Έχουμε μπει στην τελική ευθεία των πανελληνίων εξετάσεων και βέβαια η αγωνία κτυπάει «κόκκινο» για τους εμπλεκόμενους μαθητές και βέβαια εκ παραλλήλως και για τους γονείς.
Μπροστά στον φόβο μάλιστα μήπως και η απογοήτευση, λόγω της μη καλής απόδοσης οδηγήσει σε μονοπάτια χωρίς επιστροφή, που δυστυχώς το έχουμε δει να συμβαίνει, ακούμε συχνά ότι η πανελλήνιες δεν είναι σημαίνουν και κάτι.
Εδώ θα διαφωνήσω, σίγουρα δεν είναι τα πάντα, είναι όμως ένα σημαντικό σταυροδρόμι το οποίο θα πρέπει να διαβούν, χωρίς βέβαια να σημαίνει και σε αυτό θα συμφωνήσω, ότι μια «αποτυχία» θα καθορίσει το υπόλοιπο της ζωής σας, όπως και το ότι – και αυτό λέγεται σπάνια έως καθόλου – μια «επιτυχία» θα σου εξασφαλίσει το αύριο.
Αφορμή να γράψω αυτό το κομμάτι στάθηκε μια συζήτηση που είχα με έναν συμμαθητή της κόρης μου πριν από λίγες ημέρες, ο οποίος δεν πέρασε σε κάποιο ΑΕΙ, αλλά είχε την τύχη κάποιος να του μιλήσει για το Παράλληλο Μηχανογραφικό.
Το Παράλληλο Μηχανογραφικό Δελτίο (Π.Μ.Δ.) είναι μια ηλεκτρονική αίτηση-δήλωση που υποβάλλουν οι υποψήφιοι των Πανελλαδικών Εξετάσεων – αλλά και τελειόφοιτοι Λυκείου που δεν συμμετείχαν στις εξετάσεις – προκειμένου να διεκδικήσουν μια θέση σε Δημόσια Σχολή Ανώτερης Επαγγελματικής Κατάρτισης (Σ.Α.Ε.Κ.).
Ουσιαστικά, πρόκειται για ένα δεύτερο μηχανογραφικό που λειτουργεί ανεξάρτητα από το κανονικό Μηχανογραφικό Δελτίο για τα ΑΕΙ, αλλά υποβάλλεται μέσα στην ίδια πλατφόρμα και εντός της ίδιας προθεσμίας.
Ονομάζεται «Παράλληλο» επειδή ο υποψήφιος μπορεί να το υποβάλει παράλληλα – δηλαδή ταυτόχρονα – με το κανονικό Μηχανογραφικό Δελτίο για τα ΑΕΙ. Με αυτόν τον τρόπο, ο υποψήφιος διεκδικεί θέσεις ταυτόχρονα και στα Πανεπιστήμια και στις ΣΑΕΚ, αποκτώντας ένα επιπλέον δίχτυ ασφαλείας.
Με απλά λόγια, μπορείς να κάνεις αίτηση και για ΑΕΙ και για ΣΑΕΚ ταυτόχρονα. Αν περάσεις και στα δύο, επιλέγεις πού θα εγγραφείς – αλλά δεν μπορείς να εγγραφείς ταυτόχρονα και στα δύο.
Μην με ρωτήσετε γιατί δεν είναι ευρέως γνωστό, δεν το γνωρίζω. Ίσως πιθανότατα γιατί μοιάζει υποτιμητικό να το συμπληρώνεις αφού έτσι είναι σα να δηλώνεις αδυναμία για τα «σαλόνια» της εκπαιδευτικής βαθμίδας.
Εκείνος όμως το συμπλήρωσε, διαλέγοντας μάλιστα ένα επάγγελμα με σημαντικές προοπτικές και πλέον τρία χρόνια μετά τον άκουγα να μου μιλάει με ενθουσιασμό γι΄αυτό που κάνει, το πόσο ευχαριστημένος είναι, περιγράφοντας μου μάλιστα το πως έφθασε στο να το συμπληρώσει.
Τον κοίταζα και έβλεπα με χαρά την αισιοδοξία στο βλέμμα του, το οποίο σε τίποτα δεν έμοιαζε σε εκείνο που είχε όταν είχε πάρει τους βαθμούς των πανελληνίων.
Έτσι λοιπόν μια «αποτυχία» τον οδήγησε σε μια επιτυχία μέσω ενός παράλληλου δρόμου που δεν τον είχε δει μέχρι τότε και κάποιος του τον έδειξε…
