Η πολυτάλαντη ηθοποιός μιλά για τη μουσική παράσταση «Οι θάλασσες μέσα μας», στην οποία πρωταγωνιστεί, το θέατρο και την τηλεόραση, αλλά και τον… καιρό που πρέπει να κάνεις φίλο για να ξεπεράσεις τις φουρτούνες
Συνέντευξη: Γιώργος Αράπογλου
Aνθρωπος που σε κερδίζει με το ταλέντο του, το χιούμορ και την ευχάριστη διάθεση, ειλικρινής και ευαίσθητη, με πλούσια παρουσία στο θέατρο και την τηλεόραση, η Ελένη Καρακάση είναι μια ηθοποιός που μόνο ευχάριστα συναισθήματα μπορεί να σου δημιουργήσει.
Εδώ και μερικές μέρες εμφανίζεται στην παράσταση «Μάλιστα Κύριε Ζαμπέτα» στο θέατρο «Αλίκη» μαζί με πολλούς και καταξιωμένους συναδέλφους της, ενώ τις Τρίτες του Νοεμβρίου θα παρουσιάζει στον ζεστό χώρο της «Σφίγγας» τη μουσική παράσταση του Δημήτρη Χαλιώτη, «Οι Θάλασσες μέσα μας».
Λίγες ώρες πριν την πρεμιέρα της, βρήκε το χρόνο να μιλήσει στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ γι’ αυτές τις «Θάλασσες», τη μουσική και το τραγούδι, το θέατρο και την τηλεόραση.
Μετά τα «Θανατερά», φέτος ανακαλύπτουμε τις «Θάλασσες μέσα μας». Πες μας λίγα λόγια για τη συγκεκριμένη παράσταση.
Είναι μια μουσική παράσταση με τραγούδια που χρησιμοποιούν τη θάλασσα για να καθρεφτίσουν αυτά που συμβαίνουν μέσα μας, στην ψυχή μας. «Το πέλαγο είναι γλυκό, χάδι μαζί και δάκρυ…» γράφει ο Χατζιδάκις. Κάπως έτσι φανταζόμαστε το μέσα μας· σαν μια θάλασσα, που άλλοτε αφρίζει, άλλοτε γαληνεύει, τη μια γίνεται λιμάνι κι αγκαλιά και την άλλη σε ναυαγεί στ’ ανοιχτά. Γιατί όλοι μας κρύβουμε μέσα μας μια θάλασσα, που αλλάζει διαθέσεις και θερμοκρασίες. Η μουσική παράσταση, που φτιάξαμε μαζί με τον Δημήτρη Χαλιώτη, νομίζω χωράει όλες τις εποχές και όλα τα συναισθήματα. Στο πρώτο μέρος είναι πιο ατμοσφαιρική και στο δεύτερο πιο εξωστρεφής. Γιατί κάποια στιγμή πρέπει να βγάζεις και τη θάλασσα έξω σου για να μην πνιγείς!
Είναι εύκολο να «βουτήξει» κανείς μέσα του και να ανακαλύψει τι κρύβει αυτός ο βυθός;
Καθόλου εύκολο. Όπως λέμε και στην παράσταση, υπάρχουν στάδια αυτογνωσίας. Στην αρχή αντιμετωπίζεις τον εαυτό σου σαν στεριά. Μόνο οι άλλοι είναι η θάλασσα, που πνίγεσαι εξαιτίας τους. Σιγά σιγά, με προσωπική δουλειά, ανακαλύπτεις και τη δική σου θάλασσα, τον δικό σου βυθό. Και καταλαβαίνεις ότι μπορεί να έχεις παρασύρει κι εσύ κάποιους σε αυτόν. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι το καταφέρνουν όλοι. Οι περισσότεροι αρνούνται πεισματικά να κοιτάξουν τη θάλασσα μέσα τους. Μάλλον από φόβο.
