Θυμάστε εκείνο το ωραίο, χαρούμενο τραγουδάκι του Κώστα Τουρνά από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 που έλεγε «Μια βροχή θα μας σώσει»; Σύμφωνα με τους στίχους, οι παίκτες της ομάδας παρακαλούσαν να πιάσει μια βροχή τόσο δυνατή, ώστε ο αγωνιστικός χώρος να μην μπορεί να φιλοξενήσει τον υποτιθέμενο αγώνα και η ομάδα που τραγουδάει το άσμα να γλιτώσει την πιθανή συντριβή, καθώς είναι απροπόνητη, ασύνδετη και ο προπονητής είναι «ψιλοβλάκας».
Σήμερα, 38 ολόκληρα χρόνια μετά, στην Αττική, κάθε φορά που ένα συννεφάκι περνάει πάνω από τον ουρανό μας, κάνουμε προσευχές, όχι γιατί η βροχή θα μας σώσει από κάποια αγωνιστική συντριβή, αλλά γιατί, αν ο όγκος της είναι λίγο μεγαλύτερος του συνηθισμένου, κινδυνεύουν ζωές. Το τελευταίο είναι απολύτως κυριολεκτικό, γιατί ήδη με τις βροχές των προηγούμενων ημερών δύο άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, περιουσίες καταστράφηκαν, ρέματα πλημμύρισαν και, γενικά, η κατάσταση κάθε άλλο παρά για ευχάριστα τραγούδια ήταν.
Η αντιπλημμυρική θωράκιση της πόλης είναι πλέον όχι απλώς μια ευχή, αλλά θα έπρεπε να γίνει απόλυτη προτεραιότητα. Μέρες σαν αυτή της 19ης Ιανουαρίου το αποδεικνύουν με τον πιο σκληρό τρόπο.
Ο Δήμος Νέας Φιλαδέλφειας – Νέας Χαλκηδόνας είναι από αυτούς που το φωνάζουν διαρκώς και που, μετά από πολλά χρόνια και πολλές πιέσεις, είδε ένα σημαντικό αντιπλημμυρικό έργο να ολοκληρώνεται και να αποδεικνύεται σωτήριο για την πόλη, αν αναλογιστεί κανείς τον όγκο των υδάτων που κλήθηκε να διαχειριστεί. Ο Κηφισός και πάλι ξεχείλισε, ωστόσο, τα προβλήματα ήταν απείρως λιγότερα από αυτά που κάποτε αντιμετώπιζαν οι δημότες.
Ο ίδιος ο περιφερειάρχης Νίκος Χαρδαλιάς δεσμεύτηκε ότι μέχρι το τέλος της θητείας του, θα έχουν υλοποιηθεί 54 αντιπλημμυρικά έργα σε όλη την Αττική. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να τον αμφισβητήσουμε, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει οι πιέσεις να συνεχιστούν, προκειμένου αυτά που έζησαν οι κάτοικοι της Γλυφάδας να μην επαναληφθούν.
Οι Δήμοι έχουν τις δικές τους ευθύνες. Υπάρχουν πολλοί που φροντίζουν να είναι σε ετοιμότητα, καθαρίζουν φρεάτια, έχουν οργανωμένο δίκτυο εθελοντών και, όταν έρθει η κρίσιμη ώρα, να βγουν στο πεδίο και να είναι πραγματικά χρήσιμοι για τις πόλεις τους. Ευτυχώς, όπου παρουσιάστηκαν μεγάλα προβλήματα, η ευθύνη δεν βάρυνε Δήμους.
Το μπάζωμα των ρεμάτων, το απαρχαιωμένο δίκτυο ύδρευσης και αποχέτευσης, που σκάει σε κάθε ευκαιρία και η εγκληματική απουσία υποδομών συλλογής των υδάτων της βροχής, βαραίνουν κατ’ αποκλειστικότητα τις Κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών. Με μια διαφορά. Το ότι εδώ και μισό αιώνα κανένας δεν έχει κάνει τίποτα, δεν μπορεί να αποτελεί μια εσαεί δικαιολογία για να συνεχίσουν όλοι να μην κάνουν τίποτα.
Πριν από λίγα χρόνια, 24 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από τις πλημμύρες στη Μάνδρα. Έκτοτε έχει περάσει σχεδόν μια δεκαετία και δύο κυβερνήσεις διαφορετικών ιδεολογικών αφετηριών, η μία, μάλιστα, επιβραβεύτηκε και με δεύτερη θητεία. Οι δικαιολογίες ένθεν κακείθεν στερεύουν.
Αυτό που δεν στερεύει είναι, δυστυχώς, ο κίνδυνος για τις ζωές όλων. Και επίσης, η ευθυνοφοβία που έχει κατακυριεύσει το κεντρικό Κράτος. Στην πρώτη δυσμενή πρόβλεψη, ο μηχανισμός ενεργοποιείται ως προς το ποιες δομές θα κλείσουμε και όχι τι έχουμε κάνει για να φροντίσουμε να μην κινδυνεύσει κανείς.
Έτσι, δυστυχώς, δουλειά δεν γίνεται. Δεν μπορεί κανείς να ζει σε μία χώρα που κάθε φορά που θα πέφτει μια βροχούλα, θα φοβάσαι, όχι να μην βραχείς, αλλά να μην μας πνίξει. Γενικά, καμιά φορά αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν γενικά κάποιος να ζει σε μια χώρα που δεν την νοιάζει στο ελάχιστο η ασφάλεια των πολιτών της. Αλλά, αυτές είναι συζητήσεις για άλλες ώρες.
