Οι πολιτικές εκλογές που έλαβαν χώρα πριν μερικές ημέρες στην Ιταλία ανέδειξαν σε σημαντική πολιτική δύναμη (ποσοστό 25,5%) το Κόμμα του κωμικού ηθοποιού Μπέπε Γκρίλλο. Σε κάποιο δελτίο ειδήσεων, ο δημοσιογράφος Παύλος Τσίμας χαρακτήρισε τον Γκρίλλο ως τον Ιταλό Μάρκο Σεφερλή, ενώ ο Στέλιος Κούλογλου, ο οποίος είχε πάρει συνέντευξη από τον Γκρίλλο, σε κάποια τηλεοπτική εκπομπή με θέμα την ανάλυση των αποτελεσμάτων των ιταλικών εκλογών, ανέφερε ότι πρόκειται για προοδευτικό πολιτικό. Επειδή πιστεύω ότι ο Ιταλός κωμικός ηθοποιός Μπέπε Γκρίλλο έχει πολλά κοινά σημεία με τον συνάδελφό του, τον Έλληνα Λάκη Λαζόπουλο, ας αναλύσουμε κάποια στοιχεία της συμπεριφοράς τους και της επίδρασής της στους πολίτες.
Μήπως όμως αυτό το ναρκισσιστικό προϊόν έχει θετική επίδραση προς τα έξω; Με άλλα λόγια, μήπως κάνει καλύτερους τους Έλληνες και τους Ιταλούς; Δυστυχώς όχι, διότι στο ακροατήριο των «καθρεφτών» των δύο ηθοποιών, που στην περίπτωση του Γκρίλλο είναι και ψηφοφόροι του, δεν είναι μόνο οι φτωχοί και οι άνεργοι, για τους οποίους αρμόζει μόνο κατανόηση και σιωπή, αλλά και αρκετοί βολεμένοι και τώρα ελαφρώς ξεβολεμένοι του συστήματος. Είναι αυτοί που, στηριζόμενοι σε δυνατές «πλάτες», μπήκαν στο Δημόσιο από το «παράθυρο», είναι οι «μάγκες» καταπατητές δημόσιας γης και αυθαίρετοι οικιστές, είναι οι «τσαμπουκάδες» τού «δεν πληρώνω» και της φοροδιαφυγής. Είναι κυρίως αυτοί που πιστεύουν, όπως ο Λαζόπουλος και ο Γκρίλλο, χρησιμοποιώντας μια ψευτο-επαναστατική ρητορική, ότι για όλα φταίνε κάποιοι ισχυροί άλλοι και ως εκ τούτου οι δικές τους παράνομες συμπεριφορές δικαιολογούνται ως δικαίωμα του αδικούμενου. Έχετε ακούσει καμιά φορά τον Λαζόπουλο να προσπαθεί να καταστήσει περισσότερο υπεύθυνους τους Έλληνες; Τον έχετε ακούσει να τους προτρέπει να πληρώνουν τους φόρους τους, τα διόδια, να μην χτίζουν αυθαίρετα και γενικά να σέβονται τους νόμους και τους άλλους; Στις εκπομπές του επικρατεί μια ανεύθυνη, «χύμα» κατάσταση γενικής καταγγελίας των ισχυρών, άκρατου συναισθηματισμού, καλαμπουριού και πλάκας. Αν μου ζητούσατε να επιλέξω μεταξύ Σεφερλή και Λαζόπουλου, με κριτήριο «το μη χείρον βέλτιστον», όσον αφορά τις δυσμενείς επιδράσεις στο κοινωνικό σύνολο, μάλλον θα επέλεγα τον πρώτο, γιατί αυτός τουλάχιστον με την χοντροκομμένη του πλάκα, μπορεί να αποκοιμίζει, αλλά δεν αποπροσανατολίζει το ακροατήριό του.
Και μετά τι γίνεται μετά; Ποιες οι πράξεις και οι συμπεριφορές μετά τη σκληρή και πολλές φορές απάνθρωπη σάτιρα και τον καταγγελτικό λόγο; Μετά βλέπουμε το βόλεμα, την αποφυγή των στρατιωτικών υποχρεώσεων, την τρυφηλή ζωή, την παθιασμένη υπεράσπιση των ιδιοτελών συμφερόντων, με άλλα λόγια την ένταξη στο σύστημα και την εκμετάλλευση των αγαθών του. Είναι δυνατόν τέτοιοι άνθρωποι να εμπνεύσουν τη νέα γενιά της Ελλάδας, της Ιταλίας, της Ευρώπης, να αγωνιστεί για έναν καλύτερο κόσμο;
Τελικά το πρόβλημα δεν είναι ο Λαζόπουλος και ο Γκρίλλο, που από την πλευρά τους καλά κάνουν και εκμεταλλεύονται τους Έλληνες και τους Ιταλούς αντίστοιχα, δια ίδιον οικονομικό και… ψυχολογικό όφελος. Το πρόβλημα είναι οι ίδιοι οι Έλληνες και οι Ιταλοί που τους ακολουθούν, οι οποίοι εξαιτίας του υπερ-συναισθηματικού και τελικά ανώριμου χαρακτήρα τους, αναδεικνύουν ως πρότυπα Λαζόπουλους… και Γκρίλλους, που ίσως είναι αντανάκλαση του εγώ τους…
Δημήτρης Σουλιώτης
