ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΤΑΣΟΣ ΜΕΡΓΙΑΝΝΗΣ
Κάθε Δευτέρα και Τρίτη βρίσκεται στην Κύπρο για τις ανάγκες των πολύωρων γυρισμάτων της καθημερινής σειράς «Μπρούσκο» που βλέπουμε από την οθόνη του ΑΝΤ1 για τέταρτη σεζόν. Από Τετάρτη έως και Κυριακή μεταμορφώνεται στην μαρκησία Ιζαμπέλ Μερτέιγ, πρωταγωνιστώντας στη θεατρική διασκευή (δια χειρός Γιώργου Κιμούλη) του περιβόητου επιστολικού μυθιστορήματος «Επικίνδυνες σχέσεις» που συντάχθηκε το μακρινό 1782. Ένα έργο απαιτητικό και προσεγμένο σε επίπεδο παραγωγής που αναδεικνύει ατμόσφαιρα Μεσοπολέμου. Η Εβελίνα Παπούλια μιλάει στην «Αμαρυσία» και μας συστήνει την ηρωίδα του έργου: «Η Μαρτέιγ είναι μια μεγαλοαστή, της οποίας το μοναδικό μέλημα κατά τη διάρκεια της περιόδου της ανόδου του Φασισμού στην Γερμανία είναι να στήνει ερωτικά παιχνίδια μαζί με τον πρώην εραστή της, υποκόμη Βαλμόν (Γιώργος Κιμούλης). Οι δυο τους συνεχίζουν τη ζωή τους χωρίς να δίνουν καθόλου σημασία σ’ όσα διαδραματίζονται γύρω τους. Η Μαρτέιγ θέλει να πάρει εκδίκηση από τον εραστή της Ζερκούρ, ενώ ο Βαλμόν, στήνοντας ένα άλλο παιχνίδι, ασχολείται με την κατάκτηση μιας παντρεμένης κυρίας. Αυτά τα δυο παιχνίδια παντρεύονται και στο τέλος έρχεται η καταστροφή και των δυο, μιας και αποδεικνύεται ότι δεν ήξεραν με τι καλέστηκαν να αναμετρηθούν».
Η παράσταση τοποθετείται χρονικά στις 27 Φεβρουαρίου 1933, ημερομηνία του εμπρησμού της Γερμανικής Βουλής που σχεδιάστηκε από τον Χίτλερ. Οι δυο ήρωες ζουν εντελώς κυνικά αδιαφορώντας για τις πολιτικές συνθήκες που επικρατούν. Μήπως κάπως έτσι ζούσαμε κι εμείς για χρόνια;
Θα έλεγα ότι αυτή η συμπεριφορά είναι συνηθισμένη σε περιόδους άνθισης του Φασισμού, όπου ο κόσμος μπαίνει σε μια διαδικασία απόγνωσης και απάθειας. Είναι κάτι που συμβαίνει και σήμερα. Το ίδιο, όμως, αντιδρούσαν κάποιοι στη χώρα μας από την περίοδο της Μεταπολίτευσης μέχρι σήμερα. Μέσα στην επίπλαστη ευμάρεια στην οποία ζούσαν, δεν πήραν πολιτική θέση και στάση απέναντι στα πράγματα. Μπήκαν σε μια διαδικασία να σκέφτονται μόνο τον εαυτό τους. Αυτό είχε αντίκτυπο και σε κοινωνικό επίπεδο.
Εσείς μπήκατε στην παγίδα της πλαστικής ευμάρειας;
Όχι. Δεν είμαι άνθρωπος ο οποίος θα μπορούσε να χαρακτηριστεί υπερφίαλος σε σχέση με το φαίνεσθαι ή τα χρήματα. Όπως ζούσα, ζω.
Τι σας λέει ο κόσμος που σας συναντά στα καμαρίνια;
Τους αρέσει το έργο. Έχει τύχει δικοί μας άνθρωποι που έρχονται να δουν την παράσταση να μας στείλουν μήνυμα μετά από ημέρες ότι ακόμα σκέφτονται αυτό που είδαν. Είναι κάτι που κουβαλάνε μαζί τους για καιρό και αυτό έχει πολύ ενδιαφέρον. Αυτή είναι η ουσία του θεάτρου.
