Εγώ, ο Γιώργος Μπέζης, γεννήθηκα στη Ρουμανία το 1930 και βαφτίστηκα στον Άγιο Γεώργιο, στην Κυψέλη, το 1933. Από το 1933 έως το 1939, που άρχισε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, ερχόμασταν με την οικογένειά μου τα καλοκαίρια στο σπίτι του θείου μου, Τάσου Αποστολίδη.
Σήμερα, η οδός του σπιτιού του στην Εκάλη έχει πάρει το όνομά του. Σε ένα από αυτά τα καλοκαίρια, προσπαθώντας να περάσω το δρόμο για ν’ ακούσω τον Αττίκ στη «Διανίτα», ένα αυτοκίνητο έπεσε στο χαντάκι, στην προσπάθειά του να αποφύγει να με χτυπήσει. Όλοι οι ντόπιοι που καθόντουσαν στο περίπτερο για καφέ, σηκώθηκαν και συγχάρηκαν τον οδηγό που δεν με σκότωσε.
Τον κύριο Αποστολίδη, που ήταν και κοινοτάρχης Εκάλης, στα Δεκεμβριανά τον απήγαγαν οι τότε συμμορίτες και τον εκτελέσανε στα βουνά, ισχυριζόμενοι ότι είχε συνεργαστεί με τους Γερμανούς, πράγμα που δεν ήταν αληθές. Αυτό που τον ενοχοποίησε, ήταν ότι το 1941, όταν οι Γερμανοί ήρθαν να κόψουν δέντρα στην Εκάλη, γνωρίζοντας εκείνος τη γλώσσα τους καλά, μίλησε στον διοικητή και τους έπεισε να πάνε να βρούνε ξύλα αλλού, σώζοντας έτσι τα δέντρα της Εκάλης.
Από το 1933 μέχρι και το 1939, είχα την ευκαιρία να παίξω με τους γείτονες του κύριου Αποστολίδη, τον κ. Γιώργο Ιατρού και την αδελφή του. Λόγω του πολέμου και των διαφόρων ταραχών των καιρών, δεν κατάφερα να έρθω στην Ελλάδα μέχρι το 1948. Εκείνη τη χρονιά ήρθα για να παίξω ποδόσφαιρο μαζί με τη νεολαία από την Κωνσταντινούπολη. Τότε μείναμε στη Βίλα Ρεξ, το σπίτι που ξεκίνησε να χτίζει ο πατέρας μου πριν από τον πόλεμο.
Όταν ήρθα για να μείνω στο σπίτι μου στην Ελλάδα, στην οδό Γιασεμιών 1, στην Εκάλη, το 1964, βοήθησα όσο μπορούσα την οικογένεια του Αχιλλέα να κρατήσει το αναψυκτήριο για να συνεχίζει να προσφέρει το μεζέ του και τα αναψυκτικά του στους Εκαλιώτες, αλλά και στους Αθηναίους που ερχόντουσαν από τη ζεστή Αθήνα για μια βόλτα στα δροσερά προάστια.
Ο Δημήτρης το πήρε από τον Αχιλλέα το 1995 και αναγκάστηκε να το κλείσει, παρόλο ότι είχε άδεια λειτουργίας αναψυκτηρίου – περιπτέρου, στις 31 Δεκεμβρίου 2013. Με άλλα λόγια «ήρθαν οι άγριοι να διώξουν τα ήμερα»!
Και για αυτό το γεγονός δεν είμαι ο μόνος που λυπάται πάρα πολύ.
Γιώργος Μπέζης, κάτοικος Εκάλης
