Μελέτης Ηλίας: «Ήρθε το θέατρο και μου έδωσε ένα στόχο, ένα σκοπό»

Μπορεί να έγινε ευρύτερα γνωστός το 2014 μέσα από την τηλεοπτική επιτυχία «Το σόι σου», όμως η αλήθεια είναι ότι τις τελευταίες δυο δεκαετίες υπηρετεί με συνέπεια και αφοσίωση το μεγάλο του πάθος, που δεν είναι άλλο από το θέατρο. Ο Μελέτης Ηλίας είναι απόφοιτος του Θεάτρου Τέχνης και κατά καιρούς τον έχουμε απολαύσει επί σκηνής σε σπουδαίες παραστάσεις («Βασιλιάς Ληρ», «Κάρμεν», «Κασσάνδρα», «Πλούτος», «Εκκλησιάζουσες», «Άννα Καρένινα», «Αδελφοί Καραμάζοφ»).

Φέτος, πρωταγωνιστεί σε δυο θεατρικές δουλειές που ξεχωρίζουν. Πρόκειται για την κωμωδία των Ρέππα – Παπαθανασίου «Η σκούπα» (θέατρο «Γκλόρια») και το αριστούργημα του Στίβεν Χόκινγκ «Το χρονικό του χρόνου» που μεταφέρεται για πρώτη φορά στο σανίδι (Θέατρο Τέχνης), που αποτέλεσαν την αφορμή της κουβέντας μας…

Συνέντευξη: Τάσος Μεργιάννης

Πώς θα σύστηνες το έργο «Η σκούπα»;

«Η σκούπα» είναι μια κωμωδία που έχει στο επίκεντρό της την εργαζόμενη γυναίκα. Εγώ υποδύομαι τον Σωτήρη, έναν υπάλληλο μιας εταιρείας που μπλέκεται σε ερωτικές περιπέτειες με πολλές από τις συνεργάτιδές του, κρατώντας κρυφό τον έναν δεσμό από τον άλλον. Πρόκειται για μια υπέροχη φαρσοκωμωδία των Μιχάλη Ρέππα και Θανάση Παπαθανασίου. Είναι ένα καινούργιο είδος για μένα, που απαιτεί νέες δεξιότητες και τεχνικές και ρυθμούς… αθλητή.

Ποιες είναι οι αντιδράσεις του κοινού;

Ο παρτενέρ σ’ αυτήν την ιστορία είναι ο κόσμος και οι αντιδράσεις του. Ως ηθοποιοί πρέπει να βρούμε έναν τρόπο για να ανταπεξέλθουμε στο γέλιο του κοινού. Η ανταπόκρισή του είναι θερμή και αυτό μας ικανοποιεί.

Αντέχει η Αθήνα την πληθώρα των θεατρικών παραστάσεων που παίζονται;

Αντέχει όσο αντέχουν οι άνθρωποι του χώρου να τις κάνουν. Οι συντελεστές μιας παράστασης ζουν από την ανταπόκριση του κοινού. Κακά τα ψέματα, μια παράσταση η οποία δεν τροφοδοτείται ούτε από επιχορήγηση ούτε από εισιτήρια, θα έχει σύντομη ημερομηνία λήξης. Η αλήθεια είναι ότι η φετινή θεατρική χρονιά είναι ελαφρώς «πεσμένη» σε σχέση με τις προηγούμενες, καθώς έχει ανέβει πολύ η μυθοπλασία στην τηλεόραση. Επιπλέον, ο κόσμος έχει να επιλέξει ανάμεσα σε πάρα πολλές παραστάσεις, κάτι που είναι σύνηθες τα τελευταία χρόνια.

Φοβάται ο κόσμος λόγω της έξαρσης του κορωνοϊού τους κλειστούς χώρους όπως ένα θέατρο;

Ευτυχώς, μέχρι τη στιγμή που μιλάμε, ο φόβος δεν έχει επιδράσει αρνητικά στην προσέλευση του κόσμου. Σχετικά με τη γενικότερη αντιμετώπιση του θέματος, θεωρώ ότι πρέπει να δείχνουμε περισσότερη ψυχραιμία. Τα θύματα της απλής εποχικής γρίπης είναι πολύ περισσότερα από τα θύματα του κορωνοϊού. Δυστυχώς, υπάρχει ένας βομβαρδισμός ειδήσεων που γιγαντώνει τον φόβο.