Στην προσωπική σας ζωή έχετε βιώσει επικίνδυνες σχέσεις;
Όχι. Εάν κάποια στιγμή κάποια σχέση πήγε να γίνει επικίνδυνη, αποστασιοποιήθηκα. Οι ίντριγκες, τα πισώπλατα μαχαιρώματα, τα «μου ‘πες, σου ‘ πα» με κουράζουν αφάνταστα. Εκεί οπισθοχωρώ. Δεν ασχολούμαι.
Ποιά θεωρείτε ότι είναι η μεγαλύτερη παθογένεια μιας σχέσης;
Μια σχέση διαλύεται εάν δεν υπάρχει θαυμασμός και σιγουριά. Να νιώθεις, δηλαδή, ότι ανήκεις κάπου.
Πιστεύετε στη μοίρα;
Πιστεύω στο τυχαίο, όχι όμως με την έννοια της μοιρολατρίας. Θεωρώ ότι η μοίρα μας δίνει τις ευκαιρίες ή τις ατυχίες στη ζωή μας, όχι ότι ορίζει τα πάντα, όπως ο χαρακτήράς μας. Εάν η μοίρα μας, λοιπόν, είναι ο χαρακτήρας μας, τότε ίσως αυτό που αποκαλούμαι «μοιραίο» υπάρχει.
Σε πολύ μικρή ηλικία ασχοληθήκατε με τον χορό. Η υποκριτική προέκυψε αργότερα στη ζωή σας. Αλήθεια, ποιά ανάγκη σας εξυπηρέτησε;
Ένας χορευτής δεν θα είναι ποτέ όσο καλός πρέπει, εάν δεν έχει τη συναισθηματική έκφραση η οποία απαιτείται. Οπότε, επειδή θεωρώ ότι η σκηνή είναι το σπίτι μου, μπήκα στη διαδικασία να διευρύνω τους ορίζοντές μου. Από εκεί και πέρα, τα πράγματα ήρθαν μόνα τους. Άρχισα να ερωτεύομαι το θέατρο, δηλαδή.
Σε ποιά ηλικία καταλάβατε ότι η σκηνή είναι το σπίτι σας, όπως είπατε;
Από πολύ μικρή ηλικία. Με το που πάτησα στη σκηνή ένιωθα καλά. Θυμάμαι ότι είχα αυτό το ωραίο τρακ όπως λέμε. Μου αρέσει να είμαι στην σκηνή, νιώθω ο εαυτός μου.
Πώς είναι τα πράγματα για έναν ηθοποιό στην Ελλάδα του 2017;
Πολύ δύσκολα, όπως έχει γίνει η ζωή για όλους μας. Όσοι εργάζονται είναι στα όρια της υπερκόπωσης και όσοι δεν δουλεύουν, επειδή δεν τους έχει δοθεί η ευκαιρία, είναι στα όρια της κατάθλιψης.
Έχετε συμμετάσχει σε μιούζικαλ ακόμα και σε ροκ όπερα («Δαίμονες», «Βίκτωρ Βικτώρια»). Υπάρχει στην Ελλάδα κοινό μυημένο σε τέτοιου είδους θεάματα;
Πιστεύω ότι το μιούζικαλ πάει πάντα καλά. Αρέσει γιατί δεν περιορίζει το κοινό. Πρόκειται για ένα λαϊκό θέαμα, δεν σε βάζει σε διαδικασία προβληματισμού. Και όταν, μάλιστα, γίνεται καλά ο κόσμος περνάει καλά.
Σε ηλικία 18 ετών μετακομίσατε στη Νέα Υόρκη ώστε να κάνετε μεταπτυχιακές σπουδές χορού στη διάσημη σχολή «The Martha Graham School of Contemporary Dance» και στη συνέχεια στη σχολή υποκριτικής «The Lee Strasberg Theater Institute».Υπάρχουν στιγμές που σκέφτεστε ότι εάν είχατε αποφασίσει να μείνετε στο εξωτερικό τα πράγματα θα ήταν καλύτερα για εσάς ;
Εάν είχα πετύχει, ναι. Αν είχα αποτύχει, πάλι, όχι (γελάει). Στο εξωτερικό είναι άλλα τα standards και διαφορετικό το κυνήγι που πρέπει να κάνεις. Είχα δουλέψει αρκετά στην Αμερική. Τα πράγματα είχαν πάει καλά. Μέσα μου υπήρχε η αισιοδοξία ότι θα μπορούσα να κάνω πολλά πράγματα. Το εάν η απόφαση να επιστρέψω στην Ελλάδα ήταν σωστή είναι κάτι που θα φανεί μέχρι το τέλος της ζωής μου.
