Η εμπειρία του να παίζεις στην Επίδαυρο, το μεγάλωμα δυο παιδιών στην κρίση, το καστ για την ταινία του Τζέιμς Μπoντ… Ο Γιάννης Στάνκογλου εξομολογείται στην «A» μεγάλες αλήθειες μιας γεμάτης ζωής.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΑΣΟΣ ΜΕΡΓΙΑΝΝΗΣ
Ενα από τα όνειρα κάθε παιδιού που επιθυμεί να ασχοληθεί με την ηθοποιία είναι να αξιωθεί μια μέρα να παίξει στο επιβλητικό Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου. Δεν ισχύει το ίδιο για τον Γιάννη Στάνκογλου. Ο 43χρονος ηθοποιός ξεκίνησε να ασχολείται με την υποκριτική εντελώς τυχαία, όπως άλλωστε έγιναν τα περισσότερα πράγματα στη ζωή του. Κι όμως, σε λίγες ημέρες για δεύτερο συνεχές καλοκαίρι θα ακούει τη φωνή του να αντηχεί στο αργολικό θέατρο υποδυόμενος τον Ετεοκλή στην τραγωδία του Αισχύλου «Επτά Επί Θήβας». Όπως αναφέρει στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ «είναι ένα έργο που αγάπησε πολύ ο κόσμος και γι’ αυτό επαναλαμβάνεται από το ΚΘΒΕ με μεγάλη μας χαρά. Επίσης, είναι η δεύτερη φορά που συνεργάζομαι με τον σκηνοθέτη Τσέζαρις Γκραουζίνις. Πρόκειται για έναν άνθρωπο με τρομερό χιούμορ που γνωρίζει πολύ καλά το θέατρο και τον οποίο εμπιστεύομαι απόλυτα».
Υπάρχει άγχος λίγο πριν την πρεμιέρα στην Επίδαυρο;
Πάντα υπάρχει άγχος, αλλά είναι δημιουργικό. Πέρυσι ήταν η πρώτη φορά που έπαιξα στην Επίδαυρο. Ήταν μια μοναδική εμπειρία την οποία δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ. Η ενέργεια αυτού του χώρου είναι τόσο δυνατή, που δεν σου επιτρέπει να κάνεις λάθος. Αντιθέτως, σε βοηθάει να γίνεσαι καλύτερος. Η ακουστική του θεάτρου είναι μαγική, συγκλονιστική. Πέρυσι, θυμάμαι την πρώτη φορά που έκανα πρόβα και άκουσα τη φωνή μου… dolby surround έμεινα έκπληκτος σε τέτοιο βαθμό που σχεδόν ξέχναγα τα λόγια μου.
Η εμπειρία της Επιδαύρου αποτελεί έναν από τους λόγους για τους οποίους έγινες ηθοποιός;
Δεν είχα ποτέ στο μυαλό μου το «όνειρο της Επιδαύρου». Αυτά έρχονται σιγά σιγά. Ούτως ή αλλιώς όταν μπήκα στη σχολή δεν ήμουν ακόμα σίγουρος ότι θέλω να ακολουθήσω αυτό το επάγγελμα. Ήμουν 23 στα 24 και είπα να το δοκιμάσω γιατί είχαν ήδη αποφοιτήσει δυο φίλοι μου και μου μίλησαν με πάθος για την εμπειρία τους. Τελικά γούσταρα αυτό το «παιχνίδι» και επέλεξα να συνεχίσω. Η πρώτη μου παράσταση ήταν ο «Κοριολανός» του Σαίξπηρ με τον Γιώργο Κιμούλη σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Στούρουα. Με το που έγινε η πρεμιέρα στο Ηρώδειο και είδα όλον αυτό τον κόσμο και την ενέργεια που υπήρχε, αντιλήφθηκα ότι αυτή η δουλειά μου αρέσει και ότι θέλω να την κάνω όσο καλύτερα μπορώ.
Ο Αισχύλος στους «Επτά Επί Θήβας» μας αφήνει παρακαταθήκη ένα σπουδαίο κείμενο. Ποιο είναι για σένα το επιμύθιο αυτής της σπαρακτικής τραγωδίας ;
Είναι ένα διαχρονικό αλλά «δύσκολο» έργο. Δύσκολο από την άποψη ότι δεν ανεβαίνει εύκολα γιατί δεν θεωρείται από τις εμπορικές τραγωδίες. Η μετάφραση του Γιώργου Μπλάνα είναι εξαιρετική. Κάθε στίχος που λέγεται είναι σαν να γράφτηκε σήμερα. Το επιμύθιο θα έλεγα ότι συνοψίζεται στη φράση «ο έντιμος θάνατος είναι το μόνο κέρδος του ηττημένου. Ήττα, μαζί κι’ ατίμωση, μόνο τιμή δεν κάνουν».
