Editorial – Γράφει ο Γιάννης Μπεθάνης
Κανονικά και στην ώρα τους θα γίνουν λοιπόν οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές του 2023. Ανακοινώθηκε στο Υπουργικό Συμβούλιο και τα σενάρια περί μετάθεσής τους σε συνάρτηση με τον χρόνο διεξαγωγής των βουλευτικών εκλογών από την κυβέρνηση δεν επιβεβαιώθηκαν. Και κάπως έτσι, άτυπα η εκλογική κούρσα ξεκινά.
Μόνο που στον στίβο δεν μπαίνουν όλοι οι Δήμοι με τις ίδιες ταχύτητες. Ακόμη και στον Βόρειο Τομέα που μας αφορά ιδιαίτερα εδώ, δεν είναι ακόμη πολλοί οι Δήμοι στους οποίους έχουμε εκδηλώσεις ενδιαφέροντος, επίσημες ανακοινώσεις υποψηφιότητας και παρασκηνιακές ζυμώσεις.
Λογικά όσο περνάει ο καιρός θα γίνονται και περισσότεροι. Ωστόσο, αυτό που θα πρέπει να προβληματίσει τους υποψηφίους δημάρχους, όποτε κι αυτοί «εκδηλωθούν», είναι σε ποια Τοπική Αυτοδιοίκηση θέλουν να μετέχουν ενεργά.
Ο νέος εκλογικός νόμος επαναφέρει τη δυνατότητα σχηματισμού αυτοδύναμης διοίκησης ευκολότερα σε σχέση με την απλή αναλογική, καθιστώντας τις διοικήσεις παντοδύναμες. Και μάλιστα για τα επόμενα πέντε χρόνια. Αν βρεθείς στην αντιπολίτευση, υπό αυτές τις συνθήκες, πόσα περιθώρια έχεις να ασκήσεις αποτελεσματικό έλεγχο; Πόσοι θα αντέξουν για πέντε χρόνια να παρακολουθούν τις εξελίξεις δίχως πολλά περιθώρια παρεμβάσεων; Απαιτείται, επομένως, πραγματικό ενδιαφέρον για τα κοινά, για την πόλη, για τους πολίτες, για την καθημερινότητα, για την καλύτερη ποιότητα ζωής, Απαιτείται να έχεις πραγματικό μεράκι και όχι όψιμο ή/και κομματικό ενδιαφέρον για να αναμειχθείς στα κοινά. Και μακριά από μας το πολιτικό «αλισβερίσι», πάνω και κάτω από το τραπέζι· θέλουμε να πιστεύουμε ότι πλέον ανήκει σε άλλες εποχές.
Έπειτα, αν κληθείς από τον λαό να διοικήσεις, σε τι Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης θα το κάνεις; Όταν οι Κεντρικοί Αυτοτελείς Πόροι αποτελούν «στοίχημα» και όχι τακτικότητα, όταν είσαι εξαρτημένος από τα ευρωπαϊκά προγράμματα, όταν η εκτόξευση της ενεργειακής ακρίβειας κάνει τον προϋπολογισμό σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες, όταν η υποστελέχωση σε μόνιμους και η εξάρτηση από συμβασιούχους εργαζόμενους καλά κρατεί, όταν δάνεια του παρελθόντος σε κατατρύχουν ακόμη κι όταν τα ταμειακά σου αποθέματα πρέπει να πάνε σε λογαριασμό της Τράπεζας της Ελλάδας για να μη τεθείς σε «εποπτεία», τη στιγμή που σου φορτώνονται από καιρού εις καιρόν και νέες αρμοδιότητες, πόσα πραγματικά μπορείς να κάνεις για την πόλη σου;
Σε λίγες ημέρες θα διεξαχθεί το ετήσιο συνέδριο της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδας στον Βόλο. Θα περίμενε κανείς ότι τα τελευταία χρόνια αυτή ακριβώς η κατάσταση θα έπρεπε να απασχολεί σε στρατηγικό επίπεδο την Ένωση και τα μέλη της. Αντιθέτως, δεν έχουμε δει και πολύ αμφιβάλουμε αν θα δούμε και φέτος, μια εις βάθος συζήτηση για το παρόν και το μέλλον της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, μακριά από κομματικές αποχρώσεις, στεγανά και «χαρακώματα».
Και τέλος πάντων, να απαντηθεί επί της ουσίας το ερώτημα: Η Τοπική Αυτοδιοίκηση χρειάζεται το κράτος ή το κράτος χρειάζεται την Τοπική Αυτοδιοίκηση; Κι αν ισχύουν και τα δύο, πώς και πότε θα βρεθεί η χρυσή τομή;