Ποιά ήταν η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετωπίσατε στην Αμερική;
Δεν αντιμετώπισα δυσκολίες στην Αμερική. Μπορώ να πω ότι περισσότερες δυσκολίες έχω αντιμετωπίσει στην Ελλάδα.
Τι θυμάστε από την περίοδο που υποδυόσασταν την Μαρίνα Κουντουράτου στους «Δυο ξένους»;
Θεωρώ ότι είναι από τις καλύτερες δουλειές που έχουν γίνει στην ιδιωτική τηλεόραση, γι’ αυτό και σήμερα θεωρείται κλασική. Θυμάμαι πόσο σκληρά είχαμε δουλέψει όλοι γι’ αυτή τη σειρά και ανταμοιφθήκαμε ανάλογα. Εάν καμιά φορά την πετύχω σε επανάληψη, θα την παρακολουθήσω.
Εκείνη την περίοδο πώς διαχειριστήκατε την ξαφνική δημοσιότητα που γνωρίσατε;
Θεωρώ ότι δεν μπόρεσα να τη διαχειριστώ. Ήμουν ένα ήσυχο παιδί που ασχολιόταν με τον χορό, ο οποίος είχε ένα σαφώς μικρότερο και πιο εξειδικευμένο κοινό. Μπροστά σε μια τέτοια επιτυχία, λοιπόν, πιστώθηκα μεν τα θετικά αλλά χρεώθηκα και όλα τα αρνητικά που θα μπορούσε να επιφέρει.
Η κόρη σας, Αφροδίτη, είναι 17 ετών. Πώς είναι η σχέση σας;
Μια πολύ καλή, θερμή και ουσιαστική σχέση. Είμαι και μαμά και φίλη με την κόρη μου, ανάλογα την περίσταση. Συζητάμε τα πάντα και θεωρώ ότι έχουμε μια πολύ σπουδαία επικοινωνία.
Απ’ ότι γνωρίζω θέλει να ασχοληθεί με τη μουσική. Πρότιμάτε να φύγει για σπουδές στο εξωτερικό ή να το παλέψει στην Ελλάδα;
Έχει αποφασίσει ότι θα φύγει στο εξωτερικό. Από τη μια στενοχωριέμαι, γιατί είναι το μονάκριβό μου, αλλά από την άλλη, από τη στιγμή που το θέλει, οφείλει να το κάνει για τον εαυτό της.
Υπάρχουν στιγμές που η κόρη σας, σας θυμίζει την 17χρονη Εβελίνα;
Σε κάποιες εκφάνσεις, ναι,αλλά σε γενικές στιγμές όχι. Είναι ένα εσωστρεφές παιδί, γιατί είναι μοναχοπαίδι, όπως ήμουν κι εγώ. Η Αμερική με άλλαξε κατά πολύ, με στιγμάτισε. Οπότε, βρήκα έναν δικό μου τρόπο να αντιμετωπίζω τα πράγματα. Το ίδιο πιστεύω θα συμβεί και με την Αφροδίτη.
Γενικά, πως θα χαρακτηρίζατε τον εαυτό σας;
Δεν έχω μπει σε διαδικασία να με βάλω σε στεγανά ή σε κουτάκι. Διακρίνω μια πολυμορφία στον χαρακτήρα μου. Θα μπορούσες να πεις ότι είμαι πολύ αυθόρμητη. Αυτό είναι, ίσως, το κυριότερο χαρακτηριστικό μου.
Βλέπετε το ποτήρι μισογεμάτο ή μισοάδειο;
Εντελώς γεμάτο! Εάν, όμως, κάποια βιώματα και εμπειρίες δίνουν άλλη εντολή στον εγκέφαλό μου, μπορεί να το δω και μισοάδειο. Δεν είμαι απερίσκεπτα αισιόδοξη, πρότιμώ να βλέπω τα πράγματα ως έχουν.