«Πλατεία Αμερικής», «Το τανγκό των Χριστουγέννων», «Invisible», «Forget me not», «Ουζερί Τσιτσάνης», «Xenia», «The Republic»… Έχεις παίξει σε ουκ ολίγες κινηματογραφικές ταινίες. Αποδέχεσαι τον όρο «κινηματογραφικός ηθοποιός»;
Δεν μπορώ να βάζω ταμπέλες. Μου είναι δύσκολο να μην κάνω θέατρο κάθε χρόνο. Αυτό είναι το μέσο που με παιδεύει και με εκπαιδεύει για να πάω ένα βήμα παρακάτω. Από την άλλη και το σινεμά είναι μεγάλη μου αγάπη. Εκτιμώ πολύ τους ανθρώπους που ασχολούνται με αυτό. Όταν βρεθεί ένα ωραίο σενάριο και οι κατάλληλοι συνεργάτες, δίνομαι απόλυτα. Επίσης, έχω κάνει πολλές μικρού μήκους ταινίες – και φυσικά δεν το έκανα για τα χρήματα. Μόλις ολοκληρώθηκαν τα γυρίσματα της ταινίας του Στηβ Κρικρή με τίτλο «Ο σερβιτόρος» στην οποία εκτός από εμένα πρωταγωνιστούν ο Άρης Σερβετάλης και η Μαρία Καλλιμάνη και η οποία θα κυκλοφορήσει τον προσεχή χειμώνα.
Θεατρικά τι ετοιμάζεις για τη νέα σεζόν;
Θα κάνω τον «Δον Κιχώτη» στο θέατρο «Παλλάς» σε σκηνοθεσία Σοφίας Σπυράτου και διασκευή Στρατή Πασχάλη.
Στο παρελθόν είχες περάσει από καστ για να συμμετάσχεις σε ταινία του Τζέιμς Μπόντ. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία;
Είχε έρθει ο casting director και κάναμε ένα ραντεβού. Μου έδωσε να διαβάσω μια σκηνή από μια παλιότερη ταινία του Μποντ, αλλά το project δεν προχώρησε γιατί τελικά εκείνη η ταινία («Skyfall») ενώ αρχικά ήταν ένα μέρος της να γυριστεί στην Αθήνα, τελικά γυρίστηκε στην Κωνσταντινούπολη.
Είχες την τύχη να συμμετέχεις στο «Νησί», την τελευταία μεγάλη τηλεοπτική παραγωγή μυθοπλασίας. Τι γεύση σού άφησε εκείνη η δουλειά;
Εξαιρετική δουλειά! Αν και έχουν περάσει σχεδόν εφτά χρόνια, έχω να κάνω τηλεόραση από τότε. Ένας λόγος για τον οποίο απέχω είναι επειδή τις λίγες φορές που ανοίγω την τηλεόραση δεν έχω δει κάτι που να με ενθουσιάσει.
Στη φάση που είσαι τώρα θα μπορούσες να ζήσεις μόνιμα στο εξωτερικό και να κυνηγήσεις μια διεθνή καριέρα;
Είναι δύσκολο, αλλά εάν ερχόταν μια καλή πρόταση, δεν θα έλεγα όχι. Τα τελευταία χρόνια έχω συμμετάσχει σε 2-3 διεθνείς παραγωγές. Έχω παίξει σε μια νορβηγική ταινία, σε μια μεσαίου μήκους αγγλική ταινία… Μέχρι και ταινία Bollywood έχω κάνει, την οποία δεν έχω δει ακόμα. Μη φανταστείς ότι χορεύω, τον κακό υποδύομαι (γελάει).
Στο παρελθόν έζησες για δυο χρόνια στη Νέα Υόρκη. Τι σου έμαθε η παραμονή σου εκεί;
Είχα πάει σε ηλικία 27 ετών ακολουθώντας τον τότε έρωτά μου. Αποκόμισα πολλές εμπειρίες αλλά μου έλειπε η Ελλάδα. Μου αρέσει πάρα πολύ η χώρα μας. Το φως, η θάλασσα, η εναλλαγή των εποχών… Σήμερα, όμως τα πράγματα ζόρισαν. Εκεί που έκανες δυο δουλειές για να τα φέρεις εις πέρας, τώρα πρέπει να κάνεις πέντε.
