέει: «Ξέρεις, δεν βγαίνω, οπότε πάρε κι έναν κεφαλικό φόρο (συγνώμη, έκτακτη εισφορά) για να πορεύεσαι…».
Θα συνέχιζα τα παραδείγματα, αλλά νομίζω ότι κι αυτά είναι αρκετά. Αφήστε που, αν σας ζητούσα να μου στείλετε αντίστοιχες ιστορίες καθημερινής τρέλλλας (με τρία «λ», κ. διορθωτά, γιατί μιλάμε για μεγάλη τρέλλλα), δεν θα έφθανε ούτε ένα δάσος χαρτί για να τα καταγράψω.
Από την άλλη, όσες φορές κι αν ακούσω αυτές τις ιστορίες, όσες φορές κι αν χρειάσθηκε λόγω επαγγελματικής ιδιότητας να τις καταγράψω -ομολογώ την αδυναμία μου- δεν κατάφερα να τις… χωνέψω. Δεν μπόρεσα να συμβιβαστώ με την ιδέα ότι έτσι συμβαίνει και πρέπει να το αποδεχθούμε. Ίσως να φταίει που, όχι απλώς ανεχόμαστε όλες τις παραπάνω καταστάσεις, αλλά είμαστε υποχρεωμένοι ν’ ακούμε και τις μεγαλοστομίες των διαφόρων πολιτικάντηδων, ότι -δήθεν- απολαμβάνουμε της προστασίας του κράτους. Ποιου κράτους και ποιας προστασίας; Εκτός, εάν με τον όρο προστασία, εννοούμε τις… υπηρεσίες που προσφέρουν ορισμένοι «φουσκωτοί» σε κάποιες -κυρίως «νυχτόβιες»- επιχειρήσεις.
Γιατί κατά τ’ άλλα, αν χρειαστείς τη βοήθεια της Αστυνομίας, θα πρέπει να είσαι τυχερός για να εξυπηρετηθείς. Αν αρρωστήσεις, πρέπει να διαθέτεις ζεστό χρήμα για να μη βιώσεις το… μεγαλείο του Εθνικού Συστήματος Υγείας. Αν θέλεις να σπουδάσεις το παιδί σου, μάλλον θα πρέπει να κάνεις δυο δουλειές ή να πουλήσεις εκείνο το οικοπεδάκι στο χωριό. Και η λίστα της ντροπής δεν έχει τελειωμό…
Απ’ όπου και να το πιάσεις το ζήτημα, σε πληγώνει. Και, τέλος πάντων, αν τύχει κι είσαι μεγαλοστέλεχος πολυεθνικής εταιρείας, που κάνει δουλειές με το κράτος, μοιράζοντας μίζες δεξιά κι αριστερά, κάπως τη βολεύεις. Ακόμη και στα δύσκολα, πάντα υπάρχουν εναλλακτικές… Αν, όμως, ανήκεις στην κατηγορία αυτού που οι αναλυτές καλούν ως «μέσο πολίτη», τα πράγματα είναι ζόρικα και θα ζορίσουν ακόμη περισσότερο.
Ωστόσο, επειδή η στήλη εξακολουθεί να παραμένει αθεράπευτα αισιόδοξη, θα επιμείνει -για άλλη μια φορά- ότι η μόνη λύση για να επιχειρήσουμε ν’ αναστρέψουμε την κατάσταση είναι να ξεκουνηθούμε, να γίνουμε ενεργότεροι. Ας πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας, στις γειτονιές, στα δάση, στα σχολεία, στις εργασίες μας, στους δήμους μας, ακόμη και στο κοινοβούλιο. Ας ασκήσουμε σε όσους μας κυβερνούν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ασφυκτικό έλεγχο, ώστε να νιώθουν την παρουσία μας σε κάθε βήμα που κάνουν, σε κάθε έγγραφο που υπογράφουν, σε κάθε «κολιγιά» που σκέφτονται να κάνουν.
Θα είναι, ίσως, το πρώτο βήμα ωρίμανσής μας ως πολιτών, που θα μας επιτρέψει να κάνουμε στη συνέχεια και το επόμενο. Δηλαδή, να… κοσκινίζουμε το παρελθόν και το παρόν όσων μας αυτοδιαφημίζονται ως σωτήρες του τόπου μας, της πόλης μας, του συλλόγου μας και μας ζητούν να τους δώσουμε την άδεια για να μας εξουσιάζουν. Μήπως ήρθε η ώρα να εξουσιάσουμε εμείς τους εξουσιαστές μας;
