Γράφει ο Γιάννης Μπεθάνης
«Μέχρι στιγμής, η διάθεση των κυβερνήσεων επί «Καλλικράτη» ήταν μεν η μεταφορά αρκετών σημαντικών αρμοδιοτήτων στην αυτοδιοίκηση, αλλά όχι με την αντίστοιχη μεταφορά πόρων. Δημιουργώντας, έτσι, ένα περιβάλλον που, αναπόφευκτα (;) οδηγεί σε επιλογές συνεργασίας των Δήμων με την ιδιωτική πρωτοβουλία, πολλές φορές με αποικιοκρατικούς όρους και δίχως ελεγκτικούς μηχανισμούς, δημιουργώντας έντονες εσωτερικές κόντρες και ανασφάλεια στους εργαζόμενους για το μέλλον τους».
Αυτά έγραφα, μεταξύ άλλων, στο editorial του φύλλου του Σαββάτου 23 Σεπτεμβρίου και «πριν αλέκτορα φωνήσαι», ήρθε η υπόθεση της σφράγισης του υπαίθριου πάρκινγκ στον Άγιο Θωμά να επιβεβαιώσει τους προβληματισμούς.
Η υπόθεση: Ο Δήμος παραχωρεί σε ιδιώτη προς εκμετάλλευση για 7 + 7 χρόνια δημοτικό χώρο 392 τ.μ. μέσα σε οικόπεδο 4 στρεμμάτων και ο επιχειρηματίας τον λειτουργεί ως πάρκινγκ. Στόχος του Δήμου είναι, μέσω της συγκεκριμένης σύμβασης, να εισπράξει τα χρήματα που απαιτούνται ώστε να αναπλαστεί ο χώρος ως πλατεία, καθότι είναι χαρακτηρισμένος ως «Κοινόχρηστος».
Αποκαλύπτεται ότι στο διάστημα από την έναρξη της λειτουργίας ως σήμερα, ο ιδιώτης έχει επεκτείνει το πάρκινγκ σχεδόν σε όλο το οικόπεδο και, φυσικά, πολλαπλασιάζει τα κέρδη του. Ο Δήμος επικαλείται την έλλειψη Δημοτικής Αστυνομίας και την ανεπάρκεια μηχανισμών ελέγχου, δικαιολογώντας τον μη άμεσο εντοπισμό της παρατυπίας. Εν τέλει, η Περιφέρεια διενεργεί έλεγχο και κλείνει το πάρκινγκ, ενδεχομένως μέχρι ο ιδιώτης αποκτήσει τη σωστή άδεια λειτουργίας.
Πρόκειται για μια καραμπινάτη περίπτωση ανάδειξης όλων των «καλών» και «κακών» που κρύβει το μοντέλο των Συμπράξεων Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ): Ο Δήμος έχει τη σωστή ιδέα να παραχωρήσει χώρο του σε επιχειρηματία για ένα διάστημα, ώστε να βρει χρήματα για να τον αναπλάσει και να αποδώσει στην περιοχή μια πλατεία, δίχως να επιβαρυνθεί ο δημότης και ο περίοικος. Το πράγμα, όμως, χαλάει στην εφαρμογή, καθώς ο Δήμος δεν ελέγχει -όπως θα έπρεπε- την τήρηση των συμφωνηθέντων. Με αποτέλεσμα να βρίσκεται εκτεθειμένος και να δημιουργούνται έντονες αντιδράσεις και γκρίνιες.
Το πρόβλημα δεν είναι ούτε το μοντέλο ΣΔΙΤ, ούτε οι επιχειρηματίες (που πάντα προσβλέπουν στο κέρδος). Το πρόβλημα ήταν, είναι και θα είναι, η επάρκεια του κράτους και των φορέων του. Δίχως ισχυρούς, στελεχωμένους ορθολογικά και θωρακισμένους ελεγκτικά δημόσιους φορείς, όλες οι ΣΔΙΤ, από τις μεγαλύτερες μέχρι τις μικρότερες, θα είναι προβληματικές και μόνο στην ανάπτυξη και τη βελτίωση της ποιότητας ζωής δεν θα συμβάλλουν.
Υ.Γ. Την περασμένη εβδομάδα, το καθημερινό φύλλο της ΑΜΑΡΥΣΙΑΣ της Τετάρτης 11 Οκτωβρίου έφερε πάνω του τον αριθμό 6.000! Η αρχή έγινε στις 17 Απριλίου 1995, όταν η εβδομαδιαία έκδοση απέκτησε το καθημερινό «αδερφάκι» της. Σήμερα, 5.999 φύλλα αργότερα, η καθημερινή ΑΜΑΡΥΣΙΑ καλύπτει δημοσιογραφικά 8 Δήμους των βορείων προαστίων, καθώς και θέματα αυτοδιοίκησης, πολιτισμού, αθλητισμού κ.ά., ενώ φιλοξενεί ενδιαφέροντα άρθρα και επιφυλλίδες.
Σε μια εποχή που ο τοπικός Τύπος δοκιμάζεται λόγω κρίσης και αντιμετωπίζεται από την κυβέρνηση ως «δεύτερης ταχύτητας» ΜΜΕ, η ΑΜΑΡΥΣΙΑ συνεχίζει την προσπάθεια για έγκυρη ενημέρωση, κόντρα στις αντιξοότητες.
Και στα επόμενα 6.000 φύλλα λοιπόν…