Τι μήνυμα θα έστελνες σε ένα νέο παιδί που έχει ολοκληρώσει τις σπουδές του στην Ελλάδα και θέλει να εργαστεί στο εξωτερικό;
Αν έχει τη δυνατότητα και γνωρίζει τη γλώσσα να φύγει τρέχοντας. Θα του έλεγα, βέβαια, ακόμα, με την πρώτη ευκαιρία να επιστρέψει.
Ο Κώστας Καζάκος πρόσφατα χαρακτήρισε «προδότες» τους νέους που αποφασίζουν να φύγουν στο εξωτερικό. Ποιά είναι η γνώμη σου;
Δεν συμφωνώ καθόλου με αυτή τη φράση. Νομίζω ότι οι πραγματικοί προδότες δεν μπορούν να βγουν από τα σύνορα.
Τι σκέφτεσαι για την πολιτική κατάσταση στην χώρα;
Είναι κάτι που μου προκαλεί ποικίλα συναισθήματα. Από τη μια έχω νιώσει απογοήτευση, από την άλλη έχω προσπαθήσει να υψώσω ανάστημα… Το κακό είναι ότι εξαρτιόμαστε πολύ από τους «απ’ έξω». Δυστυχώς, δεν μαθαίνουμε τίποτα από την Ιστορία. Τα ίδια γεγονότα επαναλαμβάνονται από τότε που η Ελλάδα κέρδισε την ανεξαρτησία της το 1830. Αν δεν λύσουμε τα εσωτερικά μας θέματα, δεν βλέπω να πηγαίνουμε μπροστά.
«Μου αρέσει να ξεπερνάω τα όριά μου και τους φόβους μου»
Έχεις δυο παιδιά, τη Φοίβη και τον Φίλιππο. Σε αγχώνει το μεγάλωμά τους σε συνδυασμό με την κρίση;
Είναι τόσο σπουδαίο πράγμα να τα βλέπεις να μεγαλώνουν και τόσο μεγάλη η αγάπη μου γι’ αυτά που δεν το σκέφτομαι. Έχει περάσει, φυσικά, από το μυαλό μου γιατί κι εγώ δεν έχω μεγαλώσει εύκολα. Θέλω να είναι δυο παιδιά που θα έχουν δύναμη, ελευθερία έκφρασης και θα είναι σε θέση να τα βγάζουν πέρα στα δύσκολα.
Πώς ήταν τα δικά σου παιδικά χρόνια;
Επειδή δεν ήθελα να ζητάω χρήματα από τους γονείς μου -οι οποίοι ούτως ή αλλιώς δεν είχαν μεγάλη οικονομική άνεση- χρειάστηκε να δουλέψω από μικρός. Έχω ένσημα από το 1988. Ήμουν 14 χρονών και δούλευα σε σίδερα οικοδομής. Είχα πάει με τον πατέρα μου για πλάκα, τελικά μου άρεσε και το έκανα παράλληλα με το σχολείο. Θυμάμαι ότι το μεροκάματο ήταν 7.500 δραχμές και το ποτό είχε 150 δραχμές. Μπορούσα, δηλαδή, όχι απλώς να βγαίνω αλλά να κερνάω και τους φίλους μου. Είχα κερδίσει αυτό που επιδίωκα, την ανεξαρτησία μου.
Ποια είναι η σχέση σου με τα χρήματα;
Καμία. Δεν μου λένε τίποτα απολύτως.
Η σύζυγός σου, Αλίκη Δανέζη – Κνούτσεν σε έχει σκηνοθετήσει αρκετές φορές τόσο στο θέατρο όσο και στον κινηματογράφο. Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για δυο ανθρώπους οι οποίοι ζουν κάτω από την ίδια στέγη να συνεργάζονται;
Στην αρχή ήταν πιο δύσκολο. Στην πορεία μαθαίνοντας ο ένας τον άλλον και βρίσκοντας τους κώδικες ώστε να μη μπερδεύουμε και την κοινή προσωπική μας ζωή μάς βγήκε πιο εύκολα, με αποτέλεσμα η δουλειά να γίνεται πιο δημιουργικά.
Έχετε συγκρουστεί ποτέ σε επαγγελματικό επίπεδο;
Βέβαια. Απλώς δεν είναι κάτι που θα μεταφέρουμε στο σπίτι. Αν κάποιος έχει αντίθετη άποψη, εκφράζει τη διαφωνία του στην πρόβα και μόνο εκεί.