Ποιά είναι η μεγαλύτερη πολυτέλεια της ζωής σας σήμερα;
Επειδή πρόσφατα βρισκόμασταν σε γιορτινές ημέρες, σκεφτόμουν ότι είχα τη δυνατότητα να μπορώ να κάνω κάποια δώρα σε αγαπημένους μου ανθρώπους, κάτι που πολύς κόσμος δυσκολεύεται να κάνει. Αυτό το θεωρώ μια μικρή πολυτέλεια.
Πώς βλέπετε το μέλλον της Ελλάδας;
Δεν τα βλέπω καθόλου καλά τα πράγματα. Δεν προβλέπω να υπάρχει βελτίωση στο επίπεδο της ζωής μας για τα επόμενα χρόνια.
Πόση προσωπική ευθύνη υπάρχει γι’ αυτό που βιώνουμε σήμερα;
Ένας λαός πάντα έχει ευθύνη στο κομμάτι που του αναλογεί, δηλαδή την επιλογή της ψήφου. Το γεγονός ότι φαγώθηκαν τόσα χρήματα και είμαστε τόσο χρεωμένοι, όμως, δεν είναι ευθύνη του λαού. Οι άνθρωποι που διαχειρίζονται την εξουσία δεν είναι φερέγγυοι και δεν έχουν όραμα. Κάθε φορά ψάχνουμε με το κυάλι μήπως βρούμε κάποιον έντιμο άνθρωπο στο πολιτικό σκηνικό.
Μια ευχή για το νέο έτος;
Εύχομαι σε όλο τον κόσμο υγεία και να μπορούμε να βλέπουμε με χιούμορ όλες τις δύσκολες καταστάσεις για να μπορούμε να ξεπερνάμε τις δυσκολίες.
«Δεν μου αρέσει το κουτσομπολιό»
Όταν οι «Επικίνδυνες σχέσεις» κυκλοφόρησαν σε έντυπη μορφή χαρακτηρίστηκαν ως «έργο εξοργιστικής ανηθικότητας», «βιβλίο άξιο θαυμασμού και κατάρας». Μάλιστα, η κυκλοφορία του βιβλίου ίσχυσε για σχεδόν ολόκληρο τον 19ο αιώνα. Μήπως η δημοτικότητα του έργου προκύπτει και από αυτήν την απαγόρευση, τη χροιά του «σκανδάλου» που κουβαλάει;
Οτιδήποτε θεωρούμε απαγορευμένο στον ερωτικό τομέα, μπαίνει σε μια διαδικασία μεγαλύτερης ίντριγκας. Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι από τη στιγμή που απαγορεύτηκε το κείμενο, το έργο έγινε πιο δημοφιλές. Το κουτσομπολιό ή αν θέλετε το «σκάνδαλο» ελαφραίνει την καθημερινότητα των άλλων. Προσωπικά, δεν μου αρέσει το κουτσομπολιό και προσπαθώ να αποφεύγω αυτού του είδους τις καταστάσεις. Δεν με αφορούν καθόλου. Μπορώ να χαρακτηριστώ ακόμα και «σνομπ» πάνω σ’ αυτό το θέμα.
Έχετε διαπιστώσει οτι υπάρχει κόσμος που σας θεωρεί σνομπ;
Όχι ακριβώς σνομπ. Συνήθως με χαρακτηρίζουν «διαφορετική» -από την άποψη οτι απέχω από τέτοιου είδους σκάνδαλα- και «ροκ τύπο». Δεν ξέρω εάν είμαι ροκ τύπος. Απλώς δεν με αφορά η ζωή των άλλων. Και στην τελική, δεν κρίνω για να μην κριθώ. Αυτή είναι η τακτική που ακολουθώ.
INFO
«EΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ» δραματοποιημένο μυθιστόρημα του Pierre Choderlos de Laclos
ΘΕΑΤΡΟ: ΑΛΜΑ (Ακομινάτου 15-17 & Αγίου Κωνσταντίνου, Μεταξουργείο, τηλ. 2105220100)
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Γιώργος Κιμούλης
ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ: Γιώργος Κιμούλης, Εβελίνα Παπούλια, Άννα – Μαρία Παπαχαραλάμπους, Μάρω Κοντού, Μάρα Δαρμουσλή