Κατά πόσο έχεις εκπληρώσει τα όνειρα που είχες στα 18 σου;

Στα 18 δεν ήξερα τι μου γινόταν. Δεν είχα επιλέξει με τι θα ασχοληθώ ως επάγγελμα και ως ζωή. Ήμουν λίγο… όπου φυσάει ο άνεμος. Θα μπορούσα να ασχοληθώ με τα λογιστικά, τα οποία σπούδαζα, ακόμα και με τα αθλήματα. Ευτυχώς ήρθε το θέατρο και μου έδωσε έναν στόχο, έναν σκοπό.

Δηλαδή δεν ήθελες από μικρός να ασχοληθείς με την υποκριτική;

Όχι. Η υποκριτική προέκυψε αργότερα στη ζωή μου και όχι την περίοδο του σχολείου. Είναι κάτι που διαπίστωσα σχετικά αργά, περίπου στα 18 – 19. Ευτυχώς, από το 1999 που μπήκα στη σχολή μέχρι φέτος εργάζομαι ανελλιπώς χειμώνα – καλοκαίρι και αυτό είναι κάτι που με γεμίζει.

Πώς έχεις καταφέρει να μην περάσεις τον σκόπελο της ανεργίας ούτε μια φορά; Τι πιστεύεις ότι βλέπουν σε σένα σκηνοθέτες και παραγωγοί;

Το νούμερο ένα σ’ αυτή τη δουλειά είναι η εργατικότητα και λιγότερο το ταλέντο. Εάν επαναπαυτείς στο ταλέντο και δεν είσαι στην ώρα σου στην πρόβα, δεν δουλεύεις με στόχο ή δεν αγαπάς αυτό που κάνεις, σε παίρνει λίγο η «μπάλα». Μπορεί για 1 – 2 σεζόν να έχεις δουλειά, αλλά αυτό θα αρχίσει κάποια στιγμή θα φθίνει.

Ποιος είναι ο μεγάλος φόβος ενός ηθοποιού;

Ένας μεγάλος φόβος των ηθοποιών είναι η τυποποίηση, η οποία είναι δίκοπο μαχαίρι και μια μεγάλη παγίδα.

Υπήρξε κάποια παράσταση που σε ώθησε προς την απόφαση να γίνεις ηθοποιός;

Υπήρξε μια πληθώρα παραστάσεων γύρω στο 1997 – 98 που με έκαναν να θέλω να ψάξω όχι μόνο αυτό που είναι μπροστά από τα φώτα αλλά και αυτό που είναι πίσω απ’ αυτά. Μάλιστα, στα πρώτα χρόνια της επαγγελματικής μου σταδιοδρομίας όταν ήμουν στον Τερζόπουλο, είχα ξεκινήσει να μαθαίνω ρωσικά για να πάω στη Μόσχα να σπουδάσω σκηνοθεσία και υποκριτική, καθώς θεωρώ ότι οι Ρώσοι είναι πρωτοπόροι στο θέατρο. Τελικά, δεν το τόλμησα. Επέλεξα να μείνω και να υπάρχω εδώ.

Θυμάσαι την πρώτη φορά που πάτησες το θεατρικό σανίδι;

Την πρώτη μου πρόβα ως ηθοποιός την έκανα το 2000 στο θέατρο Τέχνης της οδού Φρυνίχου στην παράσταση «Πλούτος» του Αριστοφάνη. Συμπτωματικά φέτος κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο θέατρο Τέχνης της Φρυνίχου με τον Δημήτρη Πασσά ανεβάζουμε «Το χρονικό του χρόνου» του Στίβεν Χόκινγκ σε σκηνοθεσία Νατάσας Τριανταφύλλη.

Εδώ και δυο δεκαετίες έχεις μια αξιόλογη θεατρική πορεία. Παρ’ όλα αυτά, η μεγάλη αναγνωρισιμότητα ήρθε το 2014 με την τηλεοπτική σειρά «Το σόι σου». Είναι κάτι που σε ενόχλησε;

Καθόλου. Αντίθετα, με χαροποίησε ιδιαίτερα. Είναι περίεργο επί χρόνια να παρακολουθεί την δουλειά σου ένα συγκεκριμένο είδος κοινού (αυτό που πηγαίνει στο θέατρο) και ξαφνικά να σε γνωρίζουν πολλοί περισσότεροι. Η τηλεόραση απευθύνεται σε μια μεγαλύτερη μερίδα κόσμου, οπότε αυτό που έγινε θεωρώ ότι είναι φυσιολογικό.