Πώς αποφάσισες να μείνεις στο κέντρο, σε μια περιοχή όπως του Ψυρρή;
Ψάχναμε με τη γυναίκα μου έναν χώρο που να θυμίζει Νέα Υόρκη και έτσι φτιάξαμε εμείς εξαρχής αυτό το loft. Μου αρέσει το κέντρο, δεν θα μπορούσα να μείνω κάπου αλλού.
Ένα από τα χόμπι σου είναι να πετάς με «παρά πέντε». Έχεις πάρει δίπλωμα ώστε να μπορείς να πετάς χωρίς δάσκαλο;
Δεν έχω προλάβει, γιατί ανακάλυψα την ελεύθερη πτώση και θέλω να κάνω μαθήματα ώστε να πάρω το δίπλωμα που θα μου επιτρέπει να πετάω στα 14.000 πόδια με αεροπλάνο και στη συνέχεια να ανοίγω το αλεξίπτωτο και να πέφτω.
Έκκριση αδρεναλίνης, αίσθηση απόλυτης ελευθερίας; Ποιο είναι το ζητούμενο;
Ήταν ένα παιδικό μου όνειρο, το οποίο εκπλήρωσα. Άλλωστε, προσωπικά μου αρέσει να ξεπερνάω τα όριά μου και τους φόβους μου. Είτε φόβους προσωπικούς, είτε φόβους επαγγελματικούς – όπως της έκθεσης στη σκηνή που είχα παλιότερα. Η αδρεναλίνη κάνει θαύματα, βοηθάει απίστευτα και σε κάνει να πατάς γερά και σταθερά στα πόδια σου.
Είναι αυτό το μεγαλύτερο ρίσκο που έχεις πάρει στη ζωή σου;
Από τη στιγμή που πραγματοποιείς κάτι, παύει να είναι ρίσκο. Μεγαλύτερο ρίσκο θεωρώ το γεγονός ότι έκανα δυο παιδιά σε σχετικά νεαρή ηλικία, παρά την ελεύθερη πτώση.
Τι τίτλο θα έβαζες στη μέχρι τώρα ζωή σου;
«Να πέφτεις οκτώ φορές και να σηκώνεσαι εννιά». Αυτό είναι το μότο μου.
«ΕΠΤΑ ΕΠΙ ΘΗΒΑΣ»
Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου (Φεστιβάλ Αθηνών –Επιδαύρου)
Ημέρες παραστάσεων:
Παρασκευή 30 Ιουνίου & Σάββατο 1 Ιουλίου
Ώρα έναρξης: 21:00
Προπώληση: Εκδοτήρια Ελληνικού Φεστιβάλ, τηλ. 210 32 72 000 (Δευτέρα – Κυριακή) 9:00 – 21:00, www.greekfestival.gr , Κεντρικά Εκδοτήρια, Πανεπιστημίου 39 (εντός στοάς Πεσμαζόγλου) Δευτέρα – Παρασκευή: 09:00 – 16:00,
Σάββατο: 10:00 – 15:00, Ωδείο Ηρώδου Αττικού (Καθημερινά: 9:00 – 14:00 & 18:00 – 21:00),
Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου
(Δευτέρα – Πέμπτη: 9:00-19:00, Παρασκευή – Σάββατο:9:00-21.00),
RELOAD & Βιβλιοπωλεία Ευριπίδης
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας
Σκηνοθεσία: Τσέζαρις Γκραουζίνις
Σκηνικά – Κοστούμια: Κέννυ ΜακΛέλλαν
Μουσική: Δημήτρης Θεοχάρης
Χορογραφία – Κίνηση: Έντι Λάμε
Φωτισμοί: Αλέκος Γιάνναρος
Μουσική διδασκαλία: Παναγιώτης Μπάρλας
Βοηθός σκηνοθέτη: Αθηνά Σαμαρτζίδου
Βοηθός σκηνογράφου – ενδυματολόγου: Μαρία Μυλωνά
ΔΙΑΝΟΜΗ: Γιάννης Στάνκογλου (Ετεοκλής), Γιώργος Καύκας (Άγγελος), Αλέξανδρος Τσακίρης (Κήρυξ), Κλειώ – Δανάη Οθωναίου (Αντιγόνη), Ιώβη Φραγκάτου (Ισμήνη), Γιώργος Παπανδρέου (Πολυνείκης).
