Το περασμένο Σάββατο, βρέθηκα για τις ανάγκες του ρεπορτάζ σε μια εκδήλωση όπου θα βραβεύονταν μαθητές που συμμετείχαν σε ένα διαγωνισμό ποίησης.
Σίγουρα η επιλογή της ημέρας ήταν σημαντική μιας και κάθε χρόνο στις 21 Μαρτίου, τιμάται η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, σύμφωνα με απόφαση των Ηνωμένων Εθνών.
Έτσι λοιπόν με χαρά είδα την αίθουσα να γεμίζει με κόσμο, παιδιά όλων των ηλικιών – μιας και ο διαγωνισμός απευθυνόταν σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης – που μαζί με τους γονείς τους ήρθαν για να απολαύσουν τους κόπους τους.
Η πρωτοβουλία του διαγωνισμού άνηκε στο Τμήμα Πολιτισμού του Δήμου Ηρακλείου που μάλιστα είχε φροντίσει για την απαγγελία των ποιημάτων την παρουσία μιας γνωστής ηθοποιού ενώ και σύνθεση της Κριτικής Επιτροπής, έδινε κύρος στον διαγωνισμό.
Επίσης μια πολύ γνωστή τραγουδοποιός είχε αναλάβει την μελοποίηση των τριών πρώτων ποιημάτων, σε κάθε βαθμίδα εκπαίδευσης, όπερ και εγένετο με πολύ μεγάλη μάλιστα επιτυχία.
Ο λόγος που κάνω αυτή την αναφορά δεν έχει να κάνει με το να διαφημίσω την εκδήλωση αλλά να καυτηριάσω κάτι που με στεναχώρησε ιδιαίτερα δείχνοντας ότι κατ’ εμέ τουλάχιστον, ότι κάτι δεν πάει καλά.
Ποιο ήταν αυτό; Ότι όταν άρχισαν να ακούγονται οι «νικητές» του διαγωνισμού διαπίστωνα ότι προέρχονταν στην πλειοψηφία τους από μαθητές ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων, κάτι που με έκανε να το ψάξω το θέμα.
Αρχικά να πω ότι όταν η Επιτροπή αξιολογούσε τα ποιήματα δεν ήξεραν ούτε όνομα, ούτε σχολείο.
Τι ανακάλυψα λοιπόν, ότι ουσιαστικά τα Δημόσια σχολεία απαξίωσαν τον διαγωνισμό αφού από τα 57 ποιήματα που συμμετείχαν στον διαγωνισμό ζήτημα να ήταν πέντε από την δημόσια εκπαίδευση.
Αναρωτιέμαι λοιπόν ποια είναι τα κριτήρια που δάσκαλοι και καθηγητές αξιολόγησαν τον συγκεκριμένο διαγωνισμό, ενός δημόσιου φορέα μάλιστα και άφησαν την ευκαιρία να περάσει ανεκμετάλλευτη.
Έτσι λοιπόν θεωρούσα ότι ένας εκπαιδευτικός ψάχνει ευκαιρίες να βγάλει στην επιφάνεια κρυμμένες δεξιότητες αλλά να κάνει τους μαθητές του να οραματίζονται και να σκέφτονται δημιουργικά, κάτι που έγινε αντιληπτό ακούγοντας τα ποιήματα κατά την διάρκεια της εκδήλωσης.
Μερικά μάλιστα μας προκάλεσαν έντονη συγκίνηση ανακαλύπτοντας μέσα από αυτά σκέψεις που ίσως ένα παιδί να κράταγε κρυμμένα αλλά μέσα από ποίημα τα έβγαλε στην επιφάνεια.
Γιατί λοιπόν άφησαν αυτή την ευκαιρία να δώσουν κίνητρο στους μαθητές τους και μάλιστα με ένα θέμα όπως η αγάπη, να αποτελέσει πηγή δημιουργικότητας και έκρηξης συναισθημάτων όπως έκαναν οι συνάδελφοι τους στην ιδιωτική εκπαίδευση;
Δεν ξέρω αν θα πάρω απάντηση αλλά ελπίζω στον επόμενο διαγωνισμό τα πράγματα να είναι διαφορετικά και να μην μετράμε μια ακόμη χαμένη ευκαιρία…
