Τη συναντώ στο: «Theatre of the No» και στην παράσταση: ΑΙΩΝΙΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ “Το πρώτο βλέμμα”, μια πρωτότυπη μουσική εμπειρία, βασισμένη στο τρίτο προσωπικό της album «Το πρώτο βλέμμα».
Eπί σκηνής αντικρύζω μια γυναίκα δυναμική, με ιδιαίτερη καλλιτεχνική υπόσταση και υπέρτατο ταλέντο, να ερμηνεύει τραγούδια που αγγίζουν και τις πιο ευαίσθητες χορδές της ψυχής και της καρδιάς μου.
Μια μουσική παράσταση, επιτρέψτε μου την περιγραφή, τιμής ένεκεν στην γυναικεία υπόσταση. Η Ευτυχία με καθηλώνει με την ερμηνεία της, με την εκφραστικότητά της, με τον τρόπο με τον οποίο μου μεταφέρει την καλλιτεχνική της μαεστρία.
Μια καλλιτέχνις που αφήνεται ολοκληρωτικά στη σκηνή και με παρασύρει με τρόπο σχεδόν μαγικό στο δικό της μουσικό ταξίδι.
Μετά το τέλος της παράστασης της ζητώ να συνομιλήσουμε.
Σε μια κουβέντα άκρως ενδιαφέρουσα η ταλαντούχα αυτή γυναίκα απαντάει με δυναμισμό σε όλες τις ερωτήσεις μου.
Μου συστήνεται και με συγκινεί.
Μιλάμε για τη μουσική, για τη τέχνη, για τη θέση της γυναίκας αλλά και για την εποχή την οποία βιώνουμε.
Και καθώς η σκηνή αποκτά χρώμα, μελωδία και μορφές, εγώ δεν έχω παρά να σας παραδώσω την σκυτάλη ώστε να απολαύσετε κι εσείς αυτή την κουβέντα μας.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΦΡΑΓΚΟΥΛΑΚΗ
Ποια είναι η Ευτυχία Μητρίτσα και πώς ξεκίνησε αυτό το ταξίδι στο μαγικό κόσμο της μουσικής
Έχω μεγαλώσει στην επαρχία, αγαπώ τη φύση, με συγκινεί ό,τι έχει ρίζες βαθιές, ό,τι βρίσκει τρόπο να ζωντανεύει και να φέρνει μνήμες και βιώματα της ανθρώπινης ψυχής στο σήμερα. Κάπως έτσι ξεκίνησε η επαφή μου με τη μουσική, σαν φυσική ενασχόληση, μέσα σε ένα περιβάλλον που αγαπούσε τη μουσική και αποτελούνταν εν μέρει από ανθρώπους που ασχολούνταν είτε πιο ερασιτεχνικά είτε πιο επαγγελματικά με αυτή. Προπαντός όμως την εμπεριείχε ως βασικό στοιχείο της καθημερινότητας. Γι’ αυτό ξεκίνησα μικρή να μαθαίνω ακορντεόν και πιάνο και να τραγουδάω κι έπειτα ακολούθησα αντίστοιχες σπουδές και στο Πανεπιστήμιο.
«Το πρώτο βλέμμα” σε μουσική δική σου και στίχους της Νάντιας Δουλαβέρα, μίλησέ μας για αυτό το θεματικό κύκλο και τι στάθηκε αφορμή δημιουργίας του
Με τη στιχουργό του άλμπουμ γνωριστήκαμε από τη Φωτεινή Λαμπρίδη, στο “Μικρό πολυτεχνείο”. Με προσκάλεσε να μελοποιήσω κάποιο στίχο των μαθητών της, στο πλαίσιο ενός σεμιναρίου και εκεί έπεσα πάνω στην “Ηλέκτρα” της Νάντιας. Ο στίχος, μιλάει για τη σχέση κόρης-μάνας, δηλαδή Ηλέκτρας- Κλυταιμνήστρας. Εκείνη την περίοδο είχα χάσει τη δική μου μητέρα, οπότε η συνάντηση μας ήταν κάπως καρμική, σχεδόν θεραπευτική για μένα. Γρήγορα συνδεθήκαμε και ανακαλύψαμε την κοινή μας αγάπη για τα κείμενα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας και της ευρύτερης εκκλησιαστικής και λαϊκής μας παράδοσης. Έτσι αποφασίσαμε να δουλέψουμε παρέα.
