Φοίβος Δεληβοριάς: «Δεν σχεδιάζω ποτέ τα σημαντικά πράγματα. Μόνο τα πολύ ασήμαντα»

Λίγο πριν ανέβει στην ιστορική σκηνή του Κύτταρου για να ερμηνεύσει «τραγούδια του πεζοδρομίου», ο αγαπημένος τραγουδοποιός μοιράζεται με την Αμαρυσία σκέψεις και συναισθήματα – πάντα με άξονα τη μεγάλη του αγάπη, τη μουσική.

Συνέντευξη: Τάσος Μεργιάννης

Mέσα από τις παραστάσεις του στο (από το Σάββατο 26 Ιανουαρίου και για όλα τα Σάββατα του Φεβρουαρίου) ο Φοίβος Δεληβοριάς θα κάνει αυτό που μας έχει συνηθίσει τα τελευταία 30 χρόνια – από τον δίσκο «Παρέλαση» μέχρι την αριστουργηματική «Καλλιθέα». Θα επανεφεύρει τον ίδιο του τον εαυτό μαζί με την έννοια του «πεζοδρομίου». Γιατί, όπως λέει ο ίδιος «εκεί δίπλα στα βήματα των περαστικών, στο μέρος που αν είναι να σταθείς στέκεσαι μόνο για λίγο, έξω απ’ τις βιτρίνες και χαζεύοντας τα κουδούνια μιας πολυκατοικίας, εκεί που οι νεραντζιές ανθίζουν δίπλα στο καπάκι του υπονόμου, εκεί γεννιούνται πάντα τα δικά μου τραγούδια».

Τι θα ακούσουμε στο πρόγραμμα στο «Κύτταρο»;

Θα είναι μια παράστασή μου διαφορετική απ’ τις άλλες. Έχω διαλέξει μια σειρά από τραγούδια (δικά μου και άλλων) σαν ένα ποίημα που μιλάει για το πεζοδρόμιο. Γι’ αυτά, δηλαδή, που συναντάει ο κάθε καθημερινός άνθρωπος μέσα σε μια οποιαδήποτε μέρα. Από μικρός μου άρεσε να κάνω βόλτες και να παρατηρώ τους άλλους. Τα ζευγάρια, τις πολιτικές συζητήσεις, τους μικρέμπορους, τα άτομα που έκαναν «πεζοδρόμιο», τα παιδιά που έπαιζαν. Νομίζω πως όλα τα τραγούδια μου είναι τραγούδια του πεζοδρομίου, του ψιλικατζίδικου, της αθέατης καθημερινότητας. Έχω διαλέξει και τραγούδια άλλων, του Παυλίδη, του Θανάση Παπακωνσταντίνου, των Χατζηφραγκέτα και άλλων που μιλάνε γι’ αυτό. Και τα έχω συνδυάσει με τέτοιο τρόπο που δημιουργείται ένα πρόγραμμα μυστηριώδες και δοξαστικό για το «πεζοδρόμιο». Ένα πεζοδρόμιο που πια, όπως παρατηρούμε, φιλοξενεί και δολοφονίες μπροστά σε όλους. Θα το τραγουδήσουμε κι αυτό.

Εδώ και χρόνια φροντίζεις ώστε οι εμφανίσεις σου να έχουν μια θεματική, ένα concept. Για ποιο λόγο;

Αυτό με εμπνέει. Δεν μπορώ να καταλαβαίνω πώς ανεβαίνει κανείς σε ένα πάλκο λέγοντας ανακατεμένα τραγούδια. Κάθε χρόνο κάτι θέλω να πω. Άλλοτε είμαι ερωτευμένος, άλλοτε σκοτεινιασμένος, άλλοτε με πιάνει νοσταλγία, άλλοτε εμμονή με ένα συγκεκριμένο θέμα.

Τα τελευταία καλοκαίρια σε βρίσκουμε πλέον στο δικό σου στέκι, την «Ταράτσα του Φοίβου». Πώς ξεκίνησε αυτή η ιδέα;

Διάβαζα για τα αναψυκτήρια του ’50 και τη Μάντρα του Αττίκ και αναρωτιόμουν «πώς γίνεται η Αθήνα να εγκατέλειψε τον ίδιο της τον εαυτό»; Είμαστε ακόμη γεμάτοι από την κωμική φλέβα μας, από τη χορευτική μας διάθεση, από τη θυμοσοφία και την καθημερινή ποίηση, ο ουρανός είναι ο ίδιος, γιατί δεν ξαναμαζευόμαστε; Βρέθηκε, λοιπόν, η ωραιότερη ταράτσα της πόλης και μια πλειάδα ορεξάτων καλλιτεχνών κάθε είδους και ξεκινήσαμε ένα ταξίδι που ήδη έκλεισε δυο τρελά χρόνια. Τώρα συζητάμε για τον τρίτο χρόνο.

