Γράφει ο Γιάννης Μπεθάνης – Από την έντυπη έκδοση της εβδομαδιαίας Αμαρυσίας – 06/06/2026
Είναι πάντα σημαντικό να αναγνωρίζεις το πρόβλημα που αντιμετωπίζεις γιατί έτσι θα αναζητήσεις και τις λύσεις του. Αρκεί αυτές να είναι εφικτές και άμεσα εφαρμόσιμες.
Στην περίπτωση του Αμαρουσίου βρισκόμαστε ακριβώς σε αυτή την περίπτωση. Η πρόσφατη τοποθέτηση του δημάρχου Θεόδωρου Αμπατζόγλου στην Attica Green Expo σχετικά με το τεράστιο κυκλοφοριακό ζήτημα της πόλης προστίθεται στις επανειλημμένες επισημάνσεις του τα τελευταία χρόνια για το θέμα. Γεγονός που αν μη τι άλλο αποδεικνύει ότι η διοίκηση του Δήμου έχει απόλυτη γνώση του προβλήματος και το επισημαίνει σε όλους τους τόνους και ενώπιον των καθ’ ύλην αρμοδίων κυβερνητικών στελεχών, βουλευτών, δημάρχων, αιρετών, εκπροσώπων συγκοινωνιακών φορέων και επιστημόνων.
Ωστόσο οι λύσεις που καταθέτει κάθε φορά στο τραπέζι ο δήμαρχος, μοιάζουν περισσότερο σαν ευσεβείς πόθοι, παρά για ρεαλιστικές λύσεις που μπορούν βραχυπρόθεσμα ή έστω μεσοπρόθεσμα να εφαρμοστούν.
-Να πούμε για την Γραμμή 4 του μετρό; Πρόσφατες είναι οι επιπλοκές ως προς την ολοκλήρωση του πρώτου τμήματός της, το οποίο παραπέμπεται για το… 2032. Επομένως, το δεύτερο τμήμα, αυτό που ενδιαφέρει το Μαρούσι άμεσα, κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει πότε θα ξεκινήσει και πότε θα ολοκληρωθεί.
-Η διάνοιξη της Λεωφόρου Κύμης; Το θέμα βρίσκεται στο ΣτΕ λόγω προσφυγών και αναμένεται η εκδίκασή του, ενώ οι κατά καιρούς υπουργικές δηλώσεις δεν είναι και πολύ ευοίωνες για την υλοποίησή του.
– Για τις σημειακές υπογειοποιήσεις της Λεωφόρου Κηφισιάς; Μιλάμε για ένα έργο τεραστίων απαιτήσεων, για το οποίο ακόμη και οι μελέτες που χρειάζεται να εκπονηθούν και να εγκριθούν (δίχως ανάγκη επικαιροποιήσεων κ.λπ.) θα χρειαστούν χρόνια ολάκερα, χώρια οι σχετικοί διαγωνισμοί για αναδόχους, ενδεχόμενες ενστάσεις κ.λπ. ή την τεράστια ταλαιπωρία των οδηγών για όσο χρόνο χρειαστεί για να γίνει.
Αν κάτι από όσα κόμισε στο τραπέζι της Attica Green Expo ο δήμαρχος είναι θεωρητικά πάντα το πιο εφικτό, αυτό είναι η πρόταση για δημιουργία κυκλικής γραμμής των λεωφορείων του ΟΑΣΑ, η οποία θα συνδέει σταθμούς μετρό, ηλεκτρικού και προαστιακού με το ΟΑΚΑ και τα μεγάλα νοσοκομεία της περιοχής. Σε συνδυασμό με τη δημοτική συγκοινωνία, η οποία ωστόσο πρέπει να πυκνώσει κι όχι κατά καιρούς να συρρικνώνεται, πράγματι πρόκειται για μια λύση ρεαλιστικά εφαρμόσιμη.
Εδώ βέβαια, υπεισέρχονται και οι γνωστοί ελληνικοί «αστάθμητοι παράγοντες». Διότι όπως όλοι γνωρίζουμε, πολλές φορές η αντικειμενική χρησιμότητα μιας παρέμβασης δεν είναι αρκετή για να οδηγήσει στην υλοποίησή της. Χρειάζεται και η άσκηση της περίφημης «πολιτικής πίεσης», οι «καλές σχέσεις» με τους αρμόδιους υπουργούς και υπηρεσιακούς και άλλες τέτοιες παράμετροι που κανονικά δεν θα έπρεπε να τους υπολογίζουμε σοβαρά.
Και φυσικά βλέπουμε να έχουν ατονήσει και οι όποιες προθέσεις διαδημοτικής συνεννόησης και σύμπλευσης, προκειμένου το «μέτωπο» των συγκεκριμένων διεκδικήσεων να είναι πολύ πιο δυνατό.
Στο «δια ταύτα»; Τα χρόνια περνούν δίχως να κουνιέται «φύλλο» και οι προτάσεις που κατατίθενται πράγματι παραπέμπουν σε ευσεβείς πόθους που δεν θέλει και πολύ να καταλήξουν… φρούδες ελπίδες.