Τι άλλαξε στη ζωή σου με την έλευση της τηλεόρασης;

Στην καθημερινότητά μου δεν άλλαξαν πολλά πράγματα. Δεν είναι το ίδιο να γίνεσαι γνωστός στα 35 με το να συμβαίνει αυτό στα 20 ή στα 25. Σαφώς, η οικονομική ανάσα που πήρα ήταν σπουδαία, καθώς τα χρήματα που εισπράττει ένας ηθοποιός από το θέατρο δεν συγκρίνονται με αυτά της τηλεόρασης – ακόμα και την περίοδο της κρίσης. Από το θέατρο μόνο δεν τα φέρνεις βόλτα, ειδικά ένας οικογενειάρχης με δυο παιδιά όπως εγώ. Σίγουρα η αναγνωρισιμότητα, το να σε σταματάνε στο δρόμο και να σου ζητάνε μια φωτογραφία, είναι κάτι ευχάριστο. Ποτέ δεν ήταν κάτι ενοχλητικό για μένα.

Δεν έχουν υπάρξει περιπτώσεις που κάποιος θαυμαστής να σε έφερε σε δύσκολη θέση;

Αυτά είναι μέσα στο παιχνίδι. Αλλά ούτε με στενοχωρούν, ούτε με επηρεάζουν. Άλλωστε, ο καθένας το χειρίζεται διαφορετικά. Προσπαθώ όσο μπορώ να είμαι ευγενικός. Εάν διαπιστώσω ότι κάποιος καταπατά τον ζωτικό μου χώρο, θα το διαχειριστώ ανάλογα.

Το γεγονός ότι έγινες ευρέως γνωστός στα 35 σε βοήθησε να μην καβαλήσεις το καλάμι;

Πρέπει να καταλάβουμε ότι επί της ουσίας δεν αλλάζει τίποτα η αναγνωρισιμότητα. Το να είσαι γνωστός για μια περίοδο μπορεί σε λίγο καιρό όταν θα έρθει μια αποτυχία να αλλάξει. Πρέπει να φερθεί κάποιος έξυπνα στη διαχείριση μιας τέτοιας κατάστασης. Όσο εύκολο είναι να «ψωνιστείς» άλλο τόσο είναι να πάθεις κατάθλιψη. Εγώ θεωρώ ότι είμαι κάπου στη μέση.

Πώς ήταν για σένα αυτά τα πέντε χρόνια που κράτησε «Το σόι σου»;

Αυτό που θυμάμαι είναι η πάρα πολλή δουλειά. Για πέντε χρόνια είχα γύρισμα από τις 8 το πρωί μέχρι τις 6 το απόγευμα και μετά πήγαινα στο θέατρο. Σε αυτό το διάστημα, όμως, γνώρισα υπέροχους ανθρώπους με τους οποίους κάναμε σχέσεις ζωής. Ήταν όλοι τους ένας κι ένας.

Υπάρχει πιθανότητα να ξαναδούμε αυτήν τη δουλειά στη μικρή οθόνη;

Στην παρούσα φάση είναι τεχνικά δύσκολο, γιατί έχουμε κάπως…διασκορπιστεί σε διάφορες δουλειές. Για το μέλλον, δεν αποκλείω τίποτα. Προσωπικά, είμαι ανοικτός σε μια επανασύνδεση.

Η σειρά «Κρατάς μυστικό» στην οποία πρωταγωνιστούσες φέτος έριξε πρόωρα αυλαία. Για ποιον λόγο;

H σειρά, ενώ ήταν προγραμματισμένο να πάει μέχρι το τέλος της σεζόν, ολοκλήρωσε νωρίτερα τον κύκλο της. Τα νούμερα δεν ήταν τα προσδοκώμενα, αν και κατά την προσωπική μου άποψη ήταν μια εξαιρετική, καλοδουλεμένη δουλειά με πολύ ευφυές χιούμορ.

Σε ενοχλεί που τα κανάλια αποφασίζουν τον προγραμματισμό τους με βάση τα «μηχανάκια» της AGB;

Θα με ενοχλούσε εάν δεν με ευχαριστούσαν τα υψηλά νούμερα που έκανε «Το σόι σου». Εμείς οι ηθοποιοί δεν πρέπει να έχουμε το μυαλό μας στα νούμερα, όσο στη δουλειά μας.