Πέρσι τραγουδούσες για τον θάνατο. Φέτος για τη θάλασσα. Παλαιότερα αφηγήθηκες το παραμύθι της «Κολοκύθας». Τελικά, υπάρχει κάτι στη ζωή που δεν μπορεί να εξιστορηθεί με τραγούδια;
Μα κάθε τραγούδι είναι μια μικρή ιστορία από μόνο του. Αν καταφέρεις να ταιριάξεις σωστά τις ιστορίες και τα συναισθήματα, τότε φτιάχνεις μια μεγαλύτερη, που τα χωράει όλα. Η δύναμη της μουσικής έγκειται στο ότι σε αιχμαλωτίζει με το καλημέρα σας. Ένα ωραίο τραγούδι λειτουργεί μέσα σου από την πρώτη σχεδόν νότα. Ένα ωραίο έργο χρειάζεται λίγο χρόνο για να σε καθηλώσει. Συνδυάζοντας την πρόζα με τη μουσική κερδίζεις και από τα δύο. Βέβαια, τα «Θανατερά» και οι «Θάλασσες μέσα μας» είναι αμιγώς μουσικές παραστάσεις. Το 80% δηλαδή είναι τα τραγούδια. Οι ενδιάμεσες πρόζες είναι πολύ σύντομες και λειτουργούν σαν γέφυρες ανάμεσα στα τραγούδια. Κι εγώ δεν υποδύομαι κάποιον ρόλο. Είμαι η Ελένη. Η «Κολοκύθα» ήταν μια μουσικοθεατρική παράσταση με πλοκή και μια συγκεκριμένη ηρωίδα.
Για μια ακόμα χρονιά συνεργάζεσαι με τον Δημήτρη Χαλιώτη. Μίλησέ μας για αυτή τη συνεργασία.
Με τον Δημήτρη πρωτοσυναντηθήκαμε πριν από πέντε χρόνια στην «Κολοκύθα». Ήταν μια από τις πιο αγαπημένες μου δουλειές. Η χημεία μας λειτούργησε εξαιρετικά. Είναι από αυτές τις μαγικές στιγμές, που δεν συμβαίνουν συχνά. Ο ένας βρήκε στο πρόσωπο του άλλου έναν καλό φίλο και συνεργάτη, οπότε μετά συνεχίσαμε τη συνεργασία μας και σε άλλες παραστάσεις. Προσπαθούμε να γινόμαστε όλο και καλύτεροι, να δοκιμάζουμε νέα πράγματα. Είναι ωραία, γιατί πια ο ένας καταλαβαίνει τον άλλον με μια ματιά. Δεν χρειάζονται πολλά λόγια.
Εκτός από τις «Θάλασσες μέσα μας», φέτος συμμετέχεις και σε μια ακόμα σπουδαία παραγωγή, το «Μάλιστα, Κύριε Ζαμπέτα».
Ναι, έχω τη χαρά να παίζω στην πολύ ωραία αυτή παράσταση του Πέτρου Ζούλια στο θέατρο «Αλίκη», δίπλα σε αγαπημένους συναδέλφους, όπως η Βίκυ Σταυροπούλου, ο Τάσος Χαλκιάς, ο Λευτέρης Ελευθερίου και η Χριστίνα Τσάφου. Είναι μια μουσικοθεατρική παράσταση για τη ζωή και το έργο του σπουδαίου Γιώργου Ζαμπέτα. Εγώ υποδύομαι την αδελφή του, τη Νότα. Το ενδιαφέρον είναι ότι στην παράσταση συμμετέχει και ο ίδιος ο Ζαμπέτας, μέσα από βίντεο και αρχειακό υλικό, ενώ το σκηνικό είναι η αυλή του σπιτιού του.
Θεωρείς ενθαρρυντικό που σε μια εποχή «εκπτώσεων» υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που ρισκάρουν σε μεγάλες παραγωγές;
Νομίζω ότι για να σταθούν αυτά τα μεγάλα θέατρα πρέπει να γίνονται μεγάλες παραγωγές. Δύσκολα θα παρουσιάσεις στο Παλλάς ένα έργο για δύο. Θεωρώ ότι είναι απαραίτητο να γίνονται και μεγάλες παραγωγές, να πληρώνονται όλοι οι συντελεστές αξιοπρεπώς και να χαρίζουμε στον κόσμο δουλειές που θα έχει να θυμάται. Γιατί δεν είναι απλό πράγμα στις εποχές που ζούμε να επιλέγει να σε δει ο άλλος δίνοντας 20 ευρώ από την τσέπη του.
Πριν λίγα χρόνια είχες και την εμπειρία ενός show, παίρνοντας μέρος στο «Your face sounds familiar», όπου είχες κάποιες πολύ δυνατές στιγμές. Τι θυμάσαι από αυτήν την εμπειρία;
Ήταν μια πολύ δυνατή εμπειρία. Πέρασα πολύ ωραία, αν και ήταν αρκετά κουραστικά, αφού καλούμουν να κάνω μιμήσεις, κάτι το οποίο δεν είναι η δουλειά μου. Όμως το χάρηκα πολύ το YFSF. Και με γνώρισε και ο κόσμος με το όνομά μου και όχι με το όνομα των ρόλων που είχα υποδυθεί
