Βλέποντας αυτό το σύνθημα τοίχου, κατάλαβα πόσο μεγαλύτερη σοφία έχουν οι καλλιτέχνες και οι φιλόσοφοι του δρόμου, από όλους εμάς, που εδώ και χρόνια επιμένουμε οι περισσότεροι να κοιμόμαστε, πολλές φορές με «ανοικτά» μάτια, μπροστά στις οθόνες των τηλεοράσεών μας, παρακολουθώντας την υποκουλτούρα ψυχαγωγικών προγραμμάτων και τον προπαγανδιστικό λόγο που διατυπώνουν «έγκριτοι» δημοσιογράφοι, υπάλληλοι των εθνικών μας εργολάβων και του μιντιακού κατεστημένου.
Πόσο διαφορετική θα ήταν η κατάσταση αν αντί να περιμέναμε να μας διαφωτίσουν οι «διαφωτιστές-προπαγανδιστές», είχαμε βγει από τα σπίτια μας, συνομιλούσαμε – «ζυμωνόμασταν» και ανταλλάσαμε πληροφορίες και γνώση με τους συμπολίτες μας, πόσο πιο αντικειμενική θα ήταν τότε η εικόνα που θα σχηματίζαμε για την κατάσταση της χώρας αλλά και την κατάσταση των συμπολιτών μας. Τότε και μόνο τότε θα καταλαβαίναμε πόσο ανούσια, κούφια και ψεύτικα θα ηχούσε στα αυτιά μας η ατάκα «οι πολιτικές που εφαρμόζονται, σώζουν τη χώρα».
Τότε ίσως και να μπορούσαμε να καταλάβουμε, πως δεν σώζεται η χώρα, ενώ δίπλα μας συντελείται μια γενοκτονία, μια γενοκτονία που καταστρέφει και που πρόκειται να καταστρέψει δύο γενιές ακόμα Ελλήνων.
Τότε και μόνο τότε, ίσως, να μπορούσαμε να καταλάβουμε, πως δεν σώζεται η χώρα με 1.500.000 ανέργους, με δεκάδες χιλιάδες ανασφάλιστους, με δεκάδες χιλιάδες επιστήμονες μετανάστες, με χιλιάδες μικρομεσαίους επιχειρηματίες να μην έχουν αντικείμενο εργασίας, με χιλιάδες νοικοκυριά χωρίς ηλεκτρικό και θέρμανση το χειμώνα.
Τότε και μόνο τότε, ίσως, να μπορούσαμε να καταλάβουμε, πως δεν σώζεται η χώρα επιστρέφοντας σε εργασιακές συνθήκες του 19ου αιώνα, χωρίς δικαιώματα εργασιακά και συνδικαλιστικά, με ενοικιαζόμενους εργαζόμενους, με μισθούς πείνας, με μη πληρωμένα δεδουλευμένα, με απολύσεις ομαδικές και μάλιστα χωρίς αποζημιώσεις.
Τότε και μόνο τότε, ίσως, να μπορούσαμε να καταλάβουμε, ότι δεν σώζεται η χώρα οδηγώντας τη Δημοκρατία στο απόσπασμα, καταστρατηγώντας τους νόμους και το Σύνταγμα, μην εφαρμόζοντας δικαστικές αποφάσεις, και περνώντας αποφάσεις στο κοινοβούλιο με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου.
Τότε και μόνο τότε, ίσως, να μπορούσαμε να καταλάβουμε ότι δεν σώζεται η χώρα, ούτε επιτυγχάνεται η ανάπτυξη, απολύοντας καθαρίστριες των 600 ευρώ, σχολικούς φύλακες (εργαζόμενους μονογονεϊκών οικογενειών), δημοτικούς αστυνομικούς, καθηγητές και άλλους πολλούς.
Η χώρα δεν σώζεται κλείνοντας νοσοκομεία, απολύοντας γιατρούς, παρεμβαίνοντας στην ιατρική δεοντολογία και επιστήμη, μετατρέποντάς την σε μαθηματικούς αλγόριθμους και σίγουρα η χώρα δεν σώζεται από τηλεαστέρα Υπουργό που μπορεί να φωνάζει τσιριχτά και να κουνά το δάχτυλο επιτιμητικά στο λαό.
Είναι σίγουρο ότι η χώρα δεν σώζεται, ξεπουλώντας δημόσια περιουσία και υποδομές που φτιάχτηκαν με χρηματοδότηση μέσω της φορολόγησης του Ελληνικού λαού.
Και το πιο σίγουρο είναι ότι η χώρα και ο λαός δεν σώζονται με πολιτικές που εν μέσω κρίσης και γενικευμένης φτώχιας οι ισχυροί του πλούτου και της διαπλοκής γίνονται όλο και πιο πλούσιοι, μα πολύ περισσότερο γίνονται θρασείς και αδίστακτα κυνικοί.
Ακόμα και τα κινήματα αλληλεγγύης, όπως και η εθελοντική προσφορά των πολιτών, βρίσκουν γραφειοκρατικά αναχώματα και η προσπάθεια καταλήγει στο τέλος να είναι μια διαχείριση της γενικότερης φτώχιας που μαστίζει καθημερινά όλο και μεγαλύτερα τμήματα του λαού.
Σήμερα, λοιπόν, ήρθε η ώρα να πάψουμε να «φοβόμαστε», ήρθε η ώρα οι δυνάμεις της εργασίας, της διανόησης, της επιστήμης, του πολιτισμού, να εμπιστευτούν αυτούς που όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα ονειρεύονταν, μάχονταν, συμμετείχαν σε δράσεις αντίστασης, ήρθε η ώρα να συστρατευθούμε μαζί τους, ώστε το όραμα το δικό τους μαζί με την ορμή, την αγανάκτηση, την αγωνιστικότητα και την ψήφο τη δική μας θα ανατρέψουν τις πολιτικές των Μερκελιστών, τις ταξικές πολιτικές των μνημονίων και θα ξαναστείλουμε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας τα τελευταία ακροδεξιά και φασιστικά σταγονίδια.
Χρήστος Κουρλαμπάς
Ιατρός Χειρουργός Ουρολόγος
Υποψήφιος Περιφερειακός Σύμβουλος Βορείου Τομέα Αθηνών
με το συνδυασμό «Δύναμη Ζωής» της Ρένας Δούρου
