«Τους μισθούς των Ευρωπαίων αξιωματούχων αποκαλύπτει σε δημοσίευμά της η γερμανική εφημερίδα Handelsblatt, επικαλούμενη επίσημα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την εφημερίδα, ο πιο ακριβοπληρωμένος αξιωματούχος της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι ο πρόεδρος της ΕΚΤ, Μάριο Ντράγκι. Ο Ιταλός κεντρικός τραπεζίτης, με έδρα τη Φρανκφούρτη, αμείβεται με 370.000 ευρώ το χρόνο.
Την αμέσως επόμενη θέση στη λίστα των πιο καλοπληρωμένων, κατέχει ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης ESM, Κλάους Ρέγκλινγκ, με τις μεικτές ετήσιες αποδοχές του να ανέρχονται σε 324.000 ευρώ.
Ακολουθούν ο πρόεδρος του Συμβουλίου της Ευρώπης, Χέρμαν Βαν Ρομπάι και ο πρόεδρος της Κομισιόν, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, των οποίων ο μισθός είναι περίπου 298.500 ευρώ το χρόνο.
Η Βρετανίδα Επίτροπος Εξωτερικών Υποθέσεων και Ασφαλείας Κάθριν Άστον, λαμβάνει 281.200 ευρώ ενώ με μεγάλη διαφορά ακολουθεί ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς, ο οποίος παίρνει 206.200 ευρώ το χρόνο.
Κάποιοι πληρώνονται με αυτό τον τρόπο, γιατί αν τους ρωτήσεις θα σου πούνε ότι το αξίζουν και από την άλλη μεριά εσύ γνωρίζεις ότι η περίοδος ηρεμίας που χαρακτήρισε τις διεθνείς αγορές και την παγκόσμια οικονομία (1987 – 2007) έπεισε μεγάλη μερίδα οικονομολόγων πως μια μεγάλης κλίμακας οικονομική και τραπεζική κρίση συνιστά παρελθόν και δεν μπορεί να συμβεί ξανά. Πλην όμως, για ακόμα μια φορά τελικά αποδείχθηκε ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται…
Αυτό που έχει μεγάλη σημασία, είναι ότι μέσα στο χρηματοπιστωτικό σύστημα μυριάδες μικρών οικονομικών σοκ συνθέτουν την ευρύτερη εικόνα. Όταν αυτά πληθαίνουν, τότε η κατάσταση για την παγκόσμια οικονομία μπορεί να καταστεί άκρως επικίνδυνη και σοβαρή. Ειδικά στη σημερινή εποχή, η εκδήλωση μια ανισορροπίας κάπου στον πλανήτη μπορεί να έχει δραματικές συνέπειες αλλού.
Κάθε κρίση έχει σοβαρό αντίκτυπο στον υπόλοιπο κόσμο, με χαρακτηριστικό παράδειγμα όσα συμβαίνουν στην πατρίδα μας, στις χώρες του νότου και πρόσφατα στην Κύπρο.
Οι χώρες – πιστωτές της ευρωζώνης δεν θέλουν να πληρώσουν για τη διάσωση των τραπεζών των χωρών – οφειλετών. Η κυρίαρχη και δημοφιλέστερη άποψη μεταξύ των χωρών – πιστωτών είναι ότι οι χώρες – οφειλέτες είναι πλήρως υπεύθυνες για την κρίση, και κατά συνέπεια, δεν είναι πρέπον να πληρώσουν οι φορολογούμενοι του βορρά για να τις στηρίξουν.
Κανένας δεν γνωρίζει εάν τα εργαλεία συνετής μακροοικονομικής πολιτικής όντως θα αποδώσουν καρπούς και θα πρέπει άμεσα τα παραδοσιακά εργαλεία νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής που δεν είναι επαρκή να αντικατασταθούν με νέες πρακτικές.
Η Ευρώπη της ισότητας, της αλληλεγγύης και της αλληλοβοήθειας των κρατών μελών, έχει τεθεί στο περιθώριο.
Αντίθετα, έχει αντικατασταθεί από την υπηρέτηση των συμφερόντων ενός συγκεκριμένου κράτους και μιας δεδομένης οικονομικής πολιτικής. Συγχρόνως στο ορατό μέλλον δεν υπάρχει κάποιο μήνυμα για αλλαγή αυτής της κατάστασης. Αφού και ο πολλά υποσχόμενος, κατά την εκλογή του Γάλλος Πρόεδρος Ολάντ δείχνει αδύναμος να αρθρώσει ξεχωριστό πολιτικό λόγο και είναι αγκιστρωμένος στο γερμανικό άρμα.
Συνεπώς σήμερα τίθεται όλο και περισσότερο ένα ζήτημα ευρωσκεπτικισμού μεταξύ των λαών της Ευρώπης (ιδιαίτερα του νότου) καθώς η συνέχιση του μοντέλου της ύφεσης μέσω των περικοπών σε μισθούς, συντάξεις και αύξησης της φορολόγησης, εξαθλιώνουν τους λαούς και δημιουργούν χάσμα μεταξύ βορά και νότου.
Ως συντακτική ομάδα της “πρΟΤΑσης”, πιστεύουμε ότι μοναδική λύση για την Ελλάδα είναι η εφαρμογή ενός πολιτικού μοντέλου ανασυγκρότησης της χώρας μακριά από Μνημόνια και οικονομικές εξαρτήσεις, ζώντας μόνο με δανεικά, οργανώνοντας τις παραγωγικές δομές και εκσυγχρονίζοντας το κράτος.
Θα επανέλθουμε καταθέτοντας τις απόψεις μας για τη θέση της Ελλάδας στην Ενωμένη Ευρώπη καθώς και με το τι εννοούμε όταν λέμε παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας».
—————————
Άρθρο των Άκη Γκόγκου Παναγιώτη Κατσαρλίνου, Δημήτρη Χανιωτάκη, Πέτρου Χριστοδούλου