Ακολούθησε η Μαγδαληνή και όλες οι υπόλοιπες ηρωίδες – η Εύα, η Πηνελόπη, η Χτισμένη κ.λ.π. Κάτι που σκέφτομαι μερικές φορές, κοιτώντας τη δημιουργία του άλμπουμ, πλέον από μακριά, είναι πως η έμπνευση γι’ αυτή τη δουλειά γεννήθηκε πολύ πριν το metoo, την καραντίνα και όλη την σκληρή, εμπόλεμη πραγματικότητα που μας περιστοιχίζει ακόμα και σήμερα. Τότε δε θα μπορούσαμε σίγουρα να έχουμε προβλέψουμε αυτό που θα ακολουθούσε. Όμως φαίνεται πως η εσωτερική μας ανάγκη να φέρουμε τη γυναίκα στο προσκήνιο και να μιλήσουμε για τη δύναμη της, την ευαισθησία, τη θυματοποίηση, την τόλμη, τη χειραφέτηση, ήταν τελικά μια ανάγκη συντονισμένη με αυτό που θα έσκαγε λίγο αργότερα. Στα τραγούδια μας, φωτίζουμε τη διαχρονική ταυτότητα που κουβαλούν αυτές οι αρχετυπικές μορφές που τις κάνεις να φαντάζουν τόσο μακρινές όσο και σημερινές. Βάζουμε τις ίδιες να μιλούν, να τραγουδούν σε πρώτο πρόσωπο και να παρουσιάζουν τη δική τους εκδοχή πάνω σε όσα έχουν ήδη γραφτεί και έχουμε μάθει για εκείνες.
Στο έργο σου πρωταγωνιστούν οι γυναίκες. Το φύλο που εμπνέει ποιητές, ζωγράφους, την ίδια τη ζωή. Ποια η θέση της γυναίκας σήμερα; Πιστεύεις πως της έχει δοθεί η θέση που της αρμόζει μέσα στον κοινωνικό ιστό εν έτη σιγά-σιγά 2026 καθώς το 2025 οσονούπω μας αποχαιρετά;
Όσο και να έχουμε προχωρήσει ιστορικά σε κάποιες κατακτήσεις στα θέματα της ισότητας, την ίδια ώρα υπάρχουν ακόμα εμφανείς ή και κρυμμένες αντιστάσεις, εδραιωμένες μέσα και στις υποτιθέμενες προηγμένες κοινωνίες. Δυστυχώς τίποτα δε χαρίζεται έτσι εύκολα. Το να μιλάμε για όλα αυτά τα ζητήματα είναι πολύ χρήσιμο. Ο αγώνας για τη διεκδίκηση του καλύτερου, αυτού που θα έπρεπε να είναι πια αυτονόητο, είναι καθημερινός. Ακόμα μας κατακλύζουν τραγικά περιστατικά γυναικοκτονιών. Από εκεί μέχρι τη διαπραγμάτευση ίσης αμοιβής στον εργασιακό χώρο και συμμετοχής των γυναικών σε θέσεις κρίσιμες, υπάρχει μια απόσταση, αλλά είναι όψεις του ίδιου νομίσματος. Το ζήτημα δεν αγγίζει όμως μόνο τις έμφυλες διακρίσεις. Έχει να κάνει με την εξουσία και με τα προνόμια, τα οποία κατέχει κάποια μερίδα πληθυσμού, σε βάρος όλων των άλλων και τα οποία πρέπει φυσικά να χάσει, αν θέλουμε πραγματικά για να υπάρχει δικαιοσύνη και ισότητα. Πιστεύω πως ο πλανήτης χρειάζεται επειγόντως να ακούσει καλύτερα και να αναδείξει τη “θηλυκή” του ενέργεια. Ο δρόμος που βαδίζουμε είναι εξαιρετικά δυσοίωνος, στα μάτια μου και όσο και αν λέμε πως προοδεύουμε, βλέπουμε πως διανύουμε μια πολύ σκοτεινή περίοδο, επικίνδυνα συντηρητική.
