Η Νέα Φιλαδέλφεια και η Νέα Χαλκηδόνα είναι πόλεις που, με τις πολλές και ξεκάθαρες, δομικές δυσκολίες τους, διαθέτουν και στοιχεία που μπορούν να χαρακτηριστούν έως και ευλογία για τους κατοίκους τους.
Το κύριο στοιχείο είναι ότι δεν πρόκειται για πόλεις που χαρακτηρίζονται από κλίσεις του εδάφους, υψώματα, ανηφοριές και κατηφοριές. Το επίπεδο της θέσης τους, τις καθιστά εξ ορισμού πιο εύκολα προσβάσιμες και πιο θελκτικές για επενδύσεις αναφορικά με την εφαρμογή πρακτικών βιώσιμης κινητικότητας. Σύμφωνοι, δεν μπορούμε να πούμε ότι είναι και οι πιο αραιοκατοικημένες πόλεις ή ότι στο σύνολό τους διαθέτουν τεράστια πεζοδρόμια, όμως, υπάρχει μια μαγιά, που, αν αξιοποιηθεί ως ευκαιρία, μπορεί να φέρει αλλαγές που θα κάνουν τη διαφορά.
Αυτά σκεφτόμουν παρακολουθώντας την 2η Πεζοτροχοβόλτα χαράς και διεκδίκησης, που πραγματοποιήθηκε πριν από λίγες ημέρες στην πόλη. Ήταν μια όμορφη Κυριακή, όπου δεκάδες κάτοικοι και επισκέπτες, μικρά και μεγαλύτερα μουτράκια, πήραν τα ποδήλατά τους, τα καροτσάκια τους, τα πατίνια τους και βγήκαν μια βόλτα στους δρόμους, για να απολαύσουν την πόλη και τη γειτονιά τους.
Ήταν ένα παράδειγμα πως, αν υπάρχει θέληση, μπορεί να βρεθεί και λύση. Και μια δημοτική Αρχή που σέβεται τους πολίτες της, έχει ως προτεραιότητά της την ασφάλεια και την ελεύθερη δυνατότητα στις μετακινήσεις τους. Θετικό πρόσημο η παρουσία του δημάρχου στη βόλτα και η συμμετοχή στη δράση, ακόμα πιο θετική θα είναι η συνέχεια και η συνέπεια στη διαβούλευση, ώστε οι προτάσεις να γίνουν πράξη.
Πριν από μερικά χρόνια, όταν θήτευσα στο πλευρό του τότε δημάρχου Λευκωσίας, σε μια περίοδο που κορυφωνόταν η ολοκλήρωση του Σχεδίου Βιώσιμης Αστικής Κινητικότητας της πόλης, θυμάμαι μια έντονη συζήτηση που είχαμε, η οποία κατέληξε στην παρατήρησή μου πως, τίποτα από όλα αυτά που υλοποιούνται σε επίπεδο υποδομών δεν θα έχει αξία, αν δεν πείσεις τον άνθρωπο να αφήσει το αυτοκίνητό του και να μετακινηθεί διαφορετικά.
Εδώ έχουμε μια αντίστροφη κατάσταση. Η επιθυμία για φιλικές προς το περιβάλλον μετακινήσεις είναι υπαρκτή και ξεκάθαρη, η εξάρτηση από το αυτοκίνητο γίνεται πλέον θηλιά στο λαιμό και οι πόλεις «φωνάζουν» για παρεμβάσεις που θα φέρουν την αλλαγή στην αντίληψη του πώς θέλουμε να δούμε τη γειτονιά μας.
Είναι αλήθεια πως τα έργα ανάπλασης της Λεωφόρου Δεκελείας που έχουν δρομολογηθεί, προαναγγέλλουν παρεμβάσεις προς αυτήν την κατεύθυνση. Προσωπικά, έχω έναν προβληματισμό του πώς θα εφαρμοστούν σε έναν δρόμο ήδη αρκετά επιβαρυμένο, όμως, δεν μπορώ να καταδικάσω την προσπάθεια σε αποτυχία αν δεν τη δούμε να εφαρμόζεται. Στο τέλος της ημέρας, αν η ταλαιπωρία που θα υποστούν οι κάτοικοι οδηγήσει σε κάτι που θα αλλάξει την αισθητική της πόλης, οι ίδιοι είναι που θα πουν «χαλάλι». Όπως και σε περίπτωση που το όλο εγχείρημα εξελιχθεί σε λάθος, οι ευθύνες θα βαραίνουν τη διοίκηση.
Ας μην ξεφεύγουμε από το θέμα, όμως. Είναι δεδομένο ότι οι πόλεις πρέπει να «αναπνεύσουν». Και ότι οι κάτοικοι έχουν το δικαίωμα στην ασφαλή και φιλική προς το περιβάλλον μετακίνηση, περισσότερο από κάθε άλλον.
Αν μία Κυριακή μπορούν τα καροτσάκια, τα αναπηρικά αμαξίδια, τα πατίνια και τα ποδήλατα, να κατέβουν μια βόλτα στην πόλη και οι κάτοικοι να περπατήσουν χαλαροί και χαμογελαστοί με ασφάλεια ήταν το πρώτο βήμα, γιατί όχι, να μην γίνεται πιο συχνά ή και κάθε μέρα; Να ένα καλό στοίχημα που κάθε δημοτική Αρχή θα ήθελε να κερδίσει!