Έχεις εμπλακεί και οικονομικά σ’ αυτό το project;

Όχι. Θεέ μου, είμαι απολύτως ανίκανος σ’ αυτά! Ο Ηλίας Μαροσούλης -ένας άνθρωπος που αγάπησε και υπηρέτησε το θέαμα από παιδί- είναι ο επιχειρηματίας. Εγώ έβαλα το όνειρο κι εκείνος ανταποκρίθηκε αμέσως με στοργή, γιατί έχει μια ιστορία που του επιτρέπει να ξέρει τι ακριβώς ζητούσα.

Έχεις πει πως όταν ήσουν μικρός ήθελες να γίνεις ή σκηνοθέτης ή ηθοποιός ή κριτικός κινηματογράφου. Όταν γράφεις ένα τραγούδι σκέφτεσαι τον τρόπο που αυτό θα οπτικοποιηθεί ή θα το ερμηνεύσεις στη σκηνή;

Σκέφτομαι το ίδιο το τραγούδι σαν σινεμά. Με πρώτη σκηνή, ανατροπές, φινάλε. Θα έχεις προσέξει πως σπανιότατα βάζω ρεφρέν.

Πριν από λίγους μήνες κυκλοφόρησε η πρώτη σου δισκογραφική δουλειά με παιδικά τραγούδια με τίτλο «Πες μου το όνομά σου», η οποία συνοδεύεται από μια πολύ όμορφη εικονογράφηση της αδερφής σου, Μυρτώς Δεληβοριά. Πώς το αποφάσισες ;

Ήταν το δώρο προς την κόρη μου, την Ιόλη. Ήθελα η μουσική μου να τεθεί στην υπηρεσία της. Παρουσιάζοντας αυτή τη δουλειά, ξεκίνησα από τον περασμένο Νοέμβριο και τις παραστάσεις στο Radar για να πηγαίνουμε παρέα, να δει τι ακριβώς κάνω στη δουλειά μου, να συμμετάσχει κι εκείνη στη δημιουργία. Το έκλεισα για οκτώ παραστάσεις και έχουμε ήδη ξεπεράσει τις 30, όλες sold out. Και συνεχίζουμε…

Ποιο καινούργιο στοιχείο του εαυτού σου ανακάλυψες από τη στιγμή που έγινες πατέρας;

Δεν φανταζόμουν ποτέ τον εαυτό μου σ’ αυτόν τον ρόλο. Παραήμουν παιδί, γυρολόγος και ασταθής. Κι όμως είχα τη δύναμη να αγαπάω περισσότερο απ’ ό,τι νόμιζα.

Σου θυμίζει καθόλου η Ιόλη τον 6χρονο εαυτό σου;

Σε πολλά. Αλλά είναι πολύ λιγότερο ντροπαλή και πολύ πιο γρήγορη σε πολλά. Έχουμε όμως πολλά κοινά. Είμαστε των εικόνων και της μουσικής και της γλώσσας. Γελάμε και με τα ίδια αστεία.

Ανήκεις στους συλλέκτες βινυλίων; Πηγαίνεις για παράδειγμα στο Μοναστηράκι τις Κυριακές να ψάξεις για παλιούς δίσκους;

Όχι. Έχω περί τα χίλια βινύλια που μάζεψα από τα 15 ως τα 22 μου. Μετά έκλεισε αυτή η περίοδος για μένα. Είμαι όμως πολύ περήφανος για έναν δίσκο που μου χάρισε ο Χατζιδάκις. Το πρώτο του LP του 1955 με την «Αχιβάδα» στη μια πλευρά και τις «Ζωγραφιές» στην άλλη. Μουσική τώρα ακούω κυρίως στο Spotify.

Γνωρίζω ότι παραδίδεις μαθήματα τραγουδοποιΐας στο Χαλκηδόνιο Ωδείο. Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που λες σε έναν νέο τραγουδοποιό;

Να μην παρατονίζει τις λέξεις. Είναι αστείο, αλλά είναι το πιο σημαντικό κατά τη γνώμη μου στο τραγούδι. Τα τραγούδια που είναι σπουδαία έχουν μελωδίες που σέβονται πολύ το ρυθμό της αληθινής γλώσσας.

Ποια ήταν τα ινδάλματά σου όταν ήσουν μικρός;

Οι Κατσιμιχαίοι, ο Bruce Springsteen, o Bασίλης Παπακωνσταντίνου, ο Λάκης με τα ψηλά ρεβέρ. Έγραφα τους στίχους τους στις τσάντες μου στην Α’ Γυμνασίου. Μετά ανακάλυψα τη δεκαετία του ‘60, από τους Beatles στον Χατζιδάκι. Και αργότερα τα ρεμπέτικα και τα λαϊκά, που χωρίς να είναι εμφανές, με έχουν επηρεάσει περισσότερο απ’ όλα.