Τι σε εμπνέει στην εποχή που ζούμε και τι σε απωθεί
Με εμπνέει η διαθεσιμότητα και η αλήθεια στις ανθρώπινες σχέσεις. Η επαφή με ανθρώπους που καταλαβαίνουμε τον κόσμο με τον ίδιο τρόπο. Κι αυτό δεν εξαρτάται από τα κοινά βιώματα ή την κοινή κουλτούρα. Είναι περισσότερο μια ψυχική κατάσταση, που έχει τη δύναμη να μας ενώνει παρά να μας χωρίζει. Η κατάσταση αυτή περιέχει την κατανόηση, την αλληλεγγύη, το σεβασμό της φύσης και όλων των έμβιων όντων. Η τέχνη που προκύπτει από αυτά τα κίνητρα και μιλάει με έναν παρηγορητικό τρόπο στην ψυχή μας, με εμπνέει. Από την άλλη με απωθεί η έλλειψη όλων αυτών των στοιχείων, η παρανοϊκή πραγματικότητα που ζούμε. Ειδικά στη χώρα μας, νιώθω πως τα τελευταία 15 χρόνια έχουμε υποστεί έναν παρατεταμένο ψυχικό και κοινωνικοπολιτικό βιασμό και ακόμα στέκουμε αποσβολωμένοι μπροστά στο σοκ που μας προκαλούν τα απανωτά χτυπήματα.
Η τέχνη δεν είναι αυτό που βλέπεις, αλλά αυτό που κάνεις τους άλλους να δουν, είχε πει ο σπουδαίος Edgar Degas. Τι πιστεύεις εσύ;
Αυτό είναι το υπέροχο με την τέχνη. Η ελευθερία που δίνει στον καθένα να τη βιώνει διαφορετικά, να την ερμηνεύει, να τον παρηγορεί, να τον εμπνέει. Δεν έχει σημασία η αφετηρία του καλλιτέχνη τόσο, όσο ο ξεχωριστός αντίκτυπος που προκαλεί το έργο τέχνης στον καθένα τη στιγμή που έρχεται σε επαφή με αυτό. Κάθε αποδέκτης στέκεται μπροστά σε έναν διαφορετικό καθρέφτη. Γι’ αυτό με ξαφνιάζει πάντα ευχάριστα όταν άνθρωποι που συναντώ στα live μου μοιράζονται μαζί μου κάτι προσωπικό τους και έρχονται να μου πουν πώς αντιλαμβάνονται οι ίδιοι ένα τραγούδι μου και με τι το ταυτίζουν.
Τι είναι η τέχνη για εσένα
Η τέχνη είναι συνυφασμένη σαν έννοια με τη ζωή. Προκύπτει από αυτή. Αλλά και η ζωή μας χρειάζεται την τέχνη. Χρειάζεται δηλαδή έμπνευση και μαεστρία ώστε να νοηματοδοτείται και να κυλάει γόνιμα, αντάξια του δώρου της ύπαρξης μας στον κόσμο. Επομένως η τέχνη υπάρχει και στα μικρά και στα μεγάλα, υπάρχει παντού. Ο καθένας μας έχει την ευθύνη να την εφευρίσκει και να την μοιράζεται πρώτα πρώτα για το δικό του καλό κι έπειτα των γύρω.
Αλήθεια Ευτυχία, ο τρόπος που επιλέγει ένας άνθρωπος να ζει και να βιώνει την καθημερινότητα είναι τέχνη;
Αυτό εννοώ και παραπάνω, πως η καθημερινότητα χρειάζεται να περνάει μέσα από τη δική μας αισθητική και φροντίδα, να παίρνουμε – που λέμε – όσο το δυνατόν τη ζωή στα χέρια μας και να μετουσιώνουμε ακόμα και τις δυσκολίες σε κάτι χρήσιμο, θεραπευτικό, σε ένα εργαλείο της προσωπικής μας εξέλιξης. Οι σκέψεις που κάνω, το πώς μιλάω στους άλλους, το ποια ενέργεια κουβαλάω μέσα στις συναναστροφές μου, δημιουργεί εντελώς διαφορετικά περιβάλλοντα για μένα και τους ανθρώπους που έχω κοντά μου. Γι’ αυτό λέω πολλές φορές, χρειάζεται και η ζωή ταλέντο.
