Γράφει ο Αλέξανδρος Καζαντζίδης – Από την έντυπη έκδοση της Καθημερινής Αμαρυσίας, φύλλο Χαλανδρίου – Αγίας Παρασκευής – Παπάγου – Χολαργού – 14/01/2026
Γύρισε σελίδα το ημερολόγιο, μπήκαμε στο 2026, με τους κυνικούς να λένε ότι οι καιροί είναι φανερά απομαγεμένοι, κάτι που προοιωνίζει περισσότερα πράγματα παρά… θαύματα. Στο τελευταίο σημείωμα της στήλης για το 2025 (Διαβάστε ΕΔΩ), πάντως, διαψεύσαμε για λίγο την… Κασσάνδρα, κάνοντας αναφορά σε φωτεινά παραδείγματα νέων των περιοχών που καλύπτει το φύλλο. Η «κατραπακιά» ήρθε στο μεσοδιάστημα, με τους θανάτους ανθρώπων της διπλανής πόρτας να διαδέχονται η μία την άλλη.
Η πιο γνωστή απώλεια στην κοινή γνώμη όλης της χώρας ήταν ο χαμός, σε ηλικία 75 χρόνων, του γνωστού δημοσιογράφου Γιώργου Παπαδάκη, ο οποίος μεγάλωσε στο Χαλάνδρι.
Η δημόσια σφαίρα «κατακλύστηκε» από συλλυπητήρια μηνύματα πολιτικών, συναδέλφων και τηλεθεατών. Ελάχιστοι γνώριζαν για τον αγαπητό παρουσιαστή ότι έχασε τους γονείς του στα 50 τους χρόνια, ενώ μετά θάνατον ήρθε στο φως μία προσωπική ιστορία που είχε αφηγηθεί ο ίδιος:
«Η αδερφή μου Μαρία, με σύνδρομο Down, έμεινε να προστατεύεται από εμένα και τον αδερφό μας, Μάρκο. Ξαφνικά, εκείνος, στα 49 του, πέθανε. Το Μαράκι τού είχε φοβερή αδυναμία. Όταν με ρώτησε που είναι, της είπα ότι πήγε στην Αμερική. Για χρόνια την καλούσα και της μιλούσα ως… Μάρκος και στη συνέχεια της έλεγα «σε πήρε τηλέφωνο;», για να μην πικραθεί εκείνη ποτέ».
Μερικά 24ωρα νωρίτερα και κάποια μέτρα μακριά, στου Παπάγου, ένας άλλος θάνατος έγινε αντιληπτός ίσως μόνο από τακτικούς επιβάτες του Μετρό «Εθνική Άμυνα». Ο Χρήστος Γεωργίου, επί μία δεκαετία και πλέον πωλητής του περιοδικού των αστέγων «Σχεδία», πέθανε, στα 78 του χρόνια. Λίγο καιρό πριν, ο ίδιος είχε μιλήσει για την καθημερινότητά του έξω από τον σταθμό:
«Στάθηκα τυχερός. Έως το 2013, προσπαθούσα να βρω δουλειά, αλλά ήμουν άνεργος για 9 συνεχόμενα χρόνια. Είχα πάει σε πολλές συνεντεύξεις, αλλά ήταν όλοι αρνητικοί εξαιτίας της ηλικίας μου. Μέσω της “Σχεδίας” ο κόσμος μού δείχνει την αγάπη και τη στήριξή του, σε τέτοιο βαθμό που αισθάνομαι ότι το “ευχαριστώ”, όταν αγοράζουν το περιοδικό, δεν είναι τίποτα. Κάποιοι, πλέον, λένε σε μένα ακόμη και το πρόβλημά τους, γιατί μπορεί να θέλουν την άποψή μου ή επειδή δεν έχουν κάπου αλλού να το πουν».
Αν, λοιπόν, στις απαρχές του νέου χρόνου, υπάρχει ένα ηθικό δίδαγμα από αυτούς τους θανάτους δύο τόσο διαφορετικών προσώπων είναι ίσως ότι οι απώλειες έχουν την αξία της ζωής η οποία προηγήθηκε αλλά και του -μικρού ή μεγάλου- ίχνους που (τουλάχιστον) άφησαν στον συνάνθρωπό τους.