Ποια είναι τα επαγγελματικά σου σχέδια για το μέλλον;

«Η σκούπα» θα ρίξει αυλαία την Κυριακή των Βαΐων και «Το χρονικό του χρόνου» θα συνεχίσει Δευτέρες και Τρίτες και μετά το Πάσχα. Κάποια στιγμή θα ξεκινήσω πρόβες για την παράσταση «Μπαμπάδες με ρούμι» των Ρέππα – Παπαθανασίου με τη Βίκυ Σταυροπούλου και τον Χρήστο Χατζηπαναγιώτη που θα ανέβει τον επόμενο χειμώνα.

Ο ρόλος της πατρότητας 

Έχεις δυο παιδιά. Προλαβαίνεις να περάσεις μαζί τους τον χρόνο που θα ήθελες;

Ο χρόνος ποτέ δεν φτάνει. Ευτυχώς φέτος που είχα πιο «χαλαρά» γυρίσματα, προσπάθησα να κερδίσω τον χαμένο χρόνο.

Τι ονειρεύεσαι για τα παιδιά σου;

Θέλω να κάνουν ότι θέλουν στη ζωή τους. Η κόρη μου που είναι 9 ετών έχει ήδη εκφράσει την επιθυμία να ασχοληθεί με τον καλλιτεχνικό χώρο, καθώς έχει αναπτύξει διάφορα ταλέντα (μπαλέτο, χορός, τραγούδι). Θα προσπαθήσω να της δείξω τον χώρο τόσο μπροστά όσο και πίσω από τα φώτα. Ο μικρός είναι μόλις 4. Ασχολείται μόνο με μπάλα και στρατιωτάκια!

INFO: 

«Η σκούπα» στο θέατρο «Γκλόρια»

«Η σκούπα» είναι μια κωμωδία που έχει στο επίκεντρο της την εργαζόμενη γυναίκα. Τη σύγχρονη εργαζόμενη που οφείλει να είναι και συνεπής στην εργασία όσο ένας άντρας αλλά ταυτόχρονα ΚΑΙ νοικοκυρά ΚΑΙ μητέρα ΚΑΙ σύζυγος ΚΑΙ ερωμένη.

Σε μια εταιρεία συσκευασίας και εμπορίας νωπών φρούτων εργάζονται πέντε γυναίκες υπάλληλοι (αλφαβητικά: Σίλβια Δεληκούρα, Βίβιαν Κοντομάρη, Νίκη Λάμη, Αντιγόνη Νάκα και Παρθένα Χοροζίδου) και ο προϊστάμενος τους (Μελέτης Ηλίας). Η εταιρεία ανήκει στον κύριο Μπουρλά (Σπύρος Τσεκούρας) και την σύζυγο του (Κατερίνα Ζαρίφη). Είναι μια ελληνική εταιρεία που θαλασσοδέρνεται στα χρόνια της οικονομικής λιτότητας. Υπάλληλοι στα πρόθυρα νευρικής κρίσης και ένα αφεντικό, που η “παντοδυναμία” του τον κάνει αυταρχικό και αντιπαθή.

Η κωμωδία αρχίζει όταν μια υπάλληλος καταλαβαίνει ότι το αφεντικό σκέπτεται να “φαλιρίσει” επίτηδες την εταιρεία και να πάρει τα κεφάλαια της, να τα βγάλει στο εξωτερικό και να αφήσει τους πάντες άνεργους. Έτσι αρχίζει ένας μυστικός πόλεμος ανάμεσα στους υπαλλήλους και την εργοδοσία για να ακυρωθούν τα καταστροφικά σχέδια του αφεντικού. Πρώτα απ όλα οι υπάλληλοι πρέπει να μπουν στο γραφείο και στο κομπιούτερ του αφεντικού χωρίς να τις πάρει πρέφα. Γι αυτό το λόγο ρίχνουν υπνωτικό στο ουίσκι του. Αλλά κατά λάθος αυτό το ουίσκι αντί να το πιει το αφεντικό, το πίνει μια υπάλληλος που πέφτει σε λήθαργο. Έτσι αρχίζει μια αλυσίδα από απρόβλεπτες και κωμικές ανατροπές μέχρι τελικής πτώσεως.

Συντελεστές:

Σκηνοθεσία: Θανάσης Παπαθανασίου – Μιχάλης Ρέππας

Σκηνικά: Ιούλιος Τζιάτας

Κοστούμια: Έβελυν Σιούπη

Παίζουν: Σίλβια Δεληκούρα, Κατερίνα Ζαρίφη, Μελέτης Ηλίας, Bίβιαν Κοντομάρη, Νίκη Λάμη, Αντιγόνη Νάκα , Παρθένα Χοροζίδου, Σπύρος Τσεκούρας.