Πώς τα πας με τα social media; Τα θεωρείς μέρος της δουλειάς σου ή ένα «αναγκαίο κακό»;

Τα βαριέμαι. Μόνο για τη δουλειά τα χρησιμοποιώ, για να επικοινωνώ στους φίλους μου κάτι που ετοιμάζω. Κατά τα άλλα συμβαίνει κάτι πολύ αστείο. Αν μπεις στο twitter όλη η Ελλάδα δείχνει βαθιά πολιτικοποιημένη, αν μπεις στο facebook τρομερά μίζερη, δυστυχισμένη και γκρινιάρα, αν μπεις στο instagram πάμπλουτη, πανευτυχής και σε ένα συνεχές πάρτι. Το επεσήμανε σε ένα ποστ του ο Μανιάτης κι ενθουσιάστηκα.

Ανήκεις στην κατηγορία των ανθρώπων που βλέπουν το ποτήρι μισογεμάτο ή μισοάδειο;

Μισογεμάτο. Αλλά αυτό συμβαίνει επειδή με μεγάλωσαν καλοί άνθρωποι και πήρα αγάπη. Δεν με εγκαταλείπει αυτό το αίσθημα ποτέ, ακόμα κι αν ο κόσμος οδεύει στα σκοτάδια.

Ένα μεγάλο επαγγελματικό και ένα αντίστοιχο προσωπικό όνειρο – στόχος που θες να εκπληρώσεις μέχρι τα πρώτα -ήντα;

Να κάνω κάτι στο σινεμά και να κάνω ακόμη ένα παιδί. Δεν σχεδιάζω, όμως, ποτέ τα σημαντικά πράγματα. Μόνο τα πολύ ασήμαντα.

«Στη χώρα μας υπάρχει πνεύμα διχαστικό που καθυστερεί το μέλλον»

Μετά τη σκανδαλώδη διαχείριση της προηγούμενης διοίκησης της ΑΕΠΙ, αποφάσισες να ασχοληθείς με τη διαχείριση των δικαιωμάτων των δημιουργών, μπαίνοντας στο Εποπτικό Συμβούλιο που θα ελέγχει τη διοίκηση της Εταιρείας. Σε τι κατάσταση είναι η ΑΕΠΙ αυτή τη στιγμή και κατά πόσο είναι αραγές το μέτωπο, καθώς υπάρχουν 4 σωματεία δημιουργών ανάμεσα στα μέλη της;

H AEΠΙ έκλεισε και η προηγούμενη διοίκηση είναι κατηγορούμενη για 7 κακουργήματα. Τώρα φτιάχνουμε τον νέο Οργανισμό οι δημιουργοί, όχι πια ως παράτυπη ΑΕ, αλλά συνεταιριστικά, όπως συμβαίνει παντού στον κόσμο. Προς το παρόν λεγόμαστε ΕΥΕΔ. Πάμε καλά και το 90% των δημιουργών είμαστε ενωμένοι. Μόνο μια πολύ μικρή μερίδα Ελλήνων δημιουργών δεν θέλησε να ακολουθήσει, το 10%. Προσωπικά με στενοχωρεί πολύ αυτό, καθώς από την αρχή που βλέπαμε πως αυτή η ιστορία με τους πρώην μετόχους όδευε στην καταστροφή, ήθελα να το αντιμετωπίσουμε ενωμένοι. Δυστυχώς, πάντα στη χώρα μας υπάρχει πνεύμα διχαστικό που καθυστερεί το μέλλον.

Στο «Κύτταρο» με «τραγούδια του πεζοδρομίου»

ΚΥΤΤΑΡΟ: Ηπείρου 48 & Αχαρνών

Από το Σάββατο 26 Ιανουαρίου & όλα τα Σάββατα του Φεβρουαρίου

Πόρτες: 21.30, Έναρξη: 22.30

Εισιτήριο (όρθιων): 13 € με μπύρα ή κρασί (προπώληση), 15 € με μπύρα ή κρασί (ταμείο)

Καθιστικό: 120 € φιάλη ποτού 4 άτομα, 60 € φιάλη κρασί 2 άτομα

Επικοινωνία – κρατήσεις: 210 8224134 / 6977 641373, info@kyttarolive.gr

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Τραγούδι: Νεφέλη Φασούλη

Πλήκτρα: Κωστής Χριστοδούλου

Ντραμς: Σωτήρης Ντούβας

Μπάσο: Soto Yoel