Είχα την ευκαιρία να σε θαυμάσω στο Theatre of the No, στην παράσταση “Αιώνιες γυναίκες”. Το εκφραστικό σου πρόσωπο, η δυναμική σου κίνηση και φυσικά η ξεχωριστή φωνή σου, δε σου κρύβω πως με συγκίνησαν. Τι νιώθεις, πώς νιώθεις όταν τραγουδάς, όταν βρίσκεσαι επί σκηνής.
Σ¨ ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό. Το χάρηκα κι εγώ πολύ. Νιώθω ευγνωμοσύνη για την ενέργεια που παίρνουμε από τον κόσμο. Γενικά η σκηνή θεωρώ πως είναι το πιο ευτυχισμένο, παιχνιδιάρικο και ερωτικό κομμάτι της μουσικής εμπειρίας. Ακόμα κι αν μερικές φορές, ειδικά λίγο πριν ανέβω, υποβόσκει το στρες της έκθεσης, ωστόσο αυτό που συμβαίνει πάνω στη σκηνή, η επαφή με τον κόσμο, η στιγμή που δε γίνεται να γυρίσει πίσω, το “εδώ και τώρα” δηλαδή, μου δημιουργούν μια συναισθηματική και σωματική εγρήγορση, ένα είδος ακατέργαστης ευφορίας, αλλά και συγκέντρωσης. Είναι η πιο ωραία και ακίνδυνη ντόπα.
Τι εύχεσαι να συμβεί μέσα στα επόμενα χρόνια; Τι εύχεσαι να αλλάξει;
Όταν ήμουν έφηβη υπήρχε στον ορίζοντα η προσδοκία ότι όλα τα στραβά στη χώρα μας, κάπως θα διορθωθούν και αν παλέψουμε, κάτι μπορεί να αλλάξει. Σήμερα νιώθω πως υπάρχει τριγύρω, διάχυτο ένα αίσθημα ματαιότητας. Όχι μόνο στη γενιά μου. Αντιθέτως στις πολύ νεαρές ηλικίες αυτό καταγράφεται πολύ πιο έντονα. Πρέπει να παλέψουμε αυτό το αίσθημα της ματαιότητας, να ξαναβρούμε τη χαρά, την επαφή, τη σχέση μας με τα πιο αυθεντικά κομμάτια της ψυχής μας και της ανθρώπινής μας φύσης.
Κλείνοντας, ετοιμάζεις κάτι; Θες να μου αποκαλύψεις τα σχέδια σου;
Αυτή την περίοδο χαίρομαι πραγματικά που παρουσιάζω όλα τα τραγούδια του album “Το πρώτο βλέμμα” και που κατάφερα να φτιάξω μια ολοκληρωμένη παράσταση βασισμένη στην ιδέα αυτή, τις “Αιώνιες γυναίκες”. Δίπλα στα δικά μας τραγούδια, πρωταγωνιστούν κι άλλες γυναικείες μορφές, τραγουδιών αγαπημένων μου συνθετών. Είναι ένα ενδιαφέρον μουσικό ταξίδι από τους πιο σύγχρονους έντεχνους συνθέτες, στο ρεμπέτικο τραγούδι και στο παραδοσιακό, με τραγούδια που δε χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις, τραγούδια που αγαπάμε και φωτίζουν τον πλούσιο γυναικείο ψυχισμό. Πρωτοπαρουσιάστηκε το καλοκαίρι στο φεστιβάλ “ Στη σκιά της Κόρης” στη Σαντορίνη και πριν λίγες ημέρες στο Theatre of the No, στην Αθήνα. Η παράσταση μας θα ξανανέβει στην Αθήνα στο ΝΟ το Φεβρουάριο. Πιο αναλυτικές ημερομηνίες θα ανακοινωθούν το επόμενο διάστημα. Παράλληλα δουλεύω στο στούντιο κάποια νέα τραγούδια, που ανυπομονώ να μοιραστώ. Εύχομαι καλές γιορτές σε όλους, με αγάπη, αγκαλιές, ψυχική γαλήνη και τη μουσική που αγαπάτε συντροφιά